03.19.06

سن سانس – كنسرتو ويولون
Saint Saens – Violin Concerto

Posted in Concertos, Romanticism at 5:34 pm by علی

شايد يكی از مزايای حالت وبلاگی موزيكولونيا اين باشد كه مي‎شود قبل از مطلب اصلی، به خاطر دير كرد و بد قولی مراتب تاسف خود را به لرد عزيز ابراز كرد. اين مطلب را قرار بود چند(ين) روز قبل بنويسم كه به خاطر يك امتحان و مسافرت حسابی دير شد.
چارلزكامی سن سانس(1835 – 1921) بدون شك يك نابغه بود كه بدون هيچ دليل خاصی مهارت‌اش در موسيقی به كار گرفته شد. مانند موتزارت از خردسالی به فراگيری پيانو پرداخت و استعداد خود را در آهنگ‎سازی نشان داد . اولين ساخته‎ی او قطعه‎ای كو تاه برای پيانو بود كه در چهار سالگی نوشت . او از همان ابتدا به علوم ديگر مانند زمين شناسی ، مردم شناسی و فلسفه هم علاقه‌مند بود و در رياضيات استاد به حساب می آمد. سن سان چندين مقاله در مورد صداشناسی (آكوستيك)، فراشناخت ، تزيينات در يونان باستان و سازهای باستانی دارد. او صاحب نظريه‎ای در فلسفه است كه در آن در مورد جايگزينی هنر و علم به جای مذهب صحبت می‌‎كند كه در جای خودش جالب توجه و شايد روايتی زود هنگام از اگزيستانسياليزم باشد.
او به ليست، شومان و واگنر علاقه داشت و با ليست و برليوز روابط نزديك و صميمی داشت. ليست سن سانس را بزرگترين نوازنده ارگ دنيا می‎دانست . او هم به ليست و موسيقی او در زمانی كه موسيقی رايج باخ و موتزارت بود علاقه داشت و بسياری از كنسرت های او را برنامه ريزی می‎كرد و در نهايت هم سمفونی شماره سه خود را به او تقديم كرد. و نیز از موسيقی دبوسی متنفر بود!
سن سانس را بزرگترين موسيقی دان درجه دو هم دانسته اند. موسيقی او را فاخر و محكم و از لحاظ تكنيکی بی نقص ارزيابی كرده اند ولی در عين حال انتقاد‎های زيادی هم بر آثار او وجود دارد از جمله آن كه رمانتيسيزم عصر خود را درست درك نكرده و اينكه در عين تعلق موسيقي‌اش به اين دوره به گذشته هم نیم نگاه‌ای دارد . سن-سان سمفونی شعری را وارد موسيقی فرانسه كرد و عمده شهرت‌اش هم به خاطر همين آثارش است . علاقه او به آثار سمفونيك جالب و قابل ستايش است، زيرا سنت سمفونی فرانسه را حفظ كرد. او آثار اركستری فراوانی دارد ولی عمدتا او را با “كارناوال حيوانات” كه تا زمان مرگ‌اش اجازه انتشار نداشت، اپرای سامسون و دليله ، سمفونی شماره پنج، كنسرتو پيانوهای دو و چهار، كنسرتو ويولون شماره سه و كنسرتو پيانو شماره پنج مي‎شناسند. وی بسيار اهل مسافرت بود و نهايتا در 86 سالگی در الجزاير درگذشت.

سن سان كنسرتو براي ويولون و اركستر(شماره سه در سي مينور اپوس 61)را در 1880 و در چهل و پنج سالگي نوشت . پيش از آن او دو كنسرتو براي ويولون نوشته بود كه هر دو و محكوم به بي روح بودن شدند كه البته حداقل در برابر سومي درست هم به نظر مي‎رسد. كنسرتو سوم شعر گونه تر ، با خط سير و تم آرام ، از نظر تكنيكي ساده تر و در عين حال زيباست. كنسرتو سه موومان دارد كه اين گونه توصيف مي‎شوند:

1- Allegro non troppo : نه خيلي تند
2- Andantino quasi allegretto : تقريبا مانند سريع
3- Molto moderato e maestoso : بسيار پويان و شكوهان (نه زياد سريع)
خوب اين هم از هر سه موومان، كامل و زيبا . آيا شما سايت يا وبلاگي بهتر از موزيكولونيا سراغ داريد ؟

