07.17.06

بتهوون- سی و دو وارياسون در دو مينور
Beethoven-32 Variations in C minor

Posted in Beethoven, Classical at 1:29 am by لرد شارلون

در شرح احوالات بتهوون، چند باری خوانده‌ام که بداهه‌نوازی‌های‌اش فوق‌العاده بوده. هر چقدر بتهوون‌ای که از طريق کارهای مکتوب‌اش می‌شناسيم فوق‌العاده، پر اوج و فرود و مسحورکننده است، گفته می‌شود که بتهوون بداهه‌نواز دو چندان اين چنين بوده است. هنگامی که پشت پيانو می‌نشسته، بدون اين که تم‌ای را از قبل آماده داشته باشد، چنان وارياسون‌هايی روی آن اجرا می‌کرده که همه‌ی شنونده‌گان از خود بی‌خود می‌شده‌اند. طوفان‌ای بوده که کسی را يارای مقاومت در برابرش نيست.
بعضی از کارهای‌اش به من اين احساس را می‌دهند که به بتهوون بداهه‌سرا گوش می‌کنم. مثلاً سی و دو وارياسون در دو مينور، روی تم‌ای از خودش. يکی از قطعات بسيار مورد علاقه‌ی من.
نوازنده‏ی پيانو: کلاديو آرائو. اندازه فايل: 9007419 بايت

لينک دايم      نظر شما     

07.16.06

فستيوال موسيقی- باخ: کورال
Music Festival- Bach: Choral

Posted in Baroque at 11:32 am by لرد شارلون

امروز تولدم است. از آن جا که لرد شما هستم (!!)، برای هفت روز آينده، فستيوال موسيقی خواهيم داشت! هوووراا…..
هر روز، می‌توانيد به يکی از قطعات مورد علاقه‌ی من گوش کنيد. البته اين تصميم نسبتاً سخت‌ای است، چرا که بعضی از قطعات را چنان دوست دارم که خيلی مشکل است که به اين راحتی به اشتراک‌شان بگذارم :D
به هر صورت، اولين قطعه از باخ بزرگ، از کارهای کورال‌اش، Gott und Richter
اندازه فايل: 5289699 بايت

لينک دايم      نظر شما     

07.06.06

راخمانينف- کنسرتو پيانو سه
Rachmaninoff- Pino Concerto 3

Posted in Concertos, Romanticism at 4:19 pm by لرد شارلون

پس از مدتی زنده‌گی در درسدن در 1908 و معرفی کنسرتو پيانوی دوم‌اش به اروپا، راخمانينف سال بعد اولين سفرش را به آمريکا انجام داد. به نظر از اين کشور خوش‌اش نيامد: “اين جا يک کشور لعنت‌شده است. دور و برت تنها آمريکايی‌ها هستند و همه جا تنها کار و کار و کار. تا آخر دنيا کار می‌کنند، به‌ات تنه می‌زنند و به اين سو و آن سو پرتاب‌ات می‌کنند…
آن‌ها مهربان‌اند و با من خوب رفتار می‌کنند، ولی اين مرا عصبی می‌کند، احساس می‌کنم شخصيت‌ام تباه شده…”
درباره‌ی اين که آيا واقعاً آن جا را دوست داشته يا نه صحبت نکنيم، اما دست کم آن چنان اعتباری کسب کرد که به او پيش‌نهاد دادند رهبری ارکستر فيلارمونيک بوستون را بپذيرد. اما او دنبال اين مسايل نبود. به روسيه بازگشت و توری دور اروپا ترتيب داد؛ به بت موسيقی روسيه تبديل شد. اين زمان‌ای بود که برای آخرين بار در وطن‌اش نواخت، پنج‌ام سپتامبر 1917.
سه هفته پس از انقلاب، برای يک سری کنسرت به استکهلم دعوت شد. با خانواده‌اش روسيه را برای هميشه ترک کرد. در استکهلم دوازده کنسرت برگزار کرد، قرض‌های‌اش را پرداخت و به آرامش رسيد. اين زمان‌ای برای بازنگری زنده‌گی‌اش بود. خانواده‌ای داشت که بايد مخارج‌اش را تأمين می‌کرد. تنها مشکل‌اش آهنگ‌سازی بود که برای آن زمان کافی نمی‌داشت. به نظر نمی‌توانست از راه رهبری ارکستر هم پول کافی به دست آورد، بنابراين به حرفه‌ی نوازنده‌گی حرفه‌ای روی آورد.

