وبلاگ موسيقی کلاسيک لرد شارلون و دوستان
جهان ما بدون موزارت جای غمانگیزتری بود.
تولدت مبارت ولفگانگ :)
*:آلمانی برای ولفگانگ ;)
Our world without Mozart would be a sadder place.
Happy Birthday Wolfgang :)
Divertimento für Streicher Nr.1 D-Dur KV 136 “Erste Salzburger Sinfonie” Dritter Satz: Presto*
German for Wolfgang ;)
شوپن دو کنسرتو پيانوی خود را هنگامای نوشت که تنها حدود بيست سال سن داشت. کنسرتوی شمارهی دوی خود را در هزار و هشتصد و بيست و نه، هنگامای که تنها نوزده سال داشت آغاز کرد و سال بعد به پايان برد. برخلاف شمارهگذاریاش، اين کنسرتو را ابتدا تصنيف کرد و کنسرتوی شمارهی يک را تابستان بعد نگاشت.
در هزار و هشتصد و بيست و نه، هنگامای که نوزده ساله بود، سفری به وين داشت و توجه بسياری را با کارهایاش که به شدت لحن لهستانای داشتند برانگيخت. کنسرتو در فا مينور را در اين سفر آغاز کرد و هنگامای که به لهستان بازگشت بر روی آن متمرکز شد تا تماماش کند.
با وجود بیتجربهگی نسبی آهنگساز، کنسرتوهایاش بسيار خارقالعاده هستند، از اين جهت که موسيقیاش را شخصی و منحصر به فرد نمايش میدهند و به راحتی قابل شناسايی است. کنسرتوهای شوپن کاملاً از آن چه از استادان پيش از او میشنويم متفاوت هستند. پرسش و پاسخهايی که بين ارکستر و ساز سولو از موزارت شروع شدند و در بتهوون به درجهی بالايی از زيبايی رسيند در اين جا يافت نمیشوند. موومان نخست با يک مقدمهی ارکستری با صلابت و نمونهی اين فرم آغاز میشود، اما به محض اين که پيانو وارد میشود، شخصيت شوپن به عنوان شاعر پیانو به يکباره ظاهر میشود.
در این جا موومانهای دوم و سوم را برایتان قرار دادهام که داونلود کنید.
شوپن به یکی از دوستاناش نوشت که قسمت آداجیوی آن را تحت تأثیر احساسات شدید برای کنستانتینا گلادووسکا، یکی از شاگردان آواز در کنسرواتوار، نگاشته “که رویایاش را میبینم”. موومان پايانای، به يکی از رقصهای ملی لهستانای، مازورکا، مربوط میشود. فرمِ رقصای که شوپن به صورتای شگفتانگيز به انحصار خودش درآورده است. مازورکای سنتی از سه ضرب تشکيل شده است که در ضرب دوم يا سوم با تأکيد همراه میشود (هنگام رقص، تأکيد با ضربهی پاشنهی پا نشان داده میشود). اين موومان، روندو با چندين تم تند و تيزِ متقابل در فرم مازورکا است، که در پايان قطعه به صورتای مهيج به پايان میرسد.
اين پست يک سورپرايز و يک سخاوتمندی از طرف لرد و علی، دوستام و نويسندهی ديگر اين وبلاگ، است چرا که سه اجرای مختلف از موومان سوم را آپلود کردهايم! میتوانستيم به جای آن، کل قطعه را آپلود کنيم، ولی آيا فکر نمیکنيد آن کار بر خلاف کپی رايت بود؟
پس، شما میتوانيد موومان دوم و سوم را را با اجرای اسوياتوسلاو ريختر به همراه ارکستر سمفونی شوروی به رهبری يوگنی سوتلانف و موومان سوم با اجرای ولادیمیر اشکنازی داونلود کنيد. این یکی هم که موومان سوم است، متأسفانه جزئياتاش را ندارم، حتی نوازندهاش را!
Chopin wrote his two Concerto Pianos when he was just about twenty. He started writing his concerto piano no.2 in 1829 when he was just nineteen and finished it the following year. Despite the numbering this was his first concerto and Piano Concerto no. 1 was written the next summer.
In 1829, at the age of nineteen, Chopin went to Vienna and attracted a great deal of attention with his overtly Polish works. He began the F-minor concerto on this trip and when he returned to Poland, he concentrated on finishing the piece.
