02.28.05
Posted in Romanticism at 4:54 pm by لرد شارلون
موسیقی ِ روسیه، به نوعی با دنبالهروی از مکتبِ ژرمن آغاز کرد و از آن اصول پیروی کرد. اما به مرور با برخورداری از مودیهای غنی ِ ملی و موسیقی فولکلوریک روسیه، راهی جدا را پی گرفت. این موسیقی که تأثیر بسیار جدی و زیادی چه از لحاظ نوع موسیقی و چه از نظر تعدادِ موسقیدانان ِ برجسته در موسیقی ِ قرن بیستم داشته، حرکتِ قدرتمند خود را از قرن نوزدهم آغاز کرد. حرکتی که به موسقیدانان درخشانی مانند استراوینسکی، پروکفیف، شوستاکویچ، راخمانینف، خاچاطوریان یا نوازندهگان فوقالعادهای چون هوروویتس، ریختر، یاشا هایفتز، امیل گیللز، اشکنازی و بسیاری دیگر ختم شد. جدای از چایکوفسکی که جایگاهی یگانه در موسیقی روسیه و بین ملتِ روس دارد، پنج نفر، مشهور به گروه پنج نفری نیز از اصلیترین آغازگران این حرکت بودهاند: بالاکیرف، موسورگسکی، بورودین، ریمسکی کورساکف و کویی. و البته باید از گلینکا نیز به عنوان پدر این مکتب یاد کرد.
بورودین، متولد یازده نوامبر هزار و هشتصد و سی و سه، پسر نامشروع پرنسی روسی بود. به رعیتی به نام بورودین نسبت داده شد ولی مادرش تربیتِ او را عهدهدار شد. بیشتر عمر خود را صرف علوم مختلف کرد، مخصوصاً به شیمی علاقهی بسیار داشت. اما استعدادِ اصلیاش در موسیقی بود. آشنایی او با بالاکیرف، او را به عضویت گروه پنج درآورد. اما احتمالاً به علتِ ضعف در شکلگیری دانش موسیقی، آثار کمی از خود به جای گذاشت؛ با وجود این آثارش از کیفیتی درخشان برخوردارند، از جمله اپرای پرنس ایگور که هیجده سال وقت صرف نوشتناش کرد و در نهایت هم توسط ریمسکی کورساکف و گلازونف به پایان رسید و در استپهای آسیای مرکزی.
به
دروازهی بزرگ کیف از این آهنگساز گوش کنید. دروازهای که یادآور فرار تزار آلکساندر دوم از دستِ تروریستها بوده است (احتمالاً اگر به جرج بوش گفته شود، آن را به ایران، سوریه یا القاعده نسبت خواهد داد!)
Russian music is somehow a follower of German style of classical music and pursues those principals. But by the time, fulfilled with nationalism in nineteenth century in Russia and having a great storage of national and folkloric music in Russia, they went a different way. This music influenced 20th century music a lot, both in number of glorious musicians and players. Musicians such as Stravinsky, Prokofiev, Shostakovich, Rachmaninov, Khachaturian or players as Horowitz, Richter, Gilles, Ashkenazi and many more.
Besides Tchaikovsky as he has a unique, outstanding position in Russian music and among Russian nation, five other musicians, known as Five group, were among the beginners and leaders of this movement: Balakirev, Mussorgsky, Borodin, Rimsky Korsakov and Cui. And of course we should mention Glinka as the beginner of this movement.
Borodin, born on 11th of November, 1833, was illegitimate son of a Russian prince. His name and patronymic was taken from one of the prince’s serfs. But his mother educated him. He spent most of his life studying different sciences, especially chemistry which he liked a lot, but he was most talented in music, yet remained an amateur musician all of his life. His acquaintance with Balakirev brought him to Five. But probably due to his lack of education in music, he didn’t make many pieces, yet his pieces are very rich in quality; like ‘Prince Igor’, an opera he spent eighteen years writing it, and at last was finished by Korsakov and Glazunov after his death, and also ‘In the Steppes of Central Asia’.