اين جريانات باعث شد فلسفه‌ی موسيقی‌اش را تغيير دهد. بايد سليقه و ذوق و تکنيک پيانويی‌اش را بهبود می‌بخشيد- و البته مطمئناًً چنين کرد، هر چند برای مردی چهل و پنج ساله سخت می‌نمود.
در 1918پيش‌نهادی مبنی بر اجرای صد و ده کنسرت در سه هفته از ارکستر بوستون دريافت کرد. ولی آن را محترمانه رد کرد، مانند پيش‌نهادی مشابه از ارکستر سين‌سيناتی. اما در نهايت وسوسه شد که به ايالات متحده برود. شهرت‌اش پيش و زودتر از خودش به آن جا رسيده بود. هر کجا می‌رفت، از او خواسته می‌شد پرلود معروف‌اش در دو دی‌يز را بنوازد، و می‌نواخت. اما ناگهان از نواختن آن سر باز زد. از قواعد قديمی نوازنده‌گی پيانو پی‌روی نمی‌کرد. روباتوهای‌اش محدود بودند، و ريتم‌ها قوی. از نسل‌ای بود که به درستی و صحت نت‌ها توجه داشتند. به او خلوص پيانو می‌گفتند.
به زودی نظرش را در مورد آمريکايی‌ها تغيير داد. در سفری به انگلستان نوشت (1922): “از آمريکايی‌ها در برابر انگليسی‌های تعريف می‌کردم و آن‌ها عصبانی می‌شدند.”
در نيمه‌ی دهه‌ی بيست ديگر به بت پيانيست‌ها تبديل شده بود. خوش‌بختانه صفحات فراوان‌ای از خود به يادگار گذاشت. اکثراً از کارهای خودش، و چند کاری از کارهای آهنگ‌سازان بزرگ ديگر. در 1941 به کمپانی ويکتور پيش‌نهاد داد تا مجموعه‌ی ديگری از رسيتال‌های‌اش را ضبط کنند. آن‌ها قبول نکردند (حماقت‌ای که ميان سرمايه‌داران شايع است.)، بعدتر قبول کردند؛ اما دير شده بود.
دو سال بعد، سری کنسرت‌های‌اش را نيمه‌کاره رها کرد؛ احساس ضعف و ناراحتی شديد می‌کرد. سرطان بود. می‌داسنت که مرگ‌اش نزديک است. به دستان‌اش نگاه می‌کرد و می‌گفت: “دستان عزيز من، بدرود. بدرود دستان بی‌نوای من.” ماه بعد درگذشت. بيست و هشت مارس 1943.

راخمانينف سومين کنسرتو پيانوی‌اش را در 1909، در اولين سفرش به آمريکا نوشت و آن را به يوزف هوفمان، پيانيست بزرگ و دوست‌اش تقديم کرد. اما هوفمان هرگز آن را ننواخت؛ عقيده داشت که برای او نوشته نشده!
شايد زيبايی‌های اين کنسرتو نافذتر از کنسرتو پيانو دوم باشد و زمان بيش‌تری طول کشيد که علاقه‌ی هم منتقدان و هم عموم را به خود جلب کند. پس از اولين اجرا، نيويورک تايمز نوشت:
“کنسرتو بسيار بلند بود و کنتراست هارمونيک و ريتميک بين موومان اول و بقيه‌ی موومان‌ها موجود نبود. تم آغازين به صورت‌ای غمگين آغاز می‌شود که مانند نمونه‌های چايکوفسکی به شور يا تراژدی فراوان اوج نمی‌گيرد. به نظر می‌آيد راخمانينف پس از گلوزانف بيش‌ترين ايده‌ها و بيان‌های ناسيوناليست‌ای را در کارهای‌اش دخالت می‌دهد. اما در اين کنسرتو اين رويه را طی نکرده، مگر اين که جهان خارج تقلايی وهم‌آلود در فهم اين که روسيه‌ی واقعی چيست انجام دهد.”

مطبوعات روسيه اما مهربان‌تر بودند، اگر نگوييم باهوش‌تر. گريگوری پروکفيف در روسکيه ودموش نوشت:
“کنسرتوی جديد به‌ترين وجوه قدرت خلاقيت راخمانينف را نمايش می‌دهد: ساده‌گی، خلوص و روشنی فکر موسيقايی. اين اثر طراوت الهام‌بخش‌ای دارد که آرزوی کشف راه‌های جديد را ندارد. بيان‌ای تيز و موجز دارد، همان طور که ارکستراسيون‌ای ساده و درخشان.”
بيش‌تر “روشنی فکر موسيقايی” به خاطر استفاده‌ی دوباره‌ی با دقت و انتقال‌های آهنگ‌ساز از اجزای تماتيک است. برای مثال اسکرتسوی سرزنده‌ای که ميان موومان آرام می‌‌آيد، وارياسون ريتميک‌ای از تم آغازين است. و موومان آخر، تم‌ها و ريتم‌های معرفی شده‌ی قبلی را مورد استفاده قرار می‌دهد. به ريتم اولين تم پيانو گوش کنيد و با گشايش آغازين موومان اول مقايسه‌اش کنيد. حتی قسمت کوبنده‌ی دوم به طرز آشکارتری به اين ريتم مربوط است. با اين وجود هماهنگ‌ای تماتيک به حدی نيست که به شنونده احساس رضايت دهد. شخصيت غمگين راخمانينف، ارج نهادن‌اش به نواهای فولکلور (يا شايد هم سرودهای کليسايی)، در ساده‌ترين پوشش ارکستری—اکتاوهای پيانو، بادی‌های تک‌ای در ارکستر—به سرعت تأثيرش را می‌گذارد. و هنگام‌ای که در نهايت قطعه به اوج درام و رنگ‌آميزی صعود می‌کند، هيچ چيز اجباری نيست، مصنوعی نيست. شنونده نه تنها لحظات‌ای از نوازنده‌گی ماهرانه‌ی پيانو را درک کرده، بلکه تزکيه‌ی روحی را هم
به هم‌راه آن تجربه نموده است.
اين جا می‌توانید موومان اول پيانو کنسرتوی شماره سه‌ی راخمانينف با نوازنده‌گی ولاديمير اشکنازی، پیانیست بزرگ روس، را داونلود کنيد.

