04.22.06

گريگ- پيانو کنسرتو
Grieg- Piano Concerto

Posted in Concertos, Romanticism at 5:56 pm by لرد شارلون

ادوارد گريگ در برگن، شهری در جنوب غربی نروژ در پانزده ژوئن 1843 به دنيا آمد. مادرش اولين درس‌های پيانو را به او آموخت. در 1858 به لايپزيگ رفت. در آن جا امکان شنيدن و آشنايی با قطعات‌ای مانند پيانو کنسرتوی شومان که توسط همسرش کلارا اجرا شد را يافت. از اين مقطع از زنده‌گی‌اش فراوان آموخت و بسياری عناصر شخصيت موسيقايی‌اش در اين سال‌ها شکل گرفتند. در 1863، به کپنهاگ رفت و با دختر خاله‌اش نينا هاگروپ، يکی از به‌ترين خواننده‌گان زمان خودش، آشنا شد. چند سال بعد، نينا همسر و به‌ترين مجری آثارش شد. در بازگشت از کپنهاگ، ريچارد نوردراک، آهنگ‌ساز جوان‌ای را ملاقات کرد که او را با موسيقی فولکلور نروژ آشنا کرد. گريگ که تا اين زمان با فرهنگ آلمان و دانمارک آشنا بود، احساس کرد که عميقاً به کشورش وابسته است و تصميم گرفت با نوردراک مکتب موسيقی ملی نروژ را به وجود آورد. برای زنده‌گی به کريستيانا (اسلو) رفت و در 1867 آکادمی موسيقی نروژ را بنا نهاد. با بيورنسن[1] و ايبسن[2] دوست شد و بر بسياری از آثار و اشعارشان موسيقی نوشت، مشهورترين‌اشان سوئيت پير ژينت بر روی اثری به همين نام از ايبسن. به عنوان پيانيست و رهبر ارکستر سفرهای فراوان‌ای به آلمان، ايتاليا، انگليس، هلند، پاريس، پراگ، ورشو و بسياری جاهای ديگر کرد. در اين سفرها با چندين تن از آهنگ‌سازان مهم عصر خود، به ويژه ليست، واگنر، چايکوفسکی و برامس ملاقات کرد.
نبوغ‌اش در ملودی، کيفيت خاص در نگارش برای پيانو و الهامات‌اش از موسيقی ملی‌اش، از او يک شوپن اسکانديناوی می‌سازد. در چهار سپتامبر 1907 در شهر زادگاه‌اش درگذشت.

همان طور که اشاره شد، گريگ پيانو کنسرتوی شومان را با اجرای کلارا، هنگام‌ای که در لايپزيگ بود شنيد. اين قطعه تأثير زيادی بر او گذاشت. پيانو کنسرتوی گريگ در همان گام پيانو کنسرتوی شومان است، مقدمه‌ی آغازين روی پيانو شبيه، و سبک کل قطعه از هر قطعه‌ی ديگری به کنسرتوی شومان نزديک‌تر است. علاوه بر اين، گريگ هنگام‌ای که در لايپزيگ بود، توسط ارنست فرديناند ونزل که دوست شومان بود، درس پيانو می‌گرفت. هم‌چنين موسيقی فولکلور کشورش آشکارا در اين کنسرتو حضور دارد، چنان که مقدمه‌ی آغازين بر مبنای يک دوم نزولی و به دنبال آن يک سوم نزولی است که مشخصه‌ی موسيقی فولکلور نروژ است. پس از ازدواج با نينا در 1867، با دخترشان، خانواده‌ی سه نفری گريگ در ژوئن 1868 به دانمارک سفر کردند. تا پايان تابستان قسمت سولوی کنسرتو را تمام کرد و ارکستراسيون زمستان بعد به پايان رسيد. از آن جا که در آن زمان شنونده‌گان نروژی برای موسيقی جدی محدود بودند، ترتيب اولين اجرا را در کپنهاگ داد. کنسرتو از اولين اجرا، يک موفقيت پر طنين بود. به علت تعهدش به ارکستر اسلو نتوانست در اولين اجرا شرکت کند، ولی تک‌نواز پيانو، ادموند نيوپرت، که اجرای اول را در سه آوريل 1869 به عهده داشت، نوشت که “سه منقد خطرناک…. با تمام قدرت‌شان تشويق کردند”، و دوست گريگ، بنيامين فدرسون به او اطلاع داد که در قسمت‌های مختلف قطعه “تشويق‌های رعدآسا” بوده است.
اين کنسرتو با يکی از دراماتيک‌ترين گشايش‌ها در بين پيانو کنسرتوهای رومانتيک آغاز می‌شود. موومان اول با يک کرشندوی[3] پرقدرت با تيمپانی[4] پيانو را معرفی می‌کند که تمام‌ای گستره‌ی صدای‌اش را با يک پايين آمدن هفت اکتاوی از بالاترين اکتاو تا پايين‌ترين صدا به نمايش می‌گذارد. پس از اين آغاز قدرت‌مند، گريگ با نخستين تم آزمايشی متعجب‌مان می‌کند که تنها جسارت بالا رفتن به اندازه‌ی دو نت را به خرج می‌دهد، پيش از اين که دوباره عقب نشينی کند. اين تم در يک سه‌ی بالاتر تکرار می‌شود و سپس به قسمت شاعرانه‌ی پرمعنايی می‌رسد که با کلارينت[5] و باسون[6] نواخته می‌شوند. اين دو حالت موسيقايی کاملاً متفاوت، يکی پر طمطراق و ديگری مينياتوری، موومان اول را به صورت‌ای کاملاً متعادل و با گسترده‌گی شکل می‌دهند. گريگ با هنرمندی، نوازنده‌گی متبحرانه را با ساده‌گی، بلاغت و تغزل، ديناميک، و احساس در هم آميخته است. و در اواخر موومان يک کادنتسا [7] می‌آيد.
موومان دوم، به طرز قابل توجه‌ای برای يک آهنگ‌ساز بيست و پنج ساله پخته به نظر می‌رسد. با ژرفا و ساده‌گی، رسايی اين موومان يادآور آداجيوهای ميانی بتهوون است. اين موومان، هارمونی‌های شاداب، طنين پايين و آرام زهی‌ها، و رنگ‌های تيره‌ی باسون و کلارينت و برجسته‌گی هورن را در بردارد. موومان بدون توقف، مستقيم به موومان آخر می‌رود.
گريگ آتش‌بازی‌های پيانويی را برای اين موومان نگاه داشته است. از آغاز با آرپژها و گام‌هايی که محدوده‌ی پيانو را در می‌نوردند مواجه می‌شويم. در اواخر موومان با يک غافل‌گيری دل‌پذير مواجه می‌شويم که گريگ تم دوتايی ابتدايی را به والس تبديل می‌کند و اين والس به يک فينال بزرگ برای کل ارکستر و پيانو گسترش می‌يابد و با يک نقش فورته‌ی ديگر برای تيمپانی پايان می‌پذيرد.
اين جا می‌توانيد موومان سوم از پيانو کنسرتوی گريگ در لا مينور، اپوس شانزده، را با تک‌نوازی پيانوی دوبراوکا تومسيچ و هم‌راهی ارکستر سمفونی راديو ليوبليانا به رهبری آنتون نانوت داونلود کنيد.