Despite the young composer’s relative inexperience, his concertos are extraordinary in that special way that makes his music personal and immediately identifiable. His concertos are completely different from what we hear from previous masters. Questions and answers between solo instrument and the orchestra started from Mozart and reached a high degree of beauty in Beethoven’s, aren’t found here. The opening movement begins with a series of typical concerto gambits, but when the Piano enters, Chopin’s personality at once takes over.
Here I’ve chosen second and third movements for you to download. Chopin wrote to a friend that his Adagio (second movement) had been inspired by tender feelings for one Constantia Gladkowska, a vocal student at the Warsaw Conservatory, “whom I dream of”. The finale, is related to that Polish country dance, the Mazurka, that Chopin made so wonderfully his own. The traditional mazurka was in triple time accompanied by strong accents on the second or third beat (when danced, the accents are reinforced by a strong tap of the heel). This movement is a rondo with several sharply contrasting themes in mazurka style, closing with a dramatic coda.
This post is a surprise and a generosity from Lord and my friend and co-author of this weblog, Ali as we have uploaded three different performances of the third movement! We could have uploaded the whole piece instead, but don’t you think that would be against copy right law?
So, here you can download second and third movements performed by Sviatoslav Richter as the pianist with USSR Symphony Orchestra conducted by Yevgeny Svetlanov, and the third movement by Vladimir Ashkenazy as the pianist. And this last one, third movement again, which I don’t have its details or even solo pianist, unfortunately!
کنسرتو بعدی را باز هم زهی و از رابرت شومان (1810–1856) انتخاب كردهايم . قسمتای از دليل اين انتخاب به دليل زيبايی قطعه و قسمت ديگر به خاطر جديد بودن ساز سولو است : “ويولون سل” ؛ و موومان سوم آن كه زيباترين موومان به نظر می رسد.
شومان، بزرگترين آهنگساز رمانتيك آلمانی است. او از نخستين كسانای بود كه در برابر محدوديتها و سنتهای كلاسيك ايستادند و رمانتيسيزم را بنيان گذاشتند. پرداخت اين كنسرتوی او، با اين حال به كلاسيك نزديكتر است . موومان سوم اين كنسرتو سنگين و عميق و در عين حال روان و با وارياسيونهای كم در تم اصلی است كه در آخر با يك كادانس نسبتاً طولانی و همراهی نهايی وكوتاه اركستر به پايان میرسد.
با وجود آشنايی كم و كلی كه با ويولون سل دارم، به نظرم نواختن اين موومان به دليل وجود دوبل استاپها (معادل فارسی را نميدانم!) ، فواصل زياد و تمپو بالا مخصوصاً در پاساژها و كادانس آخر برای نوازنده دشوار ميرسد و به تسلط قابل توجه روی ساز نياز دارد .
شومان با برامس جوان رفت و آمد داشت و حتی زمانی در كنسرواتوار لايپزيك كه مندلسون رهبر آن بود معلم بود. اين كنسرتو را شومان در 1950 نوشت هنگامی كه به عنوان رهبر اركستر دوسلدورف برگزيده شد. اين مساله در ابتدا باعث خوشحالی و سرزندهگی او شد و او را به نوشتن قطعاتای از جمله اين كنسرتو و سمفونی شماره 3 تشويق كرد. با توجه به روحيه حساساش شايد سرزندهگی و نشاط اين قطعه هم ناشی از همين موقعيت جديد باشد.
بعدها شومان در شغل جديد به مشكل برخورد و وضع رو به وخامت سلامتاش علاوه بر اين مسأله، او را وادار به ترك اين شغل كرد. او چند مرحله دوری از فعاليت هنری -عمدتاً به علت مسايل عاطفی- داشت كه اين يكی از آنها بود. او حتی خود را در رود راين انداخت اما موفق به خودكشی نشد. سر انجام در 1856 در حالی كه از عوارض سفليس رنج ميبرد در آسايشگاه روانی درگذشت.
كنسرتو ويولون سل او سه موومان دارد :
2. Langsam ملايم
3. Sehr lebhaft بسيار سرزنده
میتوانيد موومان آخر را بشنويد.