Here you can listen to ‘The Great Gate of Kiev’ a monument to commemorate the escape of Tsar Alexander II from assassins (If George Bush is told of this, he’ll probably associate it to Iran, Syria or Al-Qaeda).
لينک دايم
02.20.05
Posted in In Silence, Twentieth Century at 1:43 pm by لرد شارلون
موريس راول، به نظر بسياری، چيره دستترين تنظيم کنندهی ارکستر بوده است. وی که متولد هفتُم مارس 1875، در سيبور ِ باس پيرنه بود، سيزده سال از دبوسی، ديگر موسيقيدان ِ بزرگ ِ هم عصر خود کوچکتر بود و همين باعث شد بسياری او را رقيب و در عین حال مقلدِ دبوسی به حساب آورند. حال آن که هر دوی اين دو نفر به طور متقابل بر هم اثر گذاشتهاند.
راول از هفت سالهگی تعليم پيانو را آغاز کرد و در چهارده سالهگی وارد ِ کنسرواتوار پاريس شد و دو سال بعد در 1901 فارغالتحصيل شد. از هزار و نهصد و بيست دور از اجتماع در خانهای زيبا با چند گربهی سيامی، چند دوستِ واقعی و يک کلکسيون بازیهای مکانيکی زندهگی کرد. هر چند شهرتش باعث شد سفرهای زيادی به آمريکا و اطرافِ اروپا انجام دهد. در هزار و نهصد و سی و دو، در يک تصادف تاکسی آسيب ديد و کم کم دچار مشکلاتِ بيانی، عضلانی و روانی شد. روز به روز حافظهاش کمتر شد و نتوانست به کار کردن ادامه دهد. سرانجام پس از يک عمل جراحی، در حالتِ اغما درگذشت.
غير از پارهای نظراتِ اشتباه در موردِ رقابت و در عين حال تقليد او از دبوسی، نظر اشتباه ديگری در موردش وجود داشته که ” او يک دستگاه ِ مکانيکی به جای قلب دارد و حشرات را به زنان ترجيح میدهد!” ولی عشق او به کودکان را فراموش میکنند و نمیگويند که خود را متعلق به آنان میدانست.
اگر آزادی، اصالتِ دبوسی است، خشونت، اصالتِ راول است. *
اين جا Alborda del gracioso از آينهها را برایتان انتخاب کردهام.
*: متن فوق به طور کامل از فرهنگِ بزرگ موسیقی نوشتهی رولاند دو کانده، ترجمهی شهره شعشعانی نوشته شده است.
Maurice Ravel, as many say, was the most connoisseur orchestral arranger of history. Ravel, born on 7th of March, 1875, in Sibor Pirne, was thirteen years younger than Debussy, the other great musician of his age and this caused some consider him as Debussy’s impersonator and yet competitor! But this two has affected each other mutually.
Ravel started learning the Piano since he was seven. In his fourteen entered Paris Conservatory and finished his education two years later in 1901. From 1920 he lived in his beautiful house far from society with some Siam Cats, some true friends and a collection of mechanical toys. Yet his fame made him to have a lot of tours around the Europe and United States. In 1932 he debilitated in a taxi accident, and this caused lingual, muscular and mental problems in him. He lost his memory day after day, and couldn’t work anymore. At last he died after a surgery without coming out of unconsciousness.
Besides some wrong considerations about his imitation from Debussy, and yet competing him, there’s another erroneous consideration about him:” He has a mechanical device as his heart and prefers insects to women!” But they forget his love to children and they fail to remember that he considered himself to be belonged to children. *
Here I’ve chosen you ‘Alborda del gracioso’ from Mirrors.