منابع:
يک- فرهنگ بزرگ موسیقی- شهره شعشعانی
دو- درک و دریافت موسیقی- راجر کیمی ین- حسین یاسینی
سه- http://lasr.cs.ucla.edu/geoff/prognotes/grieg/pianoCon.html
چهار- http://en.wikipedia.org/wiki/Piano_Concerto_(Grieg)
پنج- http://www.pluto.no/ofo/CD/Grieg_PianoConcert.html
شش- http://www.music.pomona.edu/Orchestra/gri_pc.htm

پانوشت‌ها:
[1]: بيورنستيرن بيورنسن (1832-1910): نويسنده‌ی نروژی که زبان ادبی و شخصيت نروژ را زنده کرد. کارهای‌اش شامل دختر ماهی‌گير (1868) و شعر حماسی آرنليوت گلين (1870) است. در 1903، جايزه‌ی نوبل ادبيات را برد.
[2]: هنريک ايبسن (1828-1906): نمايش‌نامه‌نويس نروژی که نمايش‌نامه‌ی مدرن را با شاه‌کارهای رئاليستی خود تحت تأثير قرار داد. کارهای اصلی‌اش شامل پير ژينت (1867)، خانه‌ی عروسک (1879)، و روح (1881) است.
[3]: کرشندو (Crescendo): افزایش تدریجی دینامیک صوت. به زبان همین جوری (!) یعنی صدا به تدریج زیاد می‌شود.
[4]: تیمپانی (Timpani): یکی از سازهای کوبه‌ای. تنها طبل ارکستر است که صدایی با زیر و بم معین ایجاد می‌کند. در این ساز، قطعه‌ای پوست بر نیم‌کره‌ای از جنس مس کشیده شده است. زیر و بم صدای تیمپانی با تغییر میزان کشیده‌گی‌ی پوست تنظیم می‌شود. برای این کار پیچ‌هایی که بر لبه‌ی نیم‌کره‌ی ساز قرار دارند با دست یا با یک پدالِ پایی، شل و سفت می‌شوند.
[5]: کلارینت (Clarinet): از سازهای بادی چوبی (و یا فلزی) است. در هزار و هفت‌صد توسط دنر اختراع شد. نخستین بار در ارکستر توسط ویوالدی به کار گرفته شده است. گستره‌ی پهناوری از دینامیک و رنگ صوتی دارد و سرعت اجرایی آن بسیار زیاد است.
[6]: باسون (Bassoon): از سازهای بادی چوبی با دو زه با درازای حدود یک متر و سی و پنج سانتی‌متر و از خانواده‌ی ابوآ. صدایی بسیار گرفته و تیره دارد. صدای‌اش معادل ویلن سل است و تا سه اکتاو میدان برای اجرا دارد. گاه‌ای در مقام تک‌نوازی برای موسیقی مجلسی به کار می‌رود.
[7]: کادنتسا (Cadenza): بخش‌ای از یک کنسرتو که در آن تک‌نواز بدون هم‌راهی ارکستر به نمایش مهارت خود می‌پردازد و اغلب در نزدیکی پایان موومان اول و گاه موومان آخر ظاهر می‌شود.

Edvard Grieg was born in Bergen, a city of southwest Norway, on 15 June, 1843. His mother taught him his first piano lessons. In 1858, he went to Leipzig. There he had the possibility to listen and get familiar with pieces such as Schumann’s piano concerto, performed by his wife, Clara. He learned a lot in this period of his life and many of his musical characteristics elements was formed in these years. In 1863, he went to Copenhagen and there he met his cousin, Nina Hegerup, one of the best singers of her time. Some years later, Nina became his wife and best performer of his pieces. On return from Copenhagen, he met Richard Nürdrak, a young composer who acquainted him with Norway folk music. Grieg, who was familiar with German and Danish culture up to this time, felt that he is deeply bonded to his country and decided to create a National Norwegian School in music with Nürdrak. He went to Christiana (Oslo) to live there and built Norway Music Academy in 1867. He made friendship with Björnson[1] and Ibsen[2] and wrote music on many of their poems and works, the most famous of them to be Peer Gynt Suite on Ibsen’s Peer Gynt. As a pianist and conductor he had many journeys to Germany, Italy, England, Netherlands, Paris, Prague, Warsaw, and many more. In these journeys he met many of his time most important composers, especially Liszt, Wagner, Tchaikovsky, and Brahms.
His genius in melody, special quality in compositions for the piano, and his national music inspiration make him a Scandinavian Chopin.

As noted above, Grieg heard Schumann’s Piano Concerto as performed by Clara when he was in Leipzig. This influenced him much. His Piano Concerto is in the same key as Schumann’s, the opening descending flourish on the piano is similar, and the overall style is considered to be closer to Schumann than any other single composer. Besides, Grieg had been taught the piano by Schumann’s friend, Ernst Ferdinand Wenzel when he was in Leipzig. Also his country’s folk music is apparently present in the concerto as the opening flourish is based around the motif of a falling second followed by a falling third, which is typical of the folk music of Norway.
After marriage to Nina in 1867, having a daughter, the three Griegs traveled to Denmark in June 1868. By the end of the summer, he had finished the Solo part and orchestration was completed the next winter. As the Norwegian audience for serious music was limited on that time, he arranged to have the first performance in Copenhagen. The concerto was a resounding success from the start. Grieg was unable to attend due to his commitments with the Oslo orchestra, but the soloist, Edmund Neupert who premiered the piece on April 3, 1869, wrote that “the three dangerous critics…applauded with all their might,” and Grieg’s friend Benjamin Fedderson informed him that there were “thunderous chorus[es] of applause” at numerous instances throughout the work.
This concerto begins with one of the most dramatic openings in any romantic piano concerto. A massive crescendo on the timpani introduces the piano, which demonstrates its entire range with a dramatic seven octave descent from the highest octave to the lowest tone. After so bold an opening, Grieg surprises us with a very tentative first theme, only venturing up two notes before retreating back again. This is repeated a third higher before blossoming into a reservedly expressive lyrical line played by clarinet and bassoon. These two widely differing musical moods, the miniature and the grandiose, set the stage for the very well-balanced, divergent movement. Brilliantly composed, Grieg nicely balances virtuosity with simplicity, articulation and lyricism, dynamics, tone, and emotional pacing. A cadenza by the composer comes near the end of the movement.
The second movement seems remarkably mature to come from a twenty-five year old composer. Profound in simplicity, the direct expressiveness is reminiscent of Beethoven’s middle period adagios. This movement features lush harmonies, the warm timbre of low, soft strings, the dark colors of bassoon and clarinet, and prominent horn solos. This movement leads directly into the finale without a pause.
Grieg was saving the pianistic fireworks for this movement. From the outset, we are dazzled with brilliant arpeggios and scales that cover the gamut of the piano. We find a pleasant surprise towards the end of the movement where Grieg transforms the duple first theme into a waltz. This broadens into a grand finale for full orchestra and piano, ending with another fortissimo timpani roll.
Here you can download Edvard Grieg’s Piano concerto in A minor, opus 16, third movement, allegro moderato molto e marcato, with Dubravka Tomsic playing the piano with Radio Symphony Orchestra of Ljubljana, conducted by Anton Nanut.