The next concerto would be a string concerto again, from Robert Schuman. A part of this selection has been for the sake of the beauty of the piece, the other for the new solo instrument: “Cello”, and the last movement which seems the most beautiful one.
Schuman is the greatest German romantic composer. He was one of the very first composers who protested the limitations and traditions of the Classics and invented Romanticism. However, the theme in this concerto, especially in the last movement is classic. Virtue and strong, variations in the main sketch both by the cello and orchestra and finally a long, rather enhanced cadence which ends to a ceremonial stop accompanied shortly by the orchestra.
Despite not being technically familiar with the cello, the last movement seems hard to play for the cellist. It includes many double stops and high tempo which require a perfect influence over the instrument to create a vivid, acceptable sound, keeping up with the sense in the piece.
Schuman had affairs with young Brahms and even worked as a teacher in the conservator Mendelssohn used to direct. This concerto is written in 1850 when Shuman was elected as Düsseldorf’s town musical director, which made him happy and prolific which probably encouraged him to write this piece and others like Symphony No 3. May be the sense of peace and happiness in the piece is because of that happiness.
Later Schuman encountered problems in the new job and these problems along with his disrupted health condition made him resign from the job. He had several periods of silence in his artistic carrier, mostly due to sentimental matters; this was only one of them. He even threw himself in the Rhine but not succeeded to commit a suicide. He finally passed away in 1856 in an asylum, suffering much of the symptoms of syphilis.
His cello concerto is composed of three movements:
1. Nicht zu schnell : At Ease.
2. Langsam : Slow and tender.
3. Sehr lebhaft : Very lively.
Here, you can listen to the lively movement of the Cello Concerto.
,/div>
اکثر موسيقیدانان در قرن هجدهام، فقير بودند و در تنگدستیی بدی جان سپردند. با ثروتمندتر شدنِ ملل اروپايی به طور کلی و با انقلاب فرانسه و به دنبال آن انقلاب صنعتی، دورهی فئوداليسم به پايان رسيد. بنابراين، اين گونه بود که وضع اقتصادی مردم بهتر شد و نيز با تلاشها موزارت و به خصوص بتهوون، که موسيقی را به ميان مردم بردند، وضعيت در قرن نوزده به مراتب بهبود يافت.
موسيقیدانان ديگر در ردهی خدمتکاران نبودند و میتوانستند زندهگی عادیای داشته باشند. اما هنوز موسيقیدانانِ فقير در قرن نوزده مشاهده میشوند. ولی اين نوشته در مورد آنان نيست! اين نوشتهای است در مورد کسی است که ثروت زيادی هم داشت. در تضاد کامل با شرايط شوبرت، او در خانوادهای ثروتمند متولد شد و تحصيلات خوبای هم داشت.
فليکس مندلسون بارتولدی، در خانوادهی يهودی روشنفکری، در آلمان، هامبورگ، سه فوريهی 1809 متولد شد. پدربزرگاش، موسی، شاعر، فيلسوف و يکی از سرشناسترين افراد در زمان خود بود. پدرش کارش را در بانکای آغاز کرد و سپس با نقل مکان به هامبورگ و بعدتر به برلين، ثروت فراوانای اندوخت. بر خلاف ميلاش، دين خود را به مسيحيت تغيير داد، تنها برای اين که شرايط تحصيل پسرش را آسان کند. بارتولدی نام برادر زناش بود که او برای ايجاد تمايز بين خودش و مندلسونهای يهودی آن را به نام خود افزود.
مادر فليکس دختر خانوادهی بسيار ثروتمند يهودیای بود و بسيار باهوش و با فرهنگ.
بنابراين همه چيز برای اين که او بهترين معلمان را داشته باشد مهيا بود و اين دقيقاً اتفاقای بود که رخ داد.
استعداد موسيقیاش بسيار زود کشف شد و بسيار هم خوب پرورش يافت. در نه سالهگی برای نخستين بار در يک کنسرت عمومی نواخت. پيش از آن که به چهارده سالهگی برسد، آهنگسازی را شروع کرد و در شانزده سالهگی تنها موزارت و شوبرت میتوانستند قطعهای مانند اکتت، اپوس 20 تصنيف کنند.
شخصيتاش با کلاسهای فلسفهای که در دانشگاه برلين و با هگل گذراند و نيز با آشنايیاش با گوته کامل شد.
