09.26.05
Posted in Baroque, Concertos at 8:41 pm by لرد شارلون
چندين دهه نام باخ با موسيقی در آلمان امروز يکسان بوده است. امروزه، اگر اين امر درست نباشد، هنوز هم باخ قسمت بزرگای از موسيقی محسوب میشود. بدون شک او بر موسيقی و تمامی آهنگسازانِ پس از خود تأثير عميق گذاشته است. از بتهوون تا شوپن. و از ليست تا دبوسی و استراوينسکی. اگر در زمانهايی بتهوون را نابغه يا آهنگسازِ بزرگای نمیپنداشتند، در مورد باخ هيچگاه چنين نبوده است؛ تنها در مورد برتری مقاماش شک بوده است. احتمالاً حداقل يک قطعه از هر آهنگسازی را میتوانيد بيابيد که هنگام تصنيف آن، به قطعهای از باخ فکر میکرده.
بنا به عادت چند پست اخير، قصد نوشتن در مورد آهنگساز را ندارم. :D
برای اين پست بسيار خوب میبود اگر از پيانيستِ بزرگ، گلن گولد هم مینوشتم. ولی گرفتار و خسته و شايد تنبل هستم!
به زودی موومانِ ديگری از کنسرتو پيانوهای باخ را را قرار خواهم داد و اميدوارم اين کارها را آن موقع انجام دهم.
به هر صورت، میتوانيد به کنسرتو برای پيانو و ارکستر، شمارهی يک در رِ مينور، BWV 1052 موومان اول در آلگرو اثر يوهان سباستيان باخ گوش کنيد. اين قطعه توسط ارکستر سمفونی کلمبيا و به رهبری لئونارد برنشتاين اجرا شده و گلن گولد تکنوازِ پيانو است.
اين کنسرتو در اصل برای يک هارپسيکورد، دو ابوا يا يک ويولن تصنيف شده بوده است.
There were decades in today Germany which the word Bach was the same as music. Today, if this is not true, yet Bach is a major part of the music. He’s with no doubt influenced music and all successor composers. From Beethoven to Chopin. And from Liszt to Debussy and Stravinsky. If there were times that musicians didn’t think of Beethoven as a genius or a great composer, this has never been the case for Bach; there were only doubts of how high he is. You can probably find at least one piece of any composer which he had been thinking of one of Bach’s when he/she had been writing that.
As for the habit of these recent posts, I’m not going to write about the composer :D For this post it was very good to write about the performer, Glen Gould, too. But I’m just busy and tired and maybe lazy, too!
I’ll have another movement of Bach’s piano concertos soon, let’s hope I’ll write more then.
Anyway, you can listen to the Concerto for the Piano and Orchestra No. 1 in D minor, BWV 1052 first movement, Allegro by Johann Sebastian Bach. It’s performed by Columbia symphony orchestra, conducted by Leonard Bernstein and Glen Gould has played the piano.
The concerto was originally composed for a Harpsichord, two oboes or a violin.
لينک دايم
09.14.05
Posted in Classic Music Forms, Concertos at 7:50 pm by علی
خوب، بر اساس توافقی که با لرد عزیز در نحوه انتخاب قطعات داشتیم، قرار بر این شد که من کنسرتو ملمستین رو با قطعهای که اصالت کلاسیک بیشتری داشته باشه عوض کنم. پس حالا، میتوانید به قسمت سوم کنسرتو پیانو شماره 1، اپوس 15 در ر مینور (همان تونالیته کنسرتو ملمستین!) از یوهان برامس گوش کنید.
Now, according to the contraction between me and Dear Lord about the selection of the peices of music in musicolunia, we came to the conclusion that I shall substitute Malmsteen’s concerto with another piece, having more classical genuineness. Therefore, now you can listen to the third part of piano concerto No.1 Opus 15 In Dm (same key as Malmsteen’s!) By Johannes
Brahms.
لينک دايم
09.13.05
Posted in Baroque, Concertos at 11:25 pm by لرد شارلون
خوب، از آن جا که دوست خوبام علی، پست بسيار خوبای در مورد فرم ِ کنسرتو نوشته، من تصميم گرفتم که اين فرم را از دورهی باروک تا موسيقی کلاسيک مدرن پوشش دهم. از آن جا که کمبود وقت دارم، و با اين وجود میخواهم که اينجا را به روز کنم، احتمالاً در مورد موسيقيدان يا اجراکنندهگان ِ اثر نخواهم نوشت. تنها قطعات را آپلود خواهم کرد و باقی بر عهدهی شما خواهد بود که اگر خواستيد، به راحتی میتوانيد با يک جستجوی ساده در گوگل، به اطلاعاتای جامع دست يابيد.