Charles Camille Saint Saens was with no doubts a genius. He began taking piano lessons early in his childhood like Mozart, showing his talent in composing by writing his first music, a short piano piece in the age of four. He had a taste for other sciences like geology anthropology and philosophy form the early days and was an expert in mathematics. He has scholarly articles in acoustics, occult sciences, Roman decorations and ancient inst4ruments. He has a philosophical work, offering the replacement of religion with art and sciences. This theory can be renowned to be an early indication of Existentialism.
He admired Liszt, Shumman and Wagner and had close relationships with Liszt and Berlioz. Liszt used to refer to him as the greatest organist of the world. Saint Saens, indeed saluted him time when Bach and Mozart were the regularities and when he passed away, offered him his third symphony. He also used to hate Debussy’s music.
Saint Saens has been entitled the greatest second class musician. His music is considered to be elegant, virtue and flawless; nevertheless critics about his style are many . He is objected to not having an understanding of the music of his age and that although his music is romantically sketched it is dated back to classic in soul. He introduced symphonic poem to the French music and is mostly know for his music of this type . His appeal to symphonic music is adorable for he conserved and protected the symphonic tradition of France. He has many chamber music, but mostly known for “Le Carnaval des Animaux” (The carnival of animals), not authorized until his death, the opera of Samson and Delilah his fifth symphony, the second and forth symphony and the third violin concerto. He used to travel a lot and finally, passed away in Algeria.

Saint Saens wrote his third violin concerto (In B minor Opus 61) in 1880 in the age of forty five. He had already written two other concertos for violin and orchestra, both objected of being without emotions and soul which seems at least correct in comparison with the third. The third concerto reveals a sense of being more lyrical, with slow theme and simple passage and technically simpler.The concerto has three movements described as :

1- Allegro non troppo : not very fast.
2- Andantino quasi allegretto : moderately as if fast.
3- Molto moderato e maestoso : very meditatively majestic.

And there , are the three movements, Perfect and beautiful. Do you know any site or weblog better than musicolunia ?

لينک دايم      نظر شما     

03.14.06

برامس- پيانو کنسرتوی دو
Brahms-Piano Concerto no.2

Posted in Concertos, Romanticism at 4:17 am by لرد شارلون

بین پیانو کنسرتوهای یک و دوی برامس، بیست سال سپری شد. این دو دهه صرف آفرینش دو سمفونی، دو اورتور، واریاسون‌های هایدن، ویولن کنسرتو، رقص‌های مجار، و چندین و چند آواز و کارهای پیانویی و قطعات مجلسی شدند. آهنگ‌ساز گم‌نام جوان، اکنون یکی از مشهورترین موسیقی‌دانان زنده در سرتاسر آلمان و اتریش بود، با این وجود در تمام این مدت، با این که خود یک پیانیست بود، سراغ تصنیف کنسرتو پیانوی دیگری نرفت. این رفتار برامس عجیب نمی‌نماید. اجرای نخست کنسرتوی اول در هزار و هشت‌صد و پنجاه و نه، یکی از بزرگ‌ترین شکست‌های برامس جوان بود. اجرای دوم حتی با تمسخر شنونده‌گان مواجه شده بود و چنان چه خود آهنگ‌ساز اشاره کرده “هیس هیس کردن خیلی زیاد بود!“. پس از چنین تجربه‌ای، قابل درک است که در برابر آزمون‌ای دیگر مقاومت نشان دهد. بنابراین او تا پیش از این که کارنامه‌اش به اندازه‌ی کافی قوی شود، جسارت اجرای عمومی پیانو کنسرتوی دیگری را پیدا نکرد.

