12.04.05
پاگانينی، كنسرتو ويولن شماره 2
Paganini, Violin Concerto No.2
بعد از كنسرتو پيانوی زيباو افسانهای از بتهوون ، به پاگانينی و كنسرتو برای ويولون و اركستر از او میرسيم. قطعهای كه در اينجا میتوانيد بشنويد، موومان سوم از كنسرتو شماره 2 او درسی مينور(روندو) است كه به “لا كامپانلا” معروف است. لا كامپانلا در ايتاليايی به معنای زنگ كوچك است. دليل اين نامگذاری اين است كه همانطور كه در طول قطعه خواهيد شنيد، در بعضی ميزانها خط هارمونی با صدای يك زنگ دستی همراهی میشود و اين طور به نظر میرسد كه هارمونی در آن قسمتها با اين صدای زنگ برانگيخته میشود.
پاگانينی 6 كنسرتو برای ويولون و اركستر نوشت كه معروفترين آنها لا كامپانلاست. در اين موومان رد پای او را در ابتدا به خاطر استفاده از نتهای كوچك و فواصل بزرگ كه در تمام طول قطعه حفظ میشود و در انتها، استفاده زيبا از پيتزيكاتو ( تكنيك نواختن نتها با ضربه ملابم ناخن به سيم ها بدون استفاده از آرشه) میتوان ديد.
بخش اركستری كنسرتوهای او نرم و آرام و فارغ از پيچيدهگیهای سازبندی ودر عين حال طولانی و شامل جملات متغيرهارمونيك است.در اجراهای عمومی پاگانينی تكنوازیهایاش را تا آخرين لحظه مخفی نگاه میداشت و حتی اركسترش را بدون تكنوازی تمرين میداد. در زمان حياتاش تنها دو كنسرتو از او منتشر شد. ورثه او هم كنسرتو هایاش را مخفی نگه داشتند و آنها را در فواصل زمانی مناسب منتشر كردند. بخش اركستری دو كنسرتو آخر او مفقود شده وموومان آخر كنسرتو آخر او را هم فرد ناشناس ديگری تكميل كرده.
اين اجرا از كنسرتو 2 با همراهی اركستر جنوا، زادگاه پاگانينی و با تك نوازی ماسيمو كوارتا و با ويولون خود پاگانينی نواخته شده است. جالب است بدانيد كه پاگانينی در تمام اجراهایش تا آخر عمر از اين ويولون استفاده میكرد. اين ويولون در حال حاضر در زادگاهاش نگهداری میشود و هر ساله يكی از نوازندگان بزرگ ويولون كلاسيك افتخار نواختن با آن را پيدا میكند.
عكس “كانون”، ويولون پاگانينی :
لرد عزيز در مورد پاگانينی قبلا مطلبی در موزيكولونيا نوشته كه میتوانيد در اينجا آن را بخوانيد.
اين هم از موومان آخر از زنگ كوچك.
Paganini composed six violin concertos the most famous of which is La Campanella. In this movement you can feel his traces in the beginning by use of little notes and large intervals, kept all during the piece and in the end beautiful application of pitsicato (a technique in violin, which the note is played by the slight vibration of the strings by the tip of the fingernails instead of using the bow).
The orchestral parts of his concertos are soft and simple free of instrumental complicatedness, by the way full of variations in the harmonic sentences. In his public performances, he kept the solo part, secret till the last seconds, rehearsing the orchestra even without the solo accompaniment. In his time, only two concertos of his were published. His heirs, kept the rest secret, publishing them only in proper intervals of time. The orchestral parts of his last two concertos are lost and the last movement of his last is composed by an unknown author.
This performance of the second concerto is done by the orchestra of Geneva, Paganini’s hometown, by Massimo Quarta’s solo accompaniment and Paganini’s own violin. It would be interesting to know that Paganini used to play this violin all life , which is now kept in his hometown . Every year a great classic violin player will find the honor to play the master’s violin.
A picture of “The Cannone”:
Dear Lord has already written about Paganini which you can read about following this link.
And, this is the last movement of La Campanella.
ramin, نوشته:
January 22, 2009 at 1:18 pm
Hi