پس فعلاً به آلگرو- سومين و آخرين موومان- از کنسرتو فلوت از ويوالدی، اپوس ده، شمارهی سه، در ر ِ RV428 گوش کنيد که به Il Gardellino مشهور است.
اين قطعه را برای اين انتخاب کردم که حدس میزنم قديمیترين کنسرتويی باشد که دارم!
و اگر نمیدانيد فلوت چيست، خوب اين است:
شوخی کردم! اگر نه من میدانم که شما همه لااقل يک ساز را به صورت حرفهای مینوازيد
Well, as my dear friend Ali, has updated here with a very rich post about
Concerto form, I decided to cover this form from Baroque era to Modern Classical music time. As I’m in lack of time, yet I want to update here, I won’t write about composers, or the performer probably. I’ll just upload pieces, and the rest is up to you to listen, and if you wanted, you can find out more easily by a little
googling.
So here, I’ve chosen
Allegro-third and last movement- of Vivaldi’s Flute concerto opus 10, number 3 in D RV428 known as “Il Gardellino”.
I’ve chosen this, because I guess it’s the oldest concerto I have…
Enjoy!
And, er… If you don’t know what exactly a flute is, will this should help:
Well, this was just a kidding, as I know that you’re all playing an instrument perfectly
لينک دايم
09.12.05
Posted in Classic Music Forms at 12:34 pm by علی
كنسرتو در آغاز سبكى بر اساس كاربرد انبوه و يك در ميان صداهاى (انسان) سبك و سنگين پشت سر هم بود، ولی در سده هاى هفدهم وهجدهم به فرمى اصلى براى موسيقى سازى تبديل شد بنابراين فرم امروزى و مرسوم كنسرتو نسبت به ساير فرمها جوانتر محسوب مىشود . ازآغاز سه گونه تصنيف كنسرتو مرسوم بوده : كنسرتو وكال، كنسرتو گروسو و كنسرتو براي سوليست.
كنسرتو وكال. اين نوع كنسرتو، داكيزا (كنسرت كليسايى ناميده ميشود) و متعلق به پايان قرن شانزدهم است و آثار گابريلى نمونه بارز آن مىباشد. اين فرم، اثري آوازى، با روحيه مذهبى، با همراهى ساز(كه غالبا به يك ارگ محدود مىشود) و در نهايت نوعى كانتات. از طرفى كنسرتو آواز مجلسى در نيمه اول قرن هفدهم پيدا شد كه اين فرم هم به كانتات مربوط مىشود.
كنسرتو گروسو. اين نوع هم كنسرتوى مجلسى است تا كليسايى كه تنها از روى كاراكترش مىتوان در مورد آن تصميم گرفت. در اين فرم سازها بين خودشان مبارزه اى انجام مىدهند، اركستر به دو گروه تقسيم مىشود : گروه سوليست ها (كنسرتيو) و گروسو يا به عبارتى باقىمانده اركستر در طرف ديگر.
كنسرتو براى سوليست. در آغاز قرن هجدهم در آثار تورلى ظاهر شد. وى بر خلاف آنچه در كنسرتو گروسو مرسوم بود يك سوليست را به عنوان تكنواز انتخاب كرد. ويوالدى و هندل اين فرم را گسترش دادند و باخ پسر براى اولين باربراى كلاويه كنسرتو نوشت . اين نوع با نام كنسرتو براى تمام اركستر شناخته مىشود.
كنسرتو به تدريج و به خصوص از زمان پاگانينى و ليست به صورت فرمى براى نشان دادن مهارت نوازندگى سوليستها درآمده است . تقريبا تمام بزرگان موسيقى از ويوالدى تا دلاپيكولا ااثر يا آثارى در فرم كنسرتو نوشتهاند و تقريبا براى تمام سازها كنسرتو نوشته شده است.
كنسرتو داراى ساختمان پولىفونيك خاصى نيست؛ معمولا سه موومان دارد كه هر يك بنا به قرارداد روى يك كادانس يا نقطه ارگ(فرمات) توقف مىكنند كه مجالى براى تكنواز است تا بدون همراهى اركستر، مهارت خود را در بداهه نوازى و حركت روى تمهاى اصلى كنسرتو نشان دهد . بعد از اتمام كار تكنواز اركستر تم اصلى را به شيوه كودا مى نوازد و به موومان خاتمه داده مىشود. تا قرن هجدهم مرسوم بود كه كادانس بداههنوازى شود ولى اين رسم به خصوص از زمان بتهوون به بعد و با توجه بيشتر به كادانسها از ميان رفت و كادانسها هم تصنيف مىشدند.