برامس کنسرتوی دوم را در هزار و هشت‌صد و هفتاد و هشت، تحت تأثیر الهامات‌اش از تعطیلات در ایتالیا آغاز کرد. اثر البته به زودی به خاطر کار بر روی کنسرتو ویولن کنار گذاشته شد و تا سه سال بعد و مسافرت دیگری به ایتالیا دست نخورده باقی ماند. هنگام‌ای که نت قطعه در جولای هزار و هشت‌صد و هشتاد و یک کامل شد، آن را برای دوست‌ای تئودور بیلراث، جراح و موسیقی‌دان، فرستاد. بیلراث کسی است که برامس دو کوارتت زهی اول‌اش را برای او نوشته است و سال‌ها با هم دوستان خوبی بودند. و البته بیلراث جزو مسافران‌ای بود که آهنگ‌ساز را در سفر نخست‌اش به ایتالیا هم‌راهی می‌کردند. او احتمالاً دست‌نوشته‌های آغازین کنسرتو را دیده بوده است. بنابراین شاید شوخی برامس در نامه‌ای که آهنگ‌ساز به همراه نت کنسرتو برای‌اش فرستاده بود درک کرده باشد، جایی که برامس به خشکی نوشته “برای‌ات مقداری قطعات کوچک پیانویی می‌فرستم.” این “قطعات کوچک پیانویی” یک کنسرتو پیانو در چهار موومان و با زمان‌ای نزدیک یک ساعت از آب در آمدند، قطعه‌ای که از سمفونی‌های برامس بزرگ‌تر بود و از وسعت‌ای فراتر از هر کنسرتویی که تا آن زمان توسط آهنگ‌سازان دیگر نوشته شده برخوردار بود و حتی از کنسرتو پیانوی امپراتور بتهوون هم می‌گذشت! اجرای نخست در بوداپست، هزار و هشت‌صد و هشتاد و یک، با اجرای پیانوی خود آهنگ‌ساز، با یک موفقیت بزرگ همراه شد و طی چندین ماه، اثر را برای شنونده‌گان پرشور در شهرهای زیادی از اروپا اجرا کرد. این موفقیت آشکار پس از آن شکست بزرگ کنسرتوی یک باید بسیار شیرین بوده باشد. با این که این کنسرتوی دوم، از شکوه بیش‌تری در مقام مقایسه با اولی برخوردار است، اما مشخصاً نام مشهور این برامس تأثیر آشکار بر آن استقبال داشته است.
موومان دوم، که برای شما انتخاب کرده‌ام، یک اسکرتزوی هیجان‌انگیز و بی‌قرار (آلگرو آپاسیوناتا) در ر مینور است که با سنت‌های بتهوون در اسکرتزوهای سمفونیک‌اش پیوند دارد. این قسمت در فرم متعارف سه‌قسمتی (ترناری) با کنتراست قسمت میانی در ر ماژور است. و البته قسمت آغازین- به صورت قابل ملاحظه‌ای تغییر یافته- به شکل واریاسون‌هایی باز می‌گردد.
این قطعه توسط ارکستر فیلارمونیک بروکسل و به رهبری علی رهبری، با نوازنده‌گی پیانوی ژنو ژاندو اجرا شده است.

Between Brahms’ first and second piano concerti over twenty years passed. Those intervening decades had been spent producing two symphonies, two overtures, the Haydn Variations, the Violin Concerto, the Hungarian Dances, and dozens of songs, piano works, and chamber compositions. The young unknown composer was now one of the most famed living composers in all of Germany and Austria, yet in all that time, he had not returned to the piano concerto, even though he was himself a pianist. Brahms’ rationale is not hard to divine. The premiere of that First Concerto in 1859 had been one of the greatest failures of his early years. The work’s second performance had actually been greeted with scorn from the audience, and as the composer himself remarked at the time, “the hissing was rather too much!” After such an experience, he was understandably reluctant to try again. Not until his career was solidly established did Brahms venture to place another piano concerto before the public.

Brahms began the Second Concerto in 1878 under the inspiration of an Italian vacation. The work was soon set aside in favor of a violin concerto, and Brahms did not take it up again until another Italian visit three years later. Once the score was completed in July of 1881, he sent it to his friend Theodore Billroth. Both a surgeon and a musician, Billroth was the man for whom Brahms had written his first two string quartets. The men had been good friends for years. In fact, Billroth had been amongst the travelers who joined in the composer’s first Italian excursion. He may have seen the concerto’s early sketches. So perhaps he understood the joke in the letter which Brahms enclosed with his score, in which the composer noted dryly, “I am sending you some little piano pieces.” Those “little piano pieces” turned out to be a four-movement concerto nearly an hour in length, a work grander than any of Brahms’ symphonies, of greater scope than any concerto written by any composer to that day, surpassing even Beethoven’s Emperor Concerto. Its premiere, given in Budapest in 1881 with the composer as soloist, was a great success, and within several months, he performed the piece to enthusiastic audiences in a dozen European cities. Such popular acclaim must have tasted sweet after the failure of the previous concerto. Though this second concerto was of greater magnificence in comparison with the first, yet well-known name of latter Brahms had an evident influence of this acclaim.

