10.24.05

موزارت-کنسرنو پيانو بيست
Mozart-20th Piano Concerto

Posted in Classical, Concertos at 1:00 pm by لرد شارلون

يکی از موومان‌های کنسرتوی مورد علاقه‌ی من، موومان دوم کنسرتو پيانوی بيستِ موزارت است. شاد است، همان طور که موزارت و نرم مانند نسيم خنکِ ملايم‌ای که در بعد از ظهر يک روز بهاری به صورت‌ات می‌وزد.
موزارت در تاريخ موسيقی يک پديده است. موسيقی از او مانند آب‌ای که از چشمه می‌تراود، جاری است. کسانی که به خدا باور داشته‌اند، فکر می‌کردند که بايد ارتباط مستقيم‌ای بين او و خدا وجود داشته باشد.
او هنگام‌ای که تنها سی و شش سال داشت، درگذشت، با اين وجود يبش از شش‌صد قطعه از خود باقی گذاشته که با اطمينان از آن او است.
به بيليارد، رقص، قصه‌های کودکانه و چنين سرگرمی‌هايی علاقه داشت. از فرهنگ بالايی برخوردار نبود، و اگر منصف باشيم، حتی گاهی اوقات در مورد رقبای‌اش در عالم موسيقی بسيار بی‌ادبانه برخورد می‌کرده. ولی اين مسايل در مورد موزارت چندان اهميت‌ای ندارند، چرا که موسيقی‌اش يکتا است.
احتمالاً او محبوب‌ترين موسيقی‌دان کلاسيک در جهان است. حتی کسانی که آشنايی‌ای با موسيقی کلاسيک ندارند، قادرند از موسيقی‌اش لذت ببرند، به زبان مادری اصيل‌ای سخن می‌گويد که بين تمام نژاد‌های انسان‌ای مشترک است. گفته می‌شود موسيقی‌اش بر مغز به گونه‌ای تأثير می‌گذارد گويی که فرکانس طبيعی آن است!
اين جا می‌توانيد موومان دوم از کنسرتو پيانوی شماره‌ی بيستِ موزارت را داونلود کنيد.
متأسفانه خودم ندارم، اگر نه پيشنهاد می‌دادم که دوست دختر (/پسر)تان را بغل کنيد و به ين قطعه گوش کنيد ;)

لينک دايم      نظر شما     

09.08.05

بتهوون- سونات برای سولوژن ِ ماژور
Beethoven- Sonata for Sologen Major

Posted in Beethoven, Classical at 7:01 pm by لرد شارلون

قطعه‌ی اين پست، اجتناب ناپذير بود! علی، فرم سونات را معرفی کرده و من فکر کردم که خوب است که چند تايی سونات اين جا بگذارم. ولی اين دليل‌اش نبود. دليل ِ اصلی، رفتنِ عزيزترين دوست‌ام بود. بتهوون هم اين قطعه را دقيقاً به همين مناسبت تصنيف کرد.
با اين‌که نمی‌خواستم قطعات چندان مشهوری اين جا بگذارم، ولی اين قطعه کاملاً مناسبِ احوال بود. بيش از اين نمی‌خواهم در موردش بنويسم. تنها پيشنهاد می‌کنم که افکارتان را در موردِ اين سونات بنويسيد، اگر پيش از اين نشنيده‌ايد، و شايد بعدتر، من هم چيزی در موردش نوشتم.
به سلامتی سولو!

بتهوون- سونات برای پيانو، شماره‌ی بيست و شش؛ اپوس هشتاد و يکa- موومان يک
بتهوون- سونات برای پيانو، شماره‌ی بيست و شش؛ اپوس هشتاد و يکa- موومان دو
بتهوون- سونات برای پيانو، شماره‌ی بيست و شش؛ اپوس هشتاد و يکa- موومان سه

لينک دايم      يک نظر     

05.28.05

بتهوون- فانتزی برای پيانو، کر و ارکستر
Beethoven- Fantasy for the piano, Chorus and Orchestra

Posted in Beethoven, Classical at 12:31 pm by لرد شارلون

از آن جا که بعضی دوستان‌ام گفته‌اند که آشنايی چندانی با موسيقی کلاسيک ندارند، بنابراين تصميم گرفته‌ام که گاه به گاه قطعات‌ای انتخاب کنم که اميدوارانه برای آن‌ها جذابيت بيش‌تری داشته باشد. برای درک و لذت بردن از موسيقی قرن بيست‌ُم به طور کلی بايد از موسيقی قرن‌های پيش از آن شناخت داشت و ابتدا آن‌ها را گوش کرد. بنابراين اين‌جا قطعه‌ای از يکی از نه تنها بزرگ‌ترين موسيقيدانان که از نظر من از بزرگ‌ترين انسان‌های تاريخ بشريت قرار می‌دهم: از لودويگ ون بتهوون.