اين جا يکی از مشهورترين قطعاتاش، کنسرتو برای ويولن و ارکستر در می، اپوس 64- موومان سه را برایتان انتخاب کردهام.
اين کنسرتو داستانای در پيوند با نوجوانان استثنايی دارد.
در شانزده سالهگی مندلسون با ويولنيستِ پانزده ساله، فرديناند داويد، آشنا شد که در همان سن، به عنوان تک نواز در گواندهاوس ِ لايپزيگ مشغول بود. گواندهاوس، به طور خاص برای رشد کنسرتو بنا نهاده شده بود. اين دو نفر به سرعت با هم دوستان صميمی شدند و همچنان که رشد میيافتند، ارتباط خود را با نامهنگاری به طور پيوسته حفظ کردند.
در 1836، مندلسون به عنوان رهبر ارکستر گواندهاوسِ لايپزيگ برگزيده شد و از داويد خواست که سرپرست اول نوازندهگان شود. مندلسون به زودی به فکر ساختن کنسرتويی افتاد تا استعداد دوستاش را نشان دهد. در 1838 اين فکر را در نامهای بيان داشت. حتی گام و ملودی آغازين را هم انتخاب کرده بود و از اين که ملودی از ذهناش خارج نمیشود گلايه کرده بود. با اين وجود، مشکلاتای به وجود آمد و قطعه تا شش سال بعد تمام نشد. اجرای نخست کنسرتو که در بهار اتفاق افتاد، با موفقيت فراوان همراه بود و دوباره در پاييز همان سال اجرا شد. حدود يک ماه پس از اين اجرای دوم، کلارا شومان که طبق برنامه میخواست کنسرتو پيانوی همسرش رابرت را در درسدن اجرا کند، بيمار شد و توانايی اجرا را نداشت. فرديناند هيلر، رهبر ارکستر، کنسرتو ويولن مندلسون را جایگزين آن قطعه کرد. با اين وجود، داويد مشغوليت ديگری داشت و يکی از شاگرداناش را که قطعه را مطالعه کرده بود، به جای خودش فرستاد. اين نوجوان استثنايی سوم، که در آن زمان تنها چهارده سال سن داشت، يوزف يواخيم بود که قطعه را با استادی تمام اجرا کرد و اين آغاز دورهای بود که او را به يکی از فرمانروايان نوازندهگی ويولن در قرن نوزده بدل ساخت.
از زمان يواخيم، اين قطعه برای معرفی بسياری ويولنيستهای جوان به کار رفته است.
البته نبايد از اين موضوع نتيجه گرفت که کنسرتوی ويولن مندلسون قطعهی آسانای است. اتفاقاً و کاملاً برعکس پاساژهای دشوار اين قطعه، موقعيتهای فراوانای برای ستارهی جوان مهيا میکنند که تکنيک خود را نشان دهد، نيز حس شاعرانهی قطعه، استعداد تفسير نوازنده را آشکار میکند.
آخرين موومان که میتوانيد از اين جا داونلود کنيد، پيروی از سنت نوازندهگی کنسرتو است که تمهای شناور با آن چنان سرعتای میآيند که به نظر میرسد تکنواز دو برابر نتهايی که ديگر سازها میزنند را مینوازد. اين موومان به فرم “سوال و جواب” تنظيم شده که ويولن و ارکستر، ايدههای سرزندهی خود را مطرح میکنند و با هيجانای که هر لحظه اوج میگيرد، پس و پيش میشوند و در نهايت به توافق میرسند و نيروهای خود را يکی میکنند و به آن چنان پايانای دست میيابند که شنونده برای بيش از آن انتظار بکشد.
احساس شاعرانهی مندلسون به رمانتيکها تعلق دارد ولی کارهایاش به فرم يک کلاسيک. او میتواند آخرين کلاسيک تلقی شود و کارهایاش دنبالهی طبيعی موزارت هستند. شرايط جامعه که عوض شد، اندک اندک موسيقی نيز به رمانتيسيزم تغيير کرد.
فليکس مندلسون بارتولدی در لايپزيگ، در چهار نوامبر 1847، پس از يک دوره افسردهگی به خاطر مرگ خواهرش درگذشت. مراسم تدفيناش به مراسم تدفين ملی شباهت داشت.