Resources:
One-Dictionnaire des musiciens- Roland de Cande- Persian translation by Shohreh Sha’sha’aani
Two- Music, An Appreciation- Roger Kamien- Persian Translation by Hossein Yaasini
Three- http://lasr.cs.ucla.edu/geoff/prognotes/grieg/pianoCon.html
Four- http://en.wikipedia.org/wiki/Piano_Concerto_(Grieg)
Five- http://www.pluto.no/ofo/CD/Grieg_PianoConcert.html
Six- http://www.music.pomona.edu/Orchestra/gri_pc.htm

Footnotes:
[1]: Björnstjerne Björnson, (1832-1910): Norwegian writer who sought to revive the literary language and character of Norway. His works include the novel The Fisher Girl (1868) and the epic poem Arnljot Gelline (1870). He won the 1903 Nobel Prize for literature.
[2]: Henrik Ibsen (1828-1906): Norwegian playwright who influenced the development of modern drama with his realistic masterpieces. His major works include Peer Gynt (1867), A Doll’s House (1879), and Ghosts (1881).

لينک دايم      نظر شما     

04.12.06

چايکوفسکی، کنسرتو پيانوی يک
Tchaikovsky, Piano Concerto no.1

Posted in Concertos, Romanticism at 1:23 pm by لرد شارلون

پيوتر ايليچ چايکوفسکی، آن طور که ايگور استراوينسکی[1] اشاره می‌کند، فخر ملت روس است. و موسيقی او يکی از عناصر زيربنايی فرهنگ روسيه است، چنان چه شوستاکويچ[2] گفته است.

پيوتر ايليچ در هفت‌ام می هزار و هشت‌صد و چهل در وتکينسک، در منطقه‌ی اورال غربی روسيه به دنيا آمد. هيچ کدام از والدين‌اش با موسيقی آشنايی نداشتند و بنابراين استعداد پسرشان را تشخيص ندادند. در کنار تحصيلات عادی، نواختن پيانو را آموخت. والدين‌اش می‌خواستند قاضی شود، و به اين ترتيب از هزار و هشت‌صد و پنجاه و نه تا شصت و سه در دستگاه دادگستری کار کرد. در هزار و هشت‌صد و شصت و سه، در بيست و سه ساله‌گی، شغل‌اش را رها کرد و کمپوزيسيون را نزد آنتون روبينشتاين فرا گرفت. در هزار و هشت‌صد و شصت و شش تحصيلات‌اش را تمام کرد و نيکلای روبينشتاين، برادر آنتون، تدريس هارمونی در کنسرواتوار مسکو را به او پيشنهاد داد. پس از آن، دوران طلايی چايکوفسکی آغاز شد. بالاکيرف[4] و ريمسکی کورساکف[5] را ملاقات کرد و ملی‌گرايی اين دو تأثير عميق ولی نه پايايی بر او گذاشت.

بين هزار و هشت‌صد و شصت و هشت و هفتاد و پنج سمفونی‌های شماره‌ی دو و سه، چهار اپرا، اورتور رومئو و ژوليت، اولين کنسرتو پيانو و يک موسيقی مجلسی نوشت. اما سپس تعادل روانی‌اش را از دست داد، بی‌خوابی، ترس‌های بی‌دليل و ناگهانی و بحران‌های افسرده‌گی به سراغ‌اش آمدند. از اين زمان، عمری را در اضطراب به سر برد. هم‌چنين از تمايلات هم‌جنس‌گرايانه‌اش به وحشت افتاده بود و سعی در مخفی کردن آن‌ها داشت. در هزار و هشت‌صد و هفتاد و هفت با يکی از شاگردان‌اش که عاشق چايکوفسکی شده بود ازدواج کرد. به يکی از دوستان‌اش نوشته که نگران دخترک بوده و اين کار را به خاطر او انجام داده است. هم‌چنين قصد داشت تا با اين کار از ترس‌های‌اش به خاطر هم‌جنس‌گرايی بگريزد. اما نتوانست تحمل کند و پس از دو ماه فرار کرد! اين شرايط به همراه عدم محبوبيت کارهای‌اش، سلامتی فکری و احساسی‌اش را به شدت تحت تأثير قرار داد. اين زمان‌ای بود که فرشته‌ی نجات‌اش را پيدا کند، مادام ون مک. زن‌ای که دبوسی[6] از هزار و هشت‌صد و هشتاد تا هشتاد و دو در خانه‌اش زنده‌گی کرد. اين بيوه‌ی چهل و پنج ساله، ثروت‌مند و باهوش، توانست با مهارت فراوان نقش کسی را بازی کند که چايکوفسکی رازهای‌اش را به او بگويد و هم‌چنين نگرانی‌های مالی‌اش را حل کرد. بنابراين چايکوفسکی به راحتی توانست خود را وقف موسيقی کند. رابطه‌ی آن‌ها تنها از طريق نامه بود و توافق کرده بودند که هم‌ديگر را نبينند. اين دوستی عجيب سيزده سال به طول انجاميد. ولی در هزار و هشت‌صد و نود، مادام ون مک، رابطه را به دليل غير منطقی ورشکسته‌گی قطع کرد. با اين که چايکوفسکی اعتراض‌اش را بيان کرد، اما هيچ گاه پاسخ‌ای دريافت نکرد. از هزار و هشت‌صد و هشتاد و هفت به بعد، آثارش را در اروپا رهبری کرد. از دست دادن فرشته‌ی نجات اغوای‌اش کرد که سفری به آمريکا داشته باشد. اين سفری موفقيت‌آميز بود، اما نه اين، و نه آثارش که بالاخره محبوبيت يافته بودند، نتوانستند ماليخوليای‌اش را درمان کنند. کار بر روی شش‌اُمين سمفونی‌اش، که خودش اعتقاد داشت مهم‌ترين اثرش است، باعث شد نگرانی‌های‌اش را برای مدت‌ای فراموش کند. اولين اجرا با رهبری آهنگ‌ساز در سن پترزبورگ، با بی‌علاقه‌گی مواجه شد. چايکوفسکی نه روز بعد از اين اولين اجرا، و در عرض پنج روز، به خاطر وبا درگذشت.