The Second movement, I’ve chosen for this post, is an excited and restless Scherzo (Allegro appassionato) in D minor linking up with the tradition of Beethoven’s symphonic scherzos. It is in the conventional ternary form with the contrasting middle part (trio, maggiore) in the D major key. The first section returns, however, considerably changed, as variations.

This piece is performed by Brussels Philharmonic Orchestra conducted by Alexander Rahbari and Jeno Jando as solo pianist.

لينک دايم      6 نظر     

02.24.06

برامس- ويولن کنسرتو
Brahms- Violin Concerto

Posted in Concertos, Romanticism at 7:29 pm by لرد شارلون

چهار ويولن كنسرتو هستند كه مقبوليت بيش‌تری از بقيه كسب كرده‌اند و از زمان تصنيف‌شان بارها اجرا شده‌اند. اين چهار كنسرتو، كنسرتوهای بتهوون، مندلسون، برامس و چايكوفسكی هستند.
در گذرمان بر فرم كنسرتو، از آن جا كه تصميم گرفتم از پيانو كنسرتوی ليست به خاطر اندازه‌ی فايل و محدوديت‌های آپلود بگذرم، به ويولن كنسرتوی برامس در ر ماژور، اپوس هفتاد و هفت می‌رسيم.
برامس، به همراه باخ و بتهوون به سه ب‌ی بزرگ در تاريخ موسيقی آلمان مشهور است.
همان طور كه در نوشته‌ی كنسرتو ويولن مندلسون خوانديد،‌ آن كنسرتو باعث معرفی يكی از شاهان ويولنيست قرن نوزده شد، يوزف يواخيم. جالب است كه كنسرتوی برامس نيز با يواخيم ارتباط دارد. در هزار و هشتصد و چهل و هشت، يوهانس پانزده ساله در توری كه ويولينيست مجار، ادوارد رمنيی،‌ را همراهی می‌كرد، با يواخيم كه در آن زمان هفده سال داشت، آشنا شد. دو موسيقی‌دان جوان به سرعت به هم علاقه‌مند شدند و دوستی‌ای برای يك عمر، آغاز شد.

