گئورگی واسيليويچ سويريدوف در 1915 در شهر فاتژ از امپراطوری روسيه‏ی آن زمان به دنيا آمد. استعدادش در موسيقی خيلی زود و با يادگيری نواختن ساز بالالايکا تنها از طريق شنيدن آشکار شد. به همين واسطه به ارکستر محلی موسيقی فولکلور روس راه يافت. با توصيه‌ی آموزگارش در 1932 به لنين‌گراد رفت و در کالج مرکزی موسيقی لنين‌گراد، پيانو آموخت. و از 1936 تا 1941 در کنسرواتوار لنين‌گراد زير نظر ريازانوف و شوستاکويچ آموزش ديد.
موسيقی سويريدوف نئورومانتيک محسوب می‌شود. آثار سال‌های آغازين کارش پيرو موسيقی رومانتيک‌اند که پاره‌ای از آن‌ها بر پايه‌ی اشعاری از نويسنده‌گان انگليسی چون شکسپير و رابرت برنز ساخته شده‌اند. در سال‌های بعد اما، آگاهانه شخصيت موسيقی‌اش روسی شد.
با اين که او در غرب چندان شناخته شده نيست، اما در روسيه چه از طرف مردم و چه منتقدان، استقبال فراوان‌ای از کارهای‌اش صورت گرفت و از محبوبيت بالايی سود می‌برد. چنان‌چه حتی موسيقی آوانت-گاردش برای فيلم “زمان، به جلو” به عنوان موسيقی بخش خبری اصلی اتحاد جماهير شوروی انتخاب شد.
سويريدوف در پنج ژانويه‌ی 1998 در مسکو بر اثر سکته‌ی قلبی درگذشت.
در اين‌جا يکی از قطعات بسيار محبوب‌اش، عاشقانه (Romance) را که از مجموعه‌ای از کارهای ارکستری‌اش به نام طوفان برف (Snow-storm) بر اساس داستان‌ای از پوشکين به همين نام ساخته شده برای‌تان انتخاب کرده‌ام.
عاشقانه از گئورگی سويريدوف، ارکستر سمفونيک بزرگ راديو و تلويزيون اتحاد جماهير شوروی به رهبری ولاديمير فدوسيئف (Vladimir Fedoseev) اندازه‌ی فايل: 5413255 بايت
دو ويدئوی زير در يوتيوب را هم توصيه می‌کنم.
زوج النا والووا و اولگ واسيليف، قهرمانان اسکيت روی يخ جهان در سال 1988 که همراه با اين قطعه (در ترکيب با Final Count Down) برنامه‌ای فوق‌العاده اجرا می‌کنند. کيفيت صدا البته ايراد دارد.

هجده سال بعد، زوج تاتيانا توتميانينا و ماکسيم مارينين با اين قطعه (و همين تنظيم که برای‌تان انتخاب کرده‌ام) در مسابقات قهرمانی اروپا در ليون. جالب اين که مربی‌شان، اولگ واسيليف است.

امشب سوالی از يکی از دوستان‌ام* پرسيدم که آهنگ‌سازان مورد علاقه‌اش چه کسانی هستند. انصافن سوال سختی است. ممکن است بتوان سه- چهار نفر اول را راحت نوشت، ولی برای ادامه‌ی ليست مشکل پيش می‌آيد. ليست خودم چيزی شبيه اين خواهد بود:
بتهوون
استراوينسکی
باخ
شوپن
راخمانينف
برامس
شوستاکويچ
چايکوفسکی
اسکريابين
ويوالدی
موزارت
هندل
ليست
دبوسی
راول
ريمسکی-کورساکف
د. اسکارلاتی
پروکفيف
گريگ
سيبليوس
شوبرت
قسمت‌های خاص ليست‌ام، احتمالن بيش از هر چيزی به شوبرت و شومان باز می‌گردد. شوبرت نفر آخر ليست بيست و يک نفره است و شومان اصلن نيست. و موزارت هم البته بين ده نفر اول نيست. وضعيت شومان را واگنر هم دارد. شايد به خاطر اين است که کم می‌شناسم‌شان. نمی‌دانم، ولی مخصوصن در مورد شومان، هيچ وقت چندان ازش خوش‌ام نيامده. شوبرت را دوست دارم. موزارت را هم همين‌طور، ولی باز هم برای‌ام “يک جوری” هستند. نمی‌دانم، ولی لااقل الآن آن بالايی‌های‌شان را ترجيح می‌دهم. البته افراد زيادی هم جا مانده‌اند: مونته‌وردی، پلسترينا، آلبنيز، فوره، همين واگنر و شومان خودمان، پاگانينی، بارتوک، مندلسون، دورژاک، آروو پارت، فيليپ گلاس. انصافن سخت است.
دوست دارم بدانم ليست شما چه جوری است. خوش‌حال می‌شوم لااقل ده نفر اول را بنويسيد.

*: قرار است با همراهی اين دوست‌ام، فرهنگ‌ام را به صورت پله‌ای-نردبانی افزايش دهم! يوهاها!
اين هم به خاطر علاقه‌ی بسيار او، من، و بسياری ديگر به بتهوون: پيانو تريو در دو مينور، موومان‌های سوم و چهارم. با اجرای پيانو: بارنبویم، ويولن: زوکرمن، ویولن سل: دو پره
موومان سوم. مينوئت (Quasi Allegro) حجم فايل: 3674239 فرمت: wma
موومان چهارم. فينال (Prestissimo) حجم فايل: 6393319 فرمت: wma