در اين پست، قسمت آخر از اولين کنسرتو پيانوی‌اش را انتخاب کرده‌ام.
داستان اين کنسرتو و رد آن توسط کسی که کنسرتو در اصل به او تقديم شده بود، نيکلای روبينشتاين، يکی از مشهورترين داستان‌های تاريخ موسيقی است. چايکوفسکی اندک‌ای شهرت و موفقيت به دست آورده بود و در اواخر هزار و هشت‌صد و هفتاد و چهار، تصميم گرفت بخت‌اش را در فرم‌ای که موزارت و بتهوون برای نشان دادن استعداد خود به خوب‌ای به کار گرفته بودند، بيازمايد. به نظر البته مشکلات‌ای داشته، چنان که نوشته مجبور بوده ” پاساژها را به زحمت از مغزم بيرون بريزم” و ” برای ساعت‌های اتاق را بالا و پايين کنم”، پيش از اين که ايده‌ها برسند. اما اثر خيلی زود در شکل مقدماتی‌اش آماده شد و در اوايل ژانويه هزار و هشت‌صد و هفتاد و پنج، از روبينشتاين خواست که به قطعه گوش دهد و آن را در کنسرواتوار سن پترزبورگ نواخت. اما تک‌نواز راضی نبود. سه سال بعد، چايکوفسکی واکنش مرد ديگر را اين چنين توصيف می‌کند: “کلمه‌ای گفته نشد—سکوت محض… من از پشت پيانو بلند شدم. گفتم ‘خوب؟’ آن گاه سيل خروشان روبينشتاين منفجر شد…. کنسرتوی من بی‌ارزش و غيرقابل اجرا بود… بد، ناچيز، مبتذل. تنها يک يا دو صفحه ارزش‌ای داشتند.”
احساس‌اش را به مانند کسی شرح می‌دهد که کودک‌ای داشته و سال‌ها صرف تعليم او کرده و ناگهان کسی کودک را می‌کشد.
در نهايت روبينشتاين گفت که حاضر است کنسرتو را بنوازد، به اين شرط که چايکوفسکی تغييرش دهد، به صورت‌ای که مشخصات مد نظر او را داشته باشد. اما آهنگ‌ساز پاسخ داد که “حتی يک نت را هم عوض نمی‌کنم. به همين صورت که هست، منتشرش می‌کنم.” در عصبانيت، نام روبينشتاين را هم از صفحه‌ی عنوان خط زد و اثر را به هانس فن بيولو[7] باز-تقديم کرد، که به تازه‌گی آثار چايکوفسکی را کشف کرده بود. فن بيولو هيچ يک از محدوديت‌های روبينشتاين را نداشت، و در عوض اثر را “ارجمند، قوی، و اصيل” خواند. از آن جا که توری در آمريکا را برای پاييز هزار و هشت‌صد و هفتاد و پنج در نظر داشت، پيشنهاد کرد کنسرتو را برای آن سفر ياد بگيرد. اولين اجرا در بوستون اتفاق افتاد و به فاصله‌ی کمی از آن در نيويورک. در هر دو شهر، اثر با استقبال فراوان شنونده‌گان روبه‌رو شد، که تقاضای اجرای مجدد قسمت آخر را می‌کردند، هر چند منتقدان کم‌تر اشتياق نشان دادند. اما چنان‌چه در اکثر مواقع پيش می‌آيد، موسيقی جنگ با مخالفان را برد و حتی روبينشتاين هم در نهايت اشتباه‌اش را پذيرفت، کنسرتو را فراگرفت و چندين و چند مرتبه آن را اجرا کرد. اين اثر هم‌چنان جزو محبوب‌ترين‌های فرم کنسرتو است.
با اين که بيش‌تر به خاطر موومان نخست‌اش مشهور است، اما من موومان سوم را انتخاب کرده‌ام، آلگرو کون فوکو (سرزنده و آتشين)، يک رقص اوکراينی تند و پرتحرک بر پيانو که ارکستر را در پاسخ به پايکوبی دعوت می‌کند.
از اين جا می‌توانيد، کنسرتو پيانوی شماره‌ی يک چايکوفسکی در ر بمل مينور، اپوس بيست و سه، موومان سوم، آلگرو کن فوکو، با اجرای پيانوی ايوگنی کيسين به همراه ارکستر فيلارمونيک برلين با رهبری هربرت فون کارايان را داونلود کنيد. اين اجرا، به سال هزار و نه‌صد و هشتاد و هشت، از اين جهت خاص است که کيسين، در آن موقع هفده ساله، در سال‌های آغازين فعاليت‌اش بوده و کارايان، مرگ به سال هشتاد و نه، در آخرين سال‌ها.

[1]: ايگور فيودورويچ استراوينسکی (1882-1971): آهنگ‌ساز متولد روسيه. او يکی از خلاق‌ترين آهنگ‌سازان قرن بيست‌ام محسوب می‌شود. از کارهای‌اش می‏توان به چندين باله (مانند پتروشکا و در پرستش بهار)، چند سمفونی (مانند مزامير) و اپرا اشاره کرد.
[2] دميتری شوستاکويچ (1906-1975): آهنگ‌ساز روس. از بزرگ‌ترين آهنگ‌سازان قرن بيست‌ام به حساب می‌آيد، مخصوصاً به خاطر پانزده سمفونی‌اش مشهور است. هم‌چنين موسيقی مجلسی، کنسرتو، اپرا و باله نوشته است.
[3]: آنتون گريگريويچ روبينشتاين (1829-1894): پيانست و آهنگ‌ساز روس که کنسرواتوار سن پترزبورگ را به وجود آورد (1862). آثارش شامل موسيقی مجلسی، اپرا و شش سمفونی می‌شود.
[4]: ميلی آلکسيويچ بالاکيرف (1837-1910): آهنگ‌ساز روس که در کارهای‌اش رومانتيسيزم را با موسيقی فولکلور در هم می‌آميزد. پوئم سمفونی‌های تامارا و روسيه از مشهورترين آثارش است.
[5]: نيکلای آندريويچ ريمسکی-کورساکف (1844-1908): آهنگ‌ساز و تئوری‌پرداز موسيقی، يکی از بزرگ‌ترين آهنگ‌سازان مکتب ناسيوناليست روسيه. ريمسکی-کورساکف امروزه بيش‌تر به خاطر درخشنده‌گی سازبندی‌اش به خاطر آورده می‌شود تا اصالت ايده‌های موسيقايی‌اش. تأثيرش در ارکستراسيون به صورت مستقيم بر شاگردان‌اش، به طور خاص استراوينسکی و گلوزانف، آشکار است.
[6]: کلود آشيل دبوسی (1862-1918): آهنگ‌ساز فرانسوی که اولين نماينده‌ی موسيقی امپرسيونيست‌ای محسوب می‌شود. موسيقی مدرن با يکی از کارهای او، پرلود برای بعد از ظهر يک فاون، آغاز می‌شود.
[7]: هانس گيدو فون بيولو (1830-1894): پيانست و رهبر ارکستر آلمانی که اولين رهبر ارکستر متبحر به صورت مدرن به حساب می‌آيد. در محبوبيت بخشيدن به کارهای برامس و واگنر نقش مهم داشت.