طبيعی بود كه برامس علاقه‌مند باشد برای دوست‌اش كنسرتويی بنويسد؛ با اين وجود سی سال زمان لازم بود تا اعتماد به نفس و تجربه‌ی لازم برای نوشتن كنسرتو برای سازی كه با آن آشنايی نداشت لازم بود. در تابستان هزار و هشت‌صد و هفتاد و هشت، هنگام تعطيلات در روستای پورتشاخ در اتريش، برامس نوشتن كنسرتو ويلن‌ای برای يواخيم را آغاز كرد. از آن جا كه يواخيم دوست تمام عمرش بود، به استعداد بی‌كران او واقف بود، ولی چون خود ويولنيست نبود،‌ در مورد قابل اجرا بودن آن چه می‌آفريد دل‌نگرانی داشت. با گوشه چشمی به حل مشكلات پيش از اين كه خيلی دير شود، نسخه‌ای از نت را برای يواخيم فرستاد، با درخواستِ “… بايد تصحيح‌اش كنی،‌ بدون غفلت از كيفيت قطعه… موجب خرسندی است اگر قسمت‌هايی كه سخت، ناجور، يا غيرقابل اجرا است را مشخص كنی.” اما ويولنيست پاسخ داد كه “اكثر قطعه قابل اجرا است—قسمت‌هايی، در واقع، بسيار هم ويولنی است،” هر چند بر ترديدهايی در باره‌ی نيروی لازم برای اجرا “در سالن‌ای بسيار گرم” تأكيد كرد.
با وجود اين، برامس به شك‌های‌اش در مورد قطعه ادامه داد و به زودی دو قسمت ميانی از چهار موومان اصلی را با يك موومان آداجيو جايگزين كرد. سرانجام يواخيم سرزنش‌ها و كلنجارهای برامس با خودش را پايان داد و قطعه را به عموم معرفی كرد. اولين اجرای كنسرتو در روز آغاز سال نوی هزار و هشت‌صد و هفتاد و نه در لايپزيگ بود. اما با وجود اجراهای متعدد،‌ در آغاز چندان مورد توجه قرار نگرفت. حتی منتقد، رهبر و پيانيست، هانس وان بولاو از آن به “كنسرتو در برابر ويولن” در تضاد با “كنسرتو برای ويولن” نام برد. برامس و يواخيم شش ماه ديگر روی قطعه كار كردند. حتی در آن زمان، همه راضی نشدند. ويولنيست اسپانيايی، پابلو دی ساراساته آشكارا اجرای قطعه را رد كرد، هر چند نه به خاطر سختی آن. او در اظهار نظری لفاظانه اظهار داشت ” فكر می‌كنيد كه من آن جا، ويولن در دست‌، هنگام‌ای كه ابوآ تنها ملودی كل قطعه را می‌نوازد، می‌ايستم و گوش می‌كنم؟” البته تك‌نوازی موومان دوم ابوآ زيبا و لطيف است، اما ويلنيست موسيقی دوست‌داشتنی خود را به وفور دارد؛ و با وجود بحث و اختلاف نظر بين اهل فن، شنونده‌گان همواره از قطعه احساس شادمانی كرده‌اند كه اين ملودی‌های شعرگونه و اركستراسيون غنی آن را آشكار می‌كند.
با تمام آن چه رفت،‌ فريتس سيمراك، ناشر آثار برامس، هنگام‌ای كه قصد داشت اين قطعه را منتشر كند، با اين اظهار نظرِ هر چند تا حدی شوخ‌طبعانه‌ی آهنگ‌ساز مواجه شد كه در نامه‌ای عنوان كرد اثر ارزش چندانی ندارد، اما قول می‌دهد كه از سوزاندن آن صرف‌نظر كند!
مشخصاً اما، نسل‌های آينده اين قطعه را به عنوان يكی از نمونه‌های شاخص سنت‌های نوازنده‌گی پيشرفته‌ی عصر رومانتيك انتخاب كردند. با گذشت زمان و آشنايی هر چه بيش‌تر با زبان هارمونی، ويلونيست‌های بيش‌تری اين قطعه را به برنامه‌ی اجراهای‌شان اضافه كردند و در هزار و نه‌صد،‌ يكی از محبوب‌ترين ويولن كنسرتوها و با اجراهای متعدد شد. جايگاه‌ای كه تا بيش از يك قرن بعد هم حفظ كرده است.

بسيار اتفاق می‌افتد كه دست‌نوشته‌ی شاهكارها در طول تاريخ گم شوند، اما كنسرتو ويولن برامس در جای امن‌ای قرار دارد. در هزار و نه‌صد و چهل و هشت، فريتس كرايسلر،‌ ويولنيست نامدار، اين دست‌نوشته را به دست آورد و به كتاب‌خانه‌ی كنگره‌ی آمريكا تقديم كرد، جايی كه هنوز اين شاهكار هنری را در خود نگاه داشته است.
كنسرتو از سه موومان تشكيل شده است.

از آن جا كه اصطلاحات بالا، جدای از معنی ايتاليايی‌شان، به محدوده‌ی خاص‌ای از سرعت نواختن در موسيقی مربوط می‌شوند، پيشنهاد می‌كنم در صورت تمايل به يك فرهنگ موسيقی (مثلاً اين) مراجعه كنيد.
من موومان آخر را برای‌تان انتخاب كرده‌ام، كه می‌توانيد از اين جا داونلود كنيد. اين قطعه توسط هنريك شرينگ، يكی از ويولنيست‌های بزرگ قرن بيست‌ام به عنوان نوازنده و با رهبری ارکستر پل پاری اجرا شده است و از روی نسخه‌ی دی-وی-دی توسط بزرگ‌ترين لرد تمام اعصار، لرد شارلون، تبديل شده است!

There are four violin concertos, which have gained more popularity than the others and have been performed so many times since they were composed. These are Beethoven’s, Mendelssohn’s, Brahms’s and Tchaikovsky’s.