لينک دايم
02.17.05
Posted in Romanticism at 8:26 pm by لرد شارلون
It’s been weeks since my computer’s motherboard has problems. After two weeks I took it back and it worked, so I was so glad and due to this joy I decided to place two of Stravinsky’s pieces, as I like Stravinsky a lot, and also those pieces.
But today it turned out that yet it has problems, and even worse, it seems that I have to buy another main board :(( Because of this great consolation, I’ve changed the schedule and here I’ve put you “Marche Funebre” from my beloved Chopin.
This piece is of course a very memorable one for me, as I performed it in a concert in our high school. This is actually third movement of Chopin’s second Sonata for the piano. He wrote this Sonata as he thought he was dying.
Chopin’s Funeral March
لينک دايم
02.09.05
Posted in In Silence, Twentieth Century at 5:52 am by لرد شارلون
سرگئی پروکفيف يازده آوريل هزار و هشتصد و نود و يک در سونت سووکای اوکراين به دنيا آمد. مادرش خيلی زود استعداد ِ او را کشف کرد و سرگئی شش ساله، پيانو مینواخت و قطعاتی برای اين ساز میساخت. ده سال در کنسرواتوار ِ سنپترزبورگ، شاگرد کسانی چون ريمسکی کورساکف و ليادوف بود. در اين زمان شهرتِ فراوان در غالب ِ پيانيست کسب کرد. بعد از انقلاب ِ روسيه، تنها به دليل يافتن موقعيتِ کاری مناسب از روسيه خارج شد و پانزده سال ِ بعد را بيشتر در آمريکا و پاريس گذراند، با سفرهای فراوان به ژاپن، کوبا، کانادا و شهرهای مختلفِ اروپا و آمريکا. در نهايت در هزار و نهصد و سی و سه به کشورش بازگشت و تا پايان عمر (هزار و نهصد و پنجاه و سه) آنجا ماند.
موسيقی پروکفيف بسيار مخصوص به خودِ اوست. با اينکه موسيقی او بر ساختارهای رسمی بنا شده است، اما عناصر فولکلور و تکنيکهای آوانگاردِ اروپای غربی را هم در برمیگيرد. بنابراين مجموعهای از عناصر و تکنيکهايی از اکسپرسيونيسم تا آتوناليته در موسيقی او وجود دارد. ويژهگی اساسی آثار او ملودیهايی با ايدههايی اصيل، ساختار ِ بینظير و ديناميزم قوی است.
پروکفيف، بسياری از آثار ارکستری خود را برای پيانو تنظيم کرده است. اينجا Montagues and Capulets از بالهی رومئو و ژوليت را برایتان انتخاب کردهام که توسط ” لِو وينُکور” نوازندهی سی و چهار سالهی روسی اجرا شده است. وی از نوازندهگان ِ بسيار مستعدِ نسل خويش است که جوايز متعددی را کسب کرده است.
Sergei Prokofiev was born on 11th of April, 1891 in Ukraine. His mother, as an amateur pianist, found his musical talent very soon and six years old Sergei, played the piano and made experimental little pieces for the instrument. He studied in Saint Petersburg Conservatory with teachers including Nocolai Rimsky Korsakov and Liadov. Achieving a lot of fame in this time as a virtuoso, after 1917 revolution he left Russia, not for political reasons but just to find a good job opportunity. He spend next fifteen years mostly in United States and Paris, though he had many travels around the world, including Japan, Cuba, Canada and many European cities. At last, tired of a great fame as a virtuoso he came back to his country and lived there until his death in 1953.
Though his music is made on strict formal structures, yet folkloric and Western Europe avant-garde elements are involved. So there exist elements and techniques range from expressionism to Atonality in his music. The very especial characteristics of his music are lovely melodies, brilliant structure and strong dynamics.
Prokofiev has arranged many of his orchestral works for the Piano. Here I’ve chosen “Montagues and Capulet” for Romeo and Juliet ballet suit for you to hear, played by Lev Vinocour, thirty and four years old Russian virtuoso who’s one of the great talents among his generation.
لينک دايم