Peter Ilich (Piotr Ilyitch) Tchaikovsky, is the glory of Russian Nation as Igor Stravinsky[1] has mentioned. And his music is one of the fundamental elements of Russian culture as Shostakovich[2] has said.

Peter Ilich was born on May seventh, 1840 in Votkinsk, in the western Ural area of Russia. None of his parents were familiar with music and so they didn’t recognize their son’s talent. Beside his regular educations, he taught playing the piano. His parents wanted him to become a judge, and so from 1859 to 1863 he worked in Justice System. In 1863, in his 23, he left the job and learned Composition from Anton Rubinstein[3]. In 1866 he finished his educations and Nicolai Rubinstein, Anton’s brother, proposed him with teaching Harmony in Moscow Conservatory. After this, Tchaikovsky’s golden era started. He met Balakirev[4] and Rimsky Korsakov[5], and Nationalism of these two influenced him deeply but not persistently.

Between 1868 and 1875 he wrote symphonies no.2 and no.3, four Operas, Romeo and Juliet Overture, his first piano concerto and a chamber music. But then he lost his nerve, having insomnia, unreasonable and sudden fears and depression crises. From this time, he lived a lifetime with panic. Also he was afraid of his homosexual desires and was trying to hide them. In 1877 he married one his pupils who had fall in love with him. He had written to one of his friends that he was worried for the girl and had done this because of her. Also he was going to escape his fears of homosexuality. But he couldn’t stand it and escaped after two months! This, together with unpopularity of his works, influenced his mental and emotional health severely. This was the time for him to find his Guardian Angel, Madame Van Mack. A woman whom Debussy[6] lived in her house from 1880 to 1882. This forty five years of old widow, rich and clever, could expertly play the role of some one Tchaikovsky could reveal his secrets to and also she solved his monetary worries. So Tchaikovsky could easily devote all his time to music. Their relation was just through writing mails and they had agreed not to see each other. This strange friendship lasted for thirteen years. But in 1890, Madame Van Mack ended the relation with the illogical reason of bankruptcy. Though Tchaikovsky wrote his objection, he never took a response. From 1887 afterwards, he conducted his works all around the Europe. Loosing of his Guardian Angel induced him to accept a trip to America. This was a successful journey, yet not even this, and not even final popularity of his works could not cure his melancholia. Working on his sixth symphony which he, himself, believed was his most important work made him forget his worries for a while. The first performance of the work, given at St. Petersburg under the composer’s direction, was indifferently received. Tchaikovsky died nine days later.

On this post I’ve chosen last movement of his first piano concerto.
The tale behind this concerto and its rejection by the original dedicatee, Nikolai Rubinstein, is one of the most famous in music history. Tchaikovsky had begun to achieve some notoriety and success, and in late 1874 he decided to try his luck at the form that Mozart and Beethoven had used to display their own talents so well. He seemed to have difficulty, writing that he had to “hammer passages… out of my brain” and “walk up and down the room for hours” before ideas came. But the work was soon finished in preliminary form, and in early January of 1875, he asked Rubinstein to listen as he played through it at the St. Petersburg Conservatory. The intended soloist was not pleased. Three years later, Tchaikovsky described the other man’s reaction:
“Not one word was said–absolute silence… I got up from the piano. ‘Well?’ I said. Then a torrent burst from Rubinstein… My concerto was worthless and unplayable… bad, trivial, vulgar. Only one or two pages had any value.”
He described the feeling as if he had a child and spent so many years to educate him well and then some one had killed him.
Eventually, Rubinstein said that he would play the concerto if Tchaikovsky would change it to meet his specifications. But the composer replied, “I shan’t alter a note. I shall publish it as it stands.” In anger, he crossed Rubinstein’s name off the title page and re-dedicated the work to Hans von Bülow[7], who had recently discovered Tchaikovsky’s work. Von Bülow suffered from none of Rubinstein’s reservations, instead calling the work “lofty, strong, and original.” Since he was planning an American tour in the fall of 1875, he offered to learn the concerto for that trip. The first performance took place in Boston, followed shortly by one in New York. In both cities the work was tremendously popular with the audiences, who demanded a repeat of the Finale, although the critics were less enthusiastic. But as is frequently the case, the music won the battle against the naysayer, and even Rubinstein eventually admitted his error, learned the concerto, and performed it many times. The work is still among the most favorites of the form.
Though it’s mostly famous for its’ first movement, I’ve chosen the third movement, Allegro con fuoco (with animation and fire), a vigorous, skipping Ukrainian dance on the piano inviting a stomping orchestral response, leaving a dizzy soloist to be gently stabilized by the strings’ graceful counter-subject.
Although these materials are continually varied, a classical rondo pattern, ABABA, is unmistakable. The skipping dance’s third appearance sees the stomping response sidestepped for a huge, expectant crescendo, climaxing with the counter-subject blared lustily by the two comrades-in-arms. Thence to an exuberant coda on the main subject, as is of course perfectly proper in any concerto of serious formal consideration.
Here from, you can download Tchaikovsky’s First Piano Concerto in B-flat minor, opus 23, movement 3, Allegro con fuoco performed by Evgeny Kissin as soloist with Herbert von Karajan conducting Berlin Philharmonic Orchestra. This performance, in 1988, is particular in this way that Kissin, 17 at that time, was on the first years of his carrier and Karajan, died in 1989, was on his last.

[1]: Igor Fyodorovich Stravinsky (1882-1971): Russian-born composer. He is considered one of the most innovative composers of the 20th century. Among his works are ballets like Petrushka and the Rite of Spring, symphonies like Psalm, and Operas such as Rake’s progress.
[2]: Dimitri Shostakovich (1906-1975): Russian composer. Considered among the greatest composers of the 20th century, he is particularly known for his 15 symphonies and also wrote chamber music, concertos, operas, and ballets.
[3]: Anton Grigoryevich Rubinstein (1829-1894): Russian pianist and composer who founded the St. Petersburg Conservatory (1862). His compositions include chamber music, operas, and six symphonies.
[4]: Mily Alekseyevich Balakirev (1837-1910): Russian composer whose works combine romanticism with folk music. The symphonic poems Tamara and Russia are among his best-known compositions.
[5]: Nikolay Andreyevich Rimsky-Korsakov (1844-1908), Russian composer and musical theorist, one of the greatest composers of the Russian nationalist school. Rimsky-Korsakov is remembered today more for the brilliance of his instrumentation than for the originality of his musical ideas. His influence as an orchestrator was exercised directly on his pupils, notably Russian composers Igor Stravinsky and Aleksandr Glazunov.
[6]: Claude Achille Debussy(1862-1918): French composer who is considered the first exponent of musical impressionism. Modern music starts with one his works, Prelude to the Afternoon of a Faune.
[7]: Hans Guido von Bülow (1830-1894): German pianist and conductor considered to be the first modern virtuoso conductor. He was instrumental in popularizing the works of Brahms and Wagner.