In our survey on the form, as I’ve decided to pass List’s piano concerto because of file size and upload limitations, we’ve reached Brahms’s Violin Concerto in D major, opus 77.
Brahms, together with Bach and Beethoven are known to be three great Bs in Germany music history.

As you read on post about Mendelssohn’s Violin Concerto, that concerto introduced a king of nineteenth century violinists, Joseph Joachim. It’s newsworthy that Brahms’ is joint with Joachim, too. In 1848 the fifteen-year-old Johannes, on tour as accompanist to the Hungarian violinist Eduard Reményi, was introduced to Joachim, seventeen at that moment. The two young musicians were instantly drawn to one another, and a lifelong friendship ensued.

It was natural for Brahms to wish to write a concerto for his friend; however, it took thirty years for him to attain enough confidence and experience to write a concerto for an instrument he wasn’t familiar with. In the summer of 1878, while vacationing in an Austrian village of Pörtschach, Brahms began a concerto for Joachim. Being his life-long friend, he knew the impressive extent of his colleague’s talents, but not being a violinist himself, the composer was concerned about practicality of what he was creating. With an eye on solving problems before it was too late, he sent a copy of the score to Joachim with a request that “… you should correct it, not sparing the quality of the composition… I shall be satisfied if you will mark those parts that are difficult, awkward, or impossible to play“. But the violinist replied that “most of the material is playable—some of it, in fact, quite originally violinistic,” although he expressed some reservations about the stamina required to play it “in an overheated concert hall!”

In spite of this, Brahms continued to have doubts about the piece and soon he replaced the middle two of original four movements, into an Adagio movement. Joachim saw through his friend’s self-deprecation and wasted no time in presenting the new work to the public. The concerto’s premiere was in Leipzig on New Year’s Day, 1879. It was not well received at first, despite repeated performances. Even the critic, conductor and pianist, Hans von Bülow, referred to it as “a Concerto against violin” in contrast with Concerto for violin. Brahms and Joachim continued revisions on the work six months later. Even then, not all observers were pleased. The Spanish violinist Pablo de Sarasate flatly refused to play the work, though not because of its difficulty. “Do you think,” he queried rhetorically, “that I would stand there with my violin in my hand and listen while the oboe plays the only melody in the entire piece?” Indeed, the oboe’s second movement solo is exquisite, but the violinist has his own lovely music in abundance, and despite debate amongst the experts, audiences have always delighted in the piece, reveling in its lyrical melodies and rich orchestration.

In spite of all these, Fritz Simrock, Brahms’ publisher, wanted to release it, but had to contend with the composer’s prankish streak: in one letter he said that the work wasn’t worth much, but he nevertheless promised not to incinerate it!

Of course posterity has positioned it as one of the greatest representatives of the virtuoso Romantic traditions. As time progressed and the harmonic language began to become familiar, more and more violinists added it to their repertoire, and by 1900 it had become one of the most frequently played of all violin concerti, a position it continues to hold a century later.

All too often, manuscripts for masterpieces vanish into history, yet the manuscript for Brahms’ Violin Concerto is in safe hands. The virtuoso violinist Fritz Kreisler acquired it and in 1948 presented it to the U.S. Library of Congress where it remains today.

Concerto is comprised of three movements, Allegro non troppo , Adagio and Allegro giocoso, ma non troppo vivace. I’ve chosen the last movement for you, available for download from here. It’s performed by Henrik Szeryng, one of the great violinists of twentieth century as the soloist, and with

Société des Concerts du Conservatoire Orchestra conducted by Paul Paray. It’s ripped from a DVD version, by the greatest Lord of all times, Lord Sharlune!