خوش‌بختانه همان‌طور که بايد باشد، کارها و مطالب فراوان‌ای در مورد بتهوون وجود دارد. مقام او آن قدر بالا است که کسانی که از موسيقی کلاسيک در حد نامی بيش نشنيده‌اند، احتمالاً از طريق نام او يا موسيقی او بوده است. بنابراين زنده‌گی نامه يا چنين چيزی نخواهم نوشت. تنها می‌خواهم اندک‌ای در مورد احساس خودم هنگامی که به موسیقی بتهوون گوش می‌کنم يا قطعه‌ای از او را تمرين می‌کنم، بنويسم. يکی از چيزهايی که در مورد بتهوون از زمانی که خيلی بچه بودم دوست داشتم، بالا و پايين رفتن‌های او است. بالا و بالاتر و آن‌گاه ناگهان پايين می‌آيد. و اين مرتب تکرار می‌شود. موسيقی او مانند رعد است. پس از آن يک بعد از ظهر درخشان و آفتابی بهاری که دوست داری خيال‌پردازی کنی. بعدتر که موسيقی کلاسيک را به‌تر شناختم، از بداهه‌نوازی‌های‌اش خوش‌ام می‌آمد. او آن چنان پيانيست نابغه‌ای بوده که، چنان‌چه گفته‌اند، شنونده‌های‌اش را با بداهه‌نوازی‌های اعجاب‌انگيزش و تم‌هايی که به يک باره در ذهن‌اش شکل می‌گرفته، ديوانه می‌کرده. با وجود اين که موسيقی او به هيچ وجه بداهه‌سرايی نيست، ولی بسياری جاها اعتقاد دارم که اين امکان وجود دارد که آشکارا آن روح آزاد و نابغه‌ای که موسيقی را هدايت می‌کند شنيد. برای مثال اين احساس‌ای است که من هر وقت به سونات هامرکلاويرش گوش می‌کنم دارم (سونات 29، برای پيانو). و البته بايد به فرم‌های پيچيده‌ی او که برجی بلند و دست‌نيافتنی در کاخ موسيقی‌اش بنا می‌کنند نيز اشاره کنم.
گوش کردن به موسيقی مانند گوش کردن به افکار درونی آهنگساز است، و در مورد بتهوون اين افکار عشق به انسان، طبيعت و افکار انقلابی است و البته موسيقی.
در مورد او و احساس ما نسبت به او، بسيار می‌توان نوشت. سعی می‌کنم بعداً و در زمانی ديگر بيش‌تر درباره‌ی بتهوون بنويسم.
اين‌جا فانتزی برای پيانو، کر و ارکستر را برای‌تان انتخاب کرده‌ام، قطعه‌ای سرشار از شادی، که عشق و علاقه‌ی او را به انسانيت، طبيعت و زنده‌گی نشان می‌دهد.

As some of my friends had told me that they’re not much familiar with Classical music, so I’ve decided to often by often select pieces, hopefully more exciting for them. To understand and enjoy twentieth century music one should generally listen to previous centuries’ music first. So here is a piece from one of the greatest not only musicians, but in my opinion humans of the history: Ludwig van Beethoven.
There’re fortunately lots of works about him, as there should be. He’s that great that even those who have even heard a name of classical music have probably heard this through his name or music. So I won’t write any biography or so.

I just want to write a little about my feelings, when I listen to Beethoven’s music or when I play one of his pieces. One thing I’ve loved about Beethoven from my very childhood up to now is his risings, going up and up, and then suddenly coming down. And then this comes again and again. His music comes like a thunder, followed by a shiny sunny spring afternoon when you want to dream. Later when I get to know classical music better, I liked his impromptus. He was such a genius pianist who, as they’ve told, made his audiences mad through his spectacular impromptus, came to him all by sudden. Though his music is not impromptu at all, yet I believe that some places it’s possible to hear that free, ingenious spirit leading the music apparently. For example it’s the feeling whenever I listen to his HammerKlavier Sonata (Sonata no. 29 for the piano). And of course I should mention his complex forms, making a very high, unreachable tower in his castle of music.
Listening to music is like listening to composers’ internal thoughts, and for Beethoven these are love to human, nature, revolutionary thoughts and of course music.
That’s a lot to write about him, and our feeling about him, I’ll try to write about Beethoven more, in some other time, again.
Here I’ve chosen his Fantasy for the Piano, Chorus, and Orchestra for you, a very joyful piece showing his love for humanity, nature and life.

لينک دايم      نظر شما     

01.30.05

Mozart- Gloria from ‘Coronation’ Mass

Posted in Classical, In Silence at 8:17 pm by لرد شارلون

آغازین قطعه را از موزارت انتخاب کردهام تنها به اين دليل که دو روز پیش، سال‏روز ِ دویست و چهل و نه‏امين زادروزش بود.

بدون هيچ توضیح:

گلوریا از مَس ِ تاج‏گذاری در دو مينور

This first piece is from Mozart, just because it was his two hundred forty ninth birthday.

With no other words: Gloria from ‘Coronation’ Mass

لينک دايم      نظر شما