لينک دايم      نظر شما     

04.06.06

بروخ - كنسرتو ويولون
Bruch - Violin Concerto

Posted in Concertos, Romanticism at 8:54 am by علی

اين نوشته اولين پست من در سال جديد (شمسی) و در راستای دروغ سيزده ! به حساب می‏‎آيد. قطعات‎ای هم كه خواهيد شنيد شاد هستند و رنگ آميزی كاملا طبيعی دارند. پس، اين هم هديه نوروزی من. سال نو مبارك. از گوش دادن به بروخ لذت ببريد.
مكس بروخ (1838-1920) هم كار خود را از كودكی آغاز كرد. اولين اثر او يك سپتت قابل توجه برای ساز‎های بادی و زهی بود كه در يازده ساله‌گی نوشت. او در زمان خود بسيار محبوب و معروف بود. او بيش از دويست اثر دارد : سه اپرا، سه سمفونی كه به ندرت اجرا شده‎اند، نه اثر برای ويولون و اركستر، هفت كار كنسرتی ديگر برای ساير سازها، تعداد قابل توجه‌ای موسيقی مجلسی و كمی هم موسيقی پيانويی. در هر صورت شاهكارهای او را اوراتوريوی اديسه، كه اين يكی هم مورد بی توجه‌ای قرار گرفته و فانتزی اسكاتلندی (قطعه‎ای برای ويولون و اركستر) هستند. او را البته در زمان خود بيشتر يك آهنگساز كر مي‎دانستند.

به عنوان كنسرتويی از بروخ، كنسرتو شماره يك او در سل مينور را معرفی می‌‎كنم . بروخ كه 84 سال زندگی كرد، اين كنسرتو را در 28 ساله‌گی نوشت و تا آخر عمر در مورد آن با غرور و افتخار صحبت می‌‎كرد. او هميشه از اينكه بقيه آثارش مورد توجه نبودند شاكی بود و از نوازنده ها می‌‎خواست كه به بقيه آثارش هم توجه كنند! -كه البته تاثير چندانی هم نداشت. سر دونالد فرانسيس تووی كه معتقد بود “اين كنسرتو كاملا لياقت موفقيت‌ای كه به دست آورده را دارد” نظر جالبی در مورد دلايل موفقيت اين كنسرتو دارد:
“دوست‌داران موسيقی، امروز بايد بيشتر احترام خود را به آنانی كه خود را وقف خلق زيبايی كرده‌اند ، نشان دهند. آسان نيست كه مانند بروخ زيبا نوشت ولی برای بروخ آسان است كه زيبا بنويسد. اين مساله در عين حال برای او از روی غريزه است؛ غريزه‎ای كه منتقدان و روانشناسان بر قدرتمند بودن آن تاكيد كرده‎اند. از ان گذشته غير ممكن است كه در كار بروخ آوای زيبای استانداردی بيابيم كه آن را از روی غريزه بكار برده باشد. من موضوع روندو كنسرتو ويولون او را به عنوان معيار مقايسه به كار مي‎برم. بسياری از كنسرتو ويولون‌های مطرح امروزی هستند كه روندو آن‌ها چيزی جز يك اتفاق تاسف برانگيز نيستند در حالی كه در عين حال نقطه قدرت كار هم شمرده می‌‎شوند. به وضوح اين قسمت از شاهكار بروخ يكی از بزرگ‌ترين آثار او به شمار می‌‎رود در حالی كه آثار رقيبان او در اين مورد ضعيف به حساب می‌‎آيند.”
كنسرتو ويولون او در زمان خودش غير معمول به شمار می‌‎آيد. موومان اول پرلود خوانده شده؛ البته اين گونه نيست كه موومان اول افتتاحيه‌ی كاملاً سنتی داشته باشد ولی سراسر موومان نخست كه به طرز استثنايی آزاد و بداهه‎گونه است كاملاً و به وضوح نقش يك پرلود را برای موومان دوم بازی می‌‌‎كند و مستقيماً به آن وصل می‌‎شود . موومان دوم، يك آداجيو زيبا، خود يك افتتاحيه‌ی ديگر را عرضه می‌‎كند كه اساس شعرگونه‌اش را يك قسمتِ كم‌تر شعر گونه دنبال می‌كند. حاصل كار يك موومان آرام و شاهكار رمانتيك است كه در آن حالت آرام و استوار هميشه‌گی بروخ حفظ می‌‎شود.
فينال كنسرتو با يك افتتاحيه اركسترال آغاز می‌‏‎شود كه سپس جای خود را به سوليست می‌‎دهد كه تم شاد و پر حرارت‌ای را با دوبل استاپ‎ها اجرا می‌‎كند. كل كار لحن و حالت بسيار ويولونی دارد. در جاهايی از موومان آخر به نظر می‌‌‎آيد كه بروخ اركستر را آرام نگه می‌‏‎دارد تا به تكنواز فضايی برای بداهه نوازی بدهد.
به دلايل‌ای كه بخش‌ای از آن به خود كنسرتو و بخش ديگرش به موزيكولونيا، لرد عزيز و من مربوط می‏‎شود، ترجيح می‌‏‎دهم اين بار هم هر سه موومان، با تكنوازی يهودی منوهين و همراهی اركستر فيلارمونيا به رهبری افرم كرتز و والتر ساسكايند را برای دانلود قرار دهم:

موومان اول: آلگرو مدراتو
موومان دوم: آداجيو
موومان سوم: فينال (آلگرو انرژيکو)

This is my first post in the new (Solar) year , in response to the previous post of April Fools ! .The pieces, by the way, are happy and very naturaly colorful ; so that they can be considered my Nowrooz gift ! to the readers. Enjoy listenning to Bruch and merry new year :).
Max Bruch began composing early in his childhood too (he wrote a very impressive Septet for winds and strings at age eleven), He was one of the most respected musicians of His time, and apparently one of the most beloved as well. He wrote a great deal of music. He has more than two hundred registered works: Three Operas, Three symphonies, rarely conducted nine works for violin and orchestra, seven other concertos for other instruments, Great amount of chamber music and few piano works. His masterworks are considered to be Odyssey’s Oratorio, less renowned like others, Scottish Fantasy (an individual work for violin and orchestra). He was mostly known as a choral composer in his time.

As a concerto of Bruch, I introduce his first violin concerto in G minor. Bruch, who lived 84 years, wrote this concerto in the age of 28, holding the admiration and pride he had for it all during his life. He always also expressed disappointment and frustration over the neglect of his later compositions and would ask performers to pay attention to his latter compositions which didn’t have effective result indeed. Sir Donald Francis Tovey who believed “The concerto has gained the success it deserves” has a significant comment about the work:

“Lovers of music today should show more respect to those who dedicated themselves to the creation of beauty. It is not easy to write as beautifully as Bruch, while it is easy for Bruch to write beautifully. This phenomenon, of course, is instinctive for him; the instinct which has been emphasized by many psychologists and critics as being powerful. Furthermore, it is not possible to in Burch’s language, standard lapses which has not been applied by him instinctly. I imply the Rondo of his first concerto as a touchstone. Many violin concertos in the field today exist, being vulgar in comparison. Vividly, this part of his work is a great masterpiece of his, while his rivals are weak.