After living for a while in Dresden in 1908 and introducing his second concerto to Europe, Rachmaninoff had his first trip to America in the following year. It seems that he didn’t like that country: “Here’s a doomed country. All around you are just Americans and everywhere just work and work and work. They work to the end of eternity, hit you from all around and throw you this way and that way…
They’re kind and behave me with a good manner, but this make me anxious, I feel my personality is dishonored here…”

Let’s not talk about if he really liked there or not, but at least he achieved that prestige which he was proposed a job as Boston philharmonic orchestra conductor. But he wasn’t seeking these. He returned to Russia, and then started an all around the Europe tour; he became Russia’s music idol. This was time he played for the last time in his country, on fifth of September 1917.
Three weeks after revolution, he was invited to Stockholm for a series of concerts. He leaved Russia with his family forever. In Stockholm he had twelve concerts, paid his debts and got relax. This was time to reconsider his life. He had a family he’d to earn money for. His only problem was composing, he hadn’t time for it. It seems that he couldn’t earn enough money through conducting too, so he chose playing the piano as a virtuoso.
These made him change his philosophy of music. He had to improve his sense and taste of music as same as piano technique- and surely he did so, though it was difficult for a forty five years old man.
In 1918, he had a proposition of 110 concerts in three weeks by Boston orchestra. But he refused it respectfully, the same as a latter offer by Cincinnati orchestra. But eventually he was enticed to go to United States. His fame had reached there before and sooner. Wherever he went, he was asked to play his famous prelude in C sharp, and he played. But suddenly he stopped playing that piece. He didn’t use old styles of playing the piano. His rubatos where limited, and rhythms where strong. He was of a new generation of pianists who paid attention to accuracy of the notes. They called him Purity of the Piano.
Soon he changed his mind about Americans. In journey to England he wrote (1922): “I admired Americans in front of English and they got angry.”
In mid twenties thence he was Idol of pianists. Fortunately he remained many gramophone disks for future. Mostly of his own compositions, and also some works of other great composers. In 1941 he suggested Victor Company to record one other of his recitals. They didn’t accept (A stupidity so common among businessmen.), some time latter they were regretful; but it was late.
Two years latter he cancelled his concert series half-way; he felt of infirmity and a strong inconvenience. It was cancer. He knew his death is near. He looked at his hands and said: “My dear hands, Goodbye. Goodbye my poor hands.” He died next month.

Rachmaninoff wrote his third concerto in 1909, in his first journey to America, and dedicated it to Josef Hoffman, his friend and great pianist. But Hoffman never played it; he thought it wasn’t written for him!
Its beauties are perhaps more subtle than those of the Second Concerto and it has taken a bit longer to win wholehearted approval from both critics and the public. After the first performance, the New York Sun offered typical remarks:
“The concerto was too long and it lacked rhythmic and harmonic contrast between the first movement and the rest of the concerto. The opening theme is tinged with melancholy [which] does not rise as did Tchaikovsky’s to the pitch of surging passion or high tragedy. Rachmaninoff has been looked to as likeliest after Glazunov to attain broad nationalism of idea and expression. He has not done so in this concerto unless the outside world is laboring under a delusion as to what real Russia is.”

The Russian press was kinder, not to mention more perceptive. Wrote Grigory Prokofiev in Russkiye Vedemosh:
“The new concerto mirrored the best sides of Rachmaninoff’s creative power: simplicity, sincerity and clarity of musical thought. It has a freshness of inspiration that doesn’t aspire to the discovery of new paths. It has a sharp and laconic form as well as simple and brilliant orchestration.”

Much of the works “clarity of musical thought” is due to its composer’s careful re-use and transformation of thematic material. The lively scherzo that interrupts the slow movement for example is a rhythmic variation of the first movement’s opening theme. And the last movement utilizes previously introduced themes and rhythms for much of its material. Listen to the rhythm of the first piano theme and compare it with that same first-movement opening. The pounding second subject is even more obviously related to this rhythm. Yet it is not merely such thematic unity that provides satisfaction to the listener. Rachmaninoff’s characteristic melancholy, his dignified evocation of folk tune (or is it cathedral hymn?) in the simplest orchestral garb — piano octaves, solo winds in the orchestra — is immediately effective. And when the piece eventually rises to heights of drama and color, there is nothing forced, nothing artificial. The listener has experienced not merely a stunning display of pianistic virtuosity but an overwhelming emotional catharsis as well.
Here you can download Rachmaninoff’s third piano concerto with virtuosity of Vladimir Ashkenazy, great Russian pianist.

لينک دايم      نظر شما