او در ادبيات، نقاشی، فلسفه، شنا و اسبسواری مهارت داشت و تأثير بسياری بر موسيقی اروپا گذاشت.
بسياری از موسيقیدانان مانند برليوز، شوپن، هيلر، بنت، گاد، شومان و واگنر بخشی از فعاليت هنری خود را مديون او هستند.
Yet, they’re nineteenth century musicians that were poor. But this won’t be a post about them! This one’s about one that had a lot of money. In total contrast with Schubert, he was born in a wealthy family and had good educations.
Felix Mendelssohn Bartholdy was born in an intellectual Jewish family in Germany, Hamburg, on 3 February 1809. His grandfather, Moses, was a poet, philosopher and one of his celebrities of his own time. His father started with a job in a bank, and then as they moved to Hamburg and latter to Berlin, earned a lot of money. In spite of his own desire, he changed his religious to Christianity, just to ease his son’s education conditions. Bartholdy was his wife’s brother’s name and he added this to his name to distinguish his family name with Jewish Mendelssohns.
Felix’s mother was daughter of a very rich Jewish family, and was smart and cultured.
So everything was ready for him to have best teachers and this was exactly the case. His musical talent was soon discovered and it was developed very well. In age of nine he performed for the first time in a public concert. He started music composition before fourteen and at the age of sixteen there was just Mozart and Schubert who could compose a piece such as Octet, opus 20.
His characteristics completed by his philosophic courses at Berlin university, with Hegel, and his acquaintance with Goethe.
Here I’ve chosen one of his most famous pieces, Violin concerto in E, opus 64.- and its third movement.
The Concerto has a history of association with child prodigies.
At the age of sixteen Mendelssohn met the rising fifteen years old violinist Ferdinand David, who had already appeared as a soloist in the famous Leipzig Gewandhaus, a hall which was to figure prominently in the development of the concerto. The two quickly became close friends, and maintained contact via a steady stream of letters as their careers developed.
In 1836, Mendelssohn was appointed conductor of the Leipzig Gewandhaus Orchestra, and asked that David be chosen as leader, or concertmaster. Mendelssohn soon began thinking of writing a concerto to showcase the talents of his friend. In 1838 he proposed this in a letter, having selected a key and already thought of the opening melody, even complaining that he could not get it out of his mind. Other commitments intervened, though, and the work was not completed for another six years. The concerto was a great success at its spring premiere, and was mounted again the following autumn. About a month after this second performance, Clara Schumann was scheduled to play her husband Robert’s piano concerto in Dresden, but fell ill and was unable to take the stage. Ferdinand Hiller, the conductor, substituted the Mendelssohn violin concerto. David had a prior engagement, however, and sent a pupil who had been studying the work in his stead. The third prodigy, fourteen years old Joseph Joachim, performed masterfully in this outing, beginning a career that was to make him the undisputed king of nineteenth century violinists.
Since Joachim, this work has been used to introduce many a talented young fiddler. However, this fact should not lead one to conclude that the concerto is easy to perform. Quite the contrary: the frequent virtuoso passages provide ample opportunity for a young star to show off his or her technique, while the lyricism of the piece will quickly reveal the performer’s interpretive talents.
The final movement, you can download here, pays proper homage to the virtuoso tradition of the concerto, displaying buoyant themes at such breakneck speed that the soloist seems to play twice as many notes as any pair of other instruments combined. This movement is structured in a “question and answer” form, with the violin and orchestra trading lively ideas and challenges back and forth with ever- mounting glee until they finally marshal their forces to agree on an ending statement that leaves the audience clamoring for more.
Mendelssohn’s poetic sensation is as of a Romanticist, but his works are of the form of a Classicist. He can be supposed of the last of Classicists, and his works are natural consequences of Mozart’s. With the ever changing society, little by little music changed to Romanticism era. Felix Mendelssohn Bartholdy died in Leipzig, on 4th of November 1847, after a period of depression for the reason of death of his sister. His burial ceremony was like national burial ceremonies.
He was skilled in literature, painting, philosophy, swimming and riding, and influenced European music a lot. Many of musicians such as Berlioz, Chopin, Hiller, Bennett, Gade, Schumann and Wagner are in his debt for some of their career.
Bad Behavior has blocked 14 access attempts in the last 7 days.