لينک دايم      نظر شما     

01.25.06

شوپن- پيانو کنسرتو شماره دو
Chopin, Piano Concerto no.2

Posted in Chopin, Concertos, Romanticism at 3:17 am by لرد شارلون

شوپن دو کنسرتو پيانوی خود را هنگام‌ای نوشت که تنها حدود بيست سال سن داشت. کنسرتوی شماره‌ی دوی خود را در هزار و هشت‌صد و بيست و نه، هنگام‌ای که تنها نوزده سال داشت آغاز کرد و سال بعد به پايان برد. برخلاف شماره‌گذاری‌اش، اين کنسرتو را ابتدا تصنيف کرد و کنسرتوی شماره‌ی يک را تابستان بعد نگاشت.
در هزار و هشت‌صد و بيست و نه، هنگام‌ای که نوزده ساله بود، سفری به وين داشت و توجه بسياری را با کارهای‌اش که به شدت لحن لهستان‌ای داشتند برانگيخت. کنسرتو در فا مينور را در اين سفر آغاز کرد و هنگام‌ای که به لهستان بازگشت بر روی آن متمرکز شد تا تمام‌اش کند.
با وجود بی‌تجربه‌گی نسبی آهنگ‌ساز، کنسرتوهای‌اش بسيار خارق‌العاده هستند، از اين جهت که موسيقی‌اش را شخصی و منحصر به فرد نمايش می‌دهند و به راحتی قابل شناسايی است. کنسرتوهای شوپن کاملاً از آن چه از استادان پيش از او می‌شنويم متفاوت هستند. پرسش و پاسخ‌هايی که بين ارکستر و ساز سولو از موزارت شروع شدند و در بتهوون به درجه‌ی بالايی از زيبايی رسيند در اين جا يافت نمی‌شوند. موومان نخست با يک مقدمه‌ی ارکستری با صلابت و نمونه‌ی اين فرم آغاز می‌شود، اما به محض اين که پيانو وارد می‌شود، شخصيت شوپن به عنوان شاعر پیانو به يک‌باره ظاهر می‌شود.

در این جا موومان‌های دوم و سوم را برای‌تان قرار داده‌ام که داونلود کنید.
شوپن به یکی از دوستان‌اش نوشت که قسمت آداجیوی آن را تحت تأثیر احساسات شدید برای کنستانتینا گلادووسکا، یکی از شاگردان آواز در کنسرواتوار، نگاشته “که رویای‌اش را می‌بینم”. موومان پايان‌ای، به يکی از رقص‌های ملی لهستان‌ای، مازورکا، مربوط می‌شود. فرمِ رقص‌ای که شوپن به صورت‌ای شگفت‌انگيز به انحصار خودش درآورده است. مازورکای سنتی از سه ضرب تشکيل شده است که در ضرب دوم يا سوم با تأکيد هم‌راه می‌شود (هنگام رقص، تأکيد با ضربه‌ی پاشنه‌ی پا نشان داده می‌شود). اين موومان، روندو با چندين تم تند و تيزِ متقابل در فرم مازورکا است، که در پايان قطعه به صورت‌ای مهيج به پايان می‌رسد.
اين پست يک سورپرايز و يک سخاوت‌مندی از طرف لرد و علی، دوست‌ام و نويسنده‌ی ديگر اين وبلاگ، است چرا که سه اجرای مختلف از موومان سوم را آپلود کرده‌ايم! می‌توانستيم به جای آن، کل قطعه را آپلود کنيم، ولی آيا فکر نمی‌کنيد آن کار بر خلاف کپی رايت بود؟
پس، شما می‌توانيد موومان دوم و سوم را را با اجرای اسوياتوسلاو ريختر به هم‌راه ارکستر سمفونی شوروی به رهبری يوگنی سوتلانف و موومان سوم با اجرای ولادیمیر اشکنازی داونلود کنيد. این یکی هم که موومان سوم است، متأسفانه جزئيات‌اش را ندارم، حتی نوازنده‌اش را!

منبع

Chopin wrote his two Concerto Pianos when he was just about twenty. He started writing his concerto piano no.2 in 1829 when he was just nineteen and finished it the following year. Despite the numbering this was his first concerto and Piano Concerto no. 1 was written the next summer.

In 1829, at the age of nineteen, Chopin went to Vienna and attracted a great deal of attention with his overtly Polish works. He began the F-minor concerto on this trip and when he returned to Poland, he concentrated on finishing the piece.

Despite the young composer’s relative inexperience, his concertos are extraordinary in that special way that makes his music personal and immediately identifiable. His concertos are completely different from what we hear from previous masters. Questions and answers between solo instrument and the orchestra started from Mozart and reached a high degree of beauty in Beethoven’s, aren’t found here. The opening movement begins with a series of typical concerto gambits, but when the Piano enters, Chopin’s personality at once takes over.