His first violin concerto is unusual for his time .the first movement is labeled a prelude. It is not that It has a conventional opening but all the first movement which is tremendously free and improvised-like totally plays the role of a prelude for the second movement and directly links to it. The second movement, a beautiful adagio, offers another opening, having a lyrical basis followed by a none, lyrical theme afterwards. The outcome is a peaceful romantic masterwork in which the constant sense of fitness of the composer is seen.

The final, begins with an orchestral opening which is replaced by the soloist who plays an exuberant theme by use of double stops. The whole work has a very violinistic sketch. It seems in some places in the last movement that Bruch keeps the orchestra quite to give the soloist the atmosphere for improvisation.

For specific reasons, related to the concerto itself, me, and dear Lord, I would rather to leave the whole movements, Played by Yehudi Menuhin as the soloist, accompanied by the philarmonia orchestra conducted by Efrem Kurtz and Walter Susskind for download.

First Movement: Adagio moderato

Second Movement: Adagio

Third movement: Finale (Allegro Energico)

لينک دايم      نظر شما     

03.28.06

ويوتان- کنسرتو ويولن
Vieuxtemps, Concerto Violin

Posted in Concertos, Romanticism at 8:07 pm by لرد شارلون

سعی کرده‌ام که پست‌های کنسرتوها را به ترتيب‌ای زمان‌ای بنويسم و اگر سال خلق اثر را در نظر نگيرم، سال تولد آهنگ‌ساز را مد نظر قرار دهم. متأسفانه می‌خواهم اين روند را اندک‌ای تغيير دهم. اين پست در مورد ويوتام، ويولنيست و آهنگ‌سازی است که حتی خودم هم پيش از اين نمی‌شناختم!
هنری فرانسوا ژوزف ويوتام، در ورويه‌ی بلژيک، در هفده فوريه‌ی هزار و هشت‌صد و بيست متولد شد. نخستين درس‌های‌اش را از پدرش که دوزنده و سازنده و نوازنده‌ی آماتور ويولن بود فرا گرفت. اولين اجرای عمومی‌اش را در سن شش ساله‌گی و با اجرای کنسرتويی از رود انجام داد. دو سال بعد بود که در چارلز دو بريو در بروکسل کارش را شنيد و به عنوان شاگرد قبول‌اش کرد.
در هزار و هشت‌صد و سی و شش بود که اولين ويولن کنسرتوی خود را نوشت، کنسرتوی شماره دو در فا ديز مينور، اپوس نوزده. دومين کنسرتو، شماره‌ی يک، در می مينور اپوس ده، در اولين سفرش به روسيه در هزار و هشت‌صد و سی و هفت نوشته شد. اين کنسرتو را هزار و هشت‌صد و چهل و يک در پاريس اجرا کرد و توجه موسيقی‌دانان و منتقدان، از جمله واگنر و برليوز را برانگيخت.
سومين کنسرتوی‌اش پس از سفری به آمريکا در سال‌های هزار و هشت‌صد و چهل و سه و چهل و چهار نوشته شد. در هزار و هشت‌صد و چهل و چهار، هم‌چنين با ژوفين ادر، پيانيست اهل وين ازدواج کرد. از هزار و هشت‌صد و چهل و شش تا هزار و هشت‌صد و پنجاه و دو به عنوان ويولنيست و تک‌نواز در تئاتر امپراطوری و نيز معلم، در سن پترزبورگ به سر برد. علاوه بر کارهای ديگر، اين جا بود که کنسرتوی شماره‌ی چهار را در ر مينور، اپوس سی و يک نوشت، کاری که برليوز از آن به سمفونی با ويولن ياد کرد.

پس از ترک روسيه، دو سال را در بروکسل گذراند و سپس در درايکنهاين، نزديک فرانکفورت مستقر شد. کنسرتوی شماره‌ی پنج در لا مينور، اپوس سی و هفت در سال‌های هزار و هشت‌صد و پنجاه و هشت و پنجاه و نه، به درخواستِ دوست هم‌وطن و هم‌کارش، هوبرت لئونارد ، که پروفسور کنسرواتوار بروکسل بود، برای يک مسابقه در آن کنسرواتوار نوشته شد. تا امروز کنسرتوی پنج‌ام ِ ويوتام، با ملودی‌های رسا و شاعرانه‌اش، و رنگارنگی‌اش در تکنيک و ارکستراسيون، و فرم مبتکرانه‌اش، جزو کنسرتوهای مورد علاقه‌ی ويولنيست‌ها باقی مانده است.
در هزار و هشت‌صد و شصت و شش، ويوتام با خانواده‌اش به پاريس نقل مکان کرد و هم‌چنان به اجراهای بين‌المللی‌اش ادامه می‌داد. در هزار و هشت‌صد و هفتاد و يک، به عنوان پروفسور کنسرواتوار بروکسل دوباره به اين شهر بازگشت. اين بار زمان و انرژی فراوان‌ای را صرف آموزش کرد، تا اين که به خاطر يک سکته دست خم‌شونده‌اش آسيب ديد و باعث شد که نوازنده‌گی غيرممکن شود. به اين ترتيب با وييناويسکی جايگزين شد، ولی در هزار و هشت‌صد و هفتاد و هفت، دوباره به آموزش و رهبری بازگشت. بيماری اما در نهايت به بازنشسته‌گی‌اش در هزار و هشت‌صد و هفتاد و نه منجر شد، و اين هنگام نزد دختر و دامادش در مصطفی الجزاير رفت. در الجزاير به آهنگ‌سازی ادامه داد و کنسرتوی شماره‌ی شش در سل ماژور، اپوس چهل و هفت، و بلافاصله بعد از آن، کنسرتوی شماره‌ی هفت در لا مينور، اپوس چهل و نه را نوشت. ويوتام در هزار و هشت‌صد و هشتاد و يک مرد و در شهر زادگاه اش، ورويه در بلژيک به خاک سپرده شد.
عمده‌ی کارهای ويوتام برای ساز خودش است، شامل کنسرتوها و مجموعه‌ای از قطعات کوتاه مجلسی. با اين وجود در اواخر عمرش، هنگام‌ای که مجبور شد نوازنده‌گی ويولن را کنار بگذارد، به سازهای ديگر هم روی آورد و دو کنسرتو ويولن سل، و يک سونات برای ويولا، در کنار کارهای ديگر، تصنيف کرد. هم‌چنين سه کوارتت زهی نوشت. با اين همه، به خاطر هفت کنسرتو ويولن‌اش است که ويوتام جايگاهِ مهم‌ای در تاريخ ويولن به عنوان يکی از نماينده‌گانِ مکتب ويولن فرانسه-بلژيک دارد.
ويوتام با کنسرتوهای‌اش و نيز علاقه‌اش به کنسرتوهای بتهوون و مندلسون، ابعاد کلاسيک‌تری به رپرتوار کنونی ويولن افزود که در آن هنگام به نمايش‌های تکنيکی درخشان ولی اکثراً وارياسون‌های کم ارزش و فانتزی‌های روی تم‌های اپرايی مردم‌پسند متمايل شده بود. با اين که ممکن است تعريف‌های برليوز اکنون به نظر بيش از حد برسند، ولی بايد تأييد کرد که ويوتام ذوق خوبی داشته و با نوازنده‌گی واقعی راهنمايی می‌شده و برخلاف پاره‌ای از گذشته‌گان‌اش هيچ گاه در دام تکنيک به خاطر خود تکنيک گرفتار نشد. در نتيجه کنسرتوهای‌اش هنوز در مقايسه با آن چه که مثلاً سن-سان نوشت، يارای ايستاده‌گی دارند، در حال‌ای که کارهای بريو، رود يا ديگران نتوانستند از آزمون زمان سربلند بيرون بيايند.
اين جا می‌توانيد دو موومان آخر کنسرتوی پنج‌اش را با اجرای ياشا هايفتز داونلود کنيد. اين کنسرتو از اين جهت خاص است که از مرزهای فرم سنتی سه-موومان‌ای کنسرتو گذر می‌کند و همه‌ی موومان‌ها به هم پيوسته هستند و يک کنسرتوی يک موومان‌ای را شکل می‌دهند. بنابراين پيشنهاد می‌دهم ابتدا هر دو قسمت را داونلود کنيد و سپس پشت سر هم گوش‌شان کنيد. دومين موومان هم‌چنين می‌تواند به عنوان دو موومان در نظر گرفته شود.
اين اثر توسط ارکستر سمفونی نوی لندن به رهبری سر مالکوم سارجنت و با تک‌نوازی ياشا هايفتز، در سال هزار و نه‌صد و شصت و دو اجرا شده:
موومان دوم، کادنزا- آداجيو
موومان سوم، آلگرو کن فواکو