نوابغ موسيقى آثار زيبايى در فرم كنسرتو تصنيف كردهاند. در اينجا مىتوانيد به كنسرتو براى ويولن از فليكس مندلسون (در مى مينور با نوازندگى استادانه يهودى منوهين) گوش کنید.
Predominantly , concerto was a style based upon the excessive and one after another application of light and massive voices (human) ; but in the 17th and 18th centuries turned out to be the pre-eminent form of instrumental music. Therefore, concerto’s common and conventional style today, is rather young. Three types of concerto have been comprised during history of music: Vocal Concerto, Grosso Concerto and concerto for soloist.
Vocal concerto. This concerto titled “Dakisza” (church concerto) has been common in the late 16th century. Gabrielle’s compositions are the vivid examples of it .This form is vocal , having spiritual and religious intent accompanied by instruments mostly limited to an organ and finally a type of cantat. On the other hand chamber concerto was found in the first half of the 17th century which is related to cantat, too.
Grossso concerto. This form is more chamber than ecclesiastic and is only possible to recognize by its character. In this form the instruments set into a challenge and the orchestra is divided into two groups : soloists group (concertive group) and the rest of the orchestra or grosso.
Concerto for soliloist.Was found in the early 18th century in the compositions of Torelly . He, despite by what was common in grosoo concerto selected only one soloist . Vivaldi and Handel expanded this form and Bach the sun, wrote a concerto for clavier .
Gradually , especially since Paganinni and List concerto has come to be a form to demonstrate the proficiency of the soloists. Most great musicians from Vivaldi To Delapicola has written compositions in concerto form and to most musical instruments, concerto has been written.
Concerto does not posses a particular polyphonic structure. Usually composed of three movements , each stopping on a cadence which is an opportunity for the soloist to demonstrate his (her) telnet of Improvisation and maneuvering over the themes of concerto. When the soloist finishes this section Orchestra plays the main theme in the form of coda and the movement is finished this way. Until the the 18th century Cadence was traditionally improvised. But this tradition specially since Beethoven was abandoned by the cautiousness it was considered about the cadence and the cadences were pre-composed too.
Most brilliant musicians has composed concertos. In here, you can listen to the third movement of violin concerto by Felix
Mendelssohn (In Em, solo, proficiently played by Yehudi Menuhin) demonstrating perfectly, the proficiency of the soloist.
لينک دايم
09.08.05
Posted in Beethoven, Classical at 7:01 pm by لرد شارلون
قطعهی اين پست، اجتناب ناپذير بود! علی، فرم سونات را معرفی کرده و من فکر کردم که خوب است که چند تايی سونات اين جا بگذارم. ولی اين دليلاش نبود. دليل ِ اصلی، رفتنِ عزيزترين دوستام بود. بتهوون هم اين قطعه را دقيقاً به همين مناسبت تصنيف کرد.
با اينکه نمیخواستم قطعات چندان مشهوری اين جا بگذارم، ولی اين قطعه کاملاً مناسبِ احوال بود. بيش از اين نمیخواهم در موردش بنويسم. تنها پيشنهاد میکنم که افکارتان را در موردِ اين سونات بنويسيد، اگر پيش از اين نشنيدهايد، و شايد بعدتر، من هم چيزی در موردش نوشتم.
به سلامتی سولو!
بتهوون- سونات برای پيانو، شمارهی بيست و شش؛ اپوس هشتاد و يکa- موومان يک
بتهوون- سونات برای پيانو، شمارهی بيست و شش؛ اپوس هشتاد و يکa- موومان دو
بتهوون- سونات برای پيانو، شمارهی بيست و شش؛ اپوس هشتاد و يکa- موومان سه
This post’s piece is just inevitable! Ali has introduced the form of “Sonata”, and I thought it’s better to put one, here. But this wasn’t the reason. The main reason was departure of my dearest friend. Beethoven wrote this sonata for the same reason. Although this a well-known sonata, and I didn’t want to put very famous pieces in Musicolunia, but it perfectly matched the case. I just don’t wanna write more about it. I suggest you write your thoughts about this sonata, if you haven’t heard of it before, and maybe later, I’ll write something about the reason it was composed.
To Solo!
Beethoven Sonata no. 26- movement 1
Beethoven Sonata no. 26- movement 2
Beethoven Sonata no. 26- movement 3
لينک دايم