منابع: يک و دو

I’ve tried to write these concerti posts in a timeline order, and if not the year of the creation of the composition to be taken, but the year the composer was born in has been the basis for the order of the series. Unfortunately I want to change this a little.

This post is about Vieuxtemps, a violinist and composer even I didn’t know myself before!

Henri François Joseph Vieuxtemps was born in Verviers in Belgium, on 17^th of February, 1820. He had his first lessons from his father, a weaver and an amateur violin-maker and player. Vieuxtemps made his first public appearance as a violinist at the age of six, playing a concerto by Rode.Two years later he was heard in Brussels by Charles de Bèriot, who accepted him as a pupil.

It was in 1836 that Vieuxtemps wrote his first violin concerto, the Concerto No. 2 in F sharp minor, published as Opus 19. His second, concerto no.1 in E minor opus 10, was composed in his first visit to Russia in 1837. He introduced this concerto to Paris audiences in 1841 which was admired by musicians an critics, including Wagner and Berlioz.

His third concerto came after a journey to America in 1843 and 1844. 1844 also brought for Vieuxtemps marriage to Vienna-born pianist Josephine Eder.

From 1846 to 1852 he was in St Petersburg as court violinist, soloist in the Imperial Theatres and teacher, writing there his Concerto No. 4 in D minor, Opus 31, a work described by Berlioz, as a symphony with a violin solo, and a number of other compositions. After leaving Russia, he spent two years in Brussels, before settling for a time in Dreieichenhain, near Frankfurt. Vieuxtemps’s Concerto No. 5 in A minor, Opus 37, was written in the years 1858 and 1859 at the request of his fellow countryman and colleague Hubert Lèonard, a professor of the Brussels Conservatory, for a competition there. To this day the Fifth concerto, expressive and poetic in its melodies, colorful in its virtuosity and orchestration, and original in form, continues to attract violinists seeking music for concerts.

In 1866 Vieuxtemps moved with his family to Paris, continuing all the time his international career. In 1871 he returned again to Brussels, now as professor of the violin in the Conservatory. Here he devoted considerable time and energy to teaching, his work interrupted by a stroke that affected his bowing arm, making further virtuoso playing impossible. He was replaced by Wieniawski, but in 1877 resumed teaching and conducting once more. Illness led finally to his resignation in 1879, when he joined his daughter and son-in-law at Mustapha in Algeria. Here he continued to compose, completing his Concerto No. 6 in G Major, Opus 47, and soon thereafter Concerto No. 7 in A minor, Opus 49. He died in 1881 and was buried in his hometown of Verviers, Belgium.

The bulk of Vieuxtemps’s compositions were for his own instrument, including concertos and a variety of short salon pieces, though towards the end of his life, when he had to give up the violin, he often turned to other instruments, writing two cello concertos and a viola sonata among other things. He also wrote three string quartets. It is because of his seven violin concertos, however, that Vieuxtemps occupies an important place in the history of the violin as a prominent exponent of the Franco-Belgian violin school.

Through his own concertos and his advocacy of the concertos of Beethoven and Mendelssohn, he added a more classical dimension to the current violin repertoire which had tended towards technically brilliant but often shallow variations and fantasies on popular operatic themes. While the praises of Berlioz and others may now seem excessive, it must be admitted that Vieuxtemps had a good taste and was guided by true musicianship, never indulging in sheer virtuosity for its own sake like some of his predecessors. As a result, his concertos still stand comparison with those by Saint-Saëns, for example, while the concertos of Bériot, Rode and others have not stood the test of time.

Here you can download two last movements of his fifth concerto, as played by great Jascha Heifetz. This concerto is particular in the way that it goes further from the borders of traditional form of three-movement concertos and all movements are joint together, making a one-movement concerto. So I suggest you download both second and third movements and listen to them continually. The second movement can also be considered as two movements.

It’s performed by New Symphony Orchestra of London conducted by Sir Malcom Sargent and Jascha Heifetz as soloist, in 1962:

Movement Two, Cadenza-Adagio

Movement Three, Allegro con fuoco.

References: One and Two

لينک دايم      نظر شما     

03.22.06

نوروزتان پيروز
Happy new Year

Posted in Chopin, Romanticism at 2:36 am by لرد شارلون

سال نو کلی مبارک و از اين حرف‌ها. به عنوان عيدی، جناب لرد برای‌مان دو تا قطعه‌ی خوشگل(!) انتخاب کرده‌اند. اول‌ای بهار، از شوپن و دوم‌ای قسمت اول از کاپريس اسپانيول از نيکلای ريمسکی کورساکف.
خوش بگذرد. هورا…. هيرا!

لينک دايم      نظر شما