Here I’ve chosen second and third movements for you to download. Chopin wrote to a friend that his Adagio (second movement) had been inspired by tender feelings for one Constantia Gladkowska, a vocal student at the Warsaw Conservatory, “whom I dream of”. The finale, is related to that Polish country dance, the Mazurka, that Chopin made so wonderfully his own. The traditional mazurka was in triple time accompanied by strong accents on the second or third beat (when danced, the accents are reinforced by a strong tap of the heel). This movement is a rondo with several sharply contrasting themes in mazurka style, closing with a dramatic coda.

This post is a surprise and a generosity from Lord and my friend and co-author of this weblog, Ali as we have uploaded three different performances of the third movement! We could have uploaded the whole piece instead, but don’t you think that would be against copy right law?

So, here you can download second and third movements performed by Sviatoslav Richter as the pianist with USSR Symphony Orchestra conducted by Yevgeny Svetlanov, and the third movement by Vladimir Ashkenazy as the pianist. And this last one, third movement again, which I don’t have its details or even solo pianist, unfortunately!

Reference

لينک دايم      يک نظر     

01.14.06

شومان، كنسرتو ويولون سل
Schuman , Concerto for Cello

Posted in Concertos, Romanticism at 12:01 pm by علی

کنسرتو بعدی را باز هم زهی و از رابرت شومان (1810–1856) انتخاب كرده‌ايم . قسمت‌ای از دليل اين انتخاب به دليل زيبايی قطعه و قسمت ديگر به خاطر جديد بودن ساز سولو است : “ويولون سل” ؛ و موومان سوم آن كه زيباترين موومان به نظر می رسد.

شومان، بزرگ‌ترين آهنگساز رمانتيك آلمانی است. او از نخستين كسان‌ای بود كه در برابر محدوديت‌ها و سنت‌های كلاسيك ايستادند و رمانتيسيزم را بنيان گذاشتند. پرداخت اين كنسرتوی او، با اين حال به كلاسيك نزديك‎تر است . موومان سوم اين كنسرتو سنگين و عميق و در عين حال روان و با وارياسيون‌های كم در تم اصلی است كه در آخر با يك كادانس نسبتاً طولانی و همراهی نهايی وكوتاه اركستر به پايان می‎رسد.

با وجود آشنايی كم و كلی كه با ويولون سل دارم، به نظرم نواختن اين موومان به دليل وجود دوبل استاپ‌ها (معادل فارسی را نمي‎دانم!) ، فواصل زياد و تمپو بالا مخصوصاً در پاساژها و كادانس آخر برای نوازنده دشوار مي‎رسد و به تسلط قابل توجه‎ روی ساز نياز دارد .

شومان با برامس جوان رفت و آمد داشت و حتی زمانی در كنسرواتوار لايپزيك كه مندلسون رهبر آن بود معلم بود. اين كنسرتو را شومان در 1950 نوشت هنگامی كه به عنوان رهبر اركستر دوسلدورف برگزيده شد. اين مساله در ابتدا باعث خوشحالی و سرزنده‌گی او شد و او را به نوشتن قطعات‌ای از جمله اين كنسرتو و سمفونی شماره 3 تشويق كرد. با توجه به روحيه حساس‌اش شايد سرزنده‌گی و نشاط اين قطعه هم ناشی از همين موقعيت جديد باشد.

بعدها شومان در شغل جديد به مشكل برخورد و وضع رو به وخامت سلامت‌اش علاوه بر اين مسأله، او را وادار به ترك اين شغل كرد. او چند مرحله دوری از فعاليت هنری -عمدتاً به علت مسايل عاطفی- داشت كه اين يكی از آنها بود. او حتی خود را در رود راين انداخت اما موفق به خودكشی نشد. سر انجام در 1856 در حالی كه از عوارض سفليس رنج مي‎برد در آسايشگاه روانی درگذشت.

كنسرتو ويولون سل او سه موومان دارد :

‎می‌توانيد موومان آخر را بشنويد.

The next concerto would be a string concerto again, from Robert Schuman. A part of this selection has been for the sake of the beauty of the piece, the other for the new solo instrument: “Cello”, and the last movement which seems the most beautiful one.

Schuman is the greatest German romantic composer. He was one of the very first composers who protested the limitations and traditions of the Classics and invented Romanticism. However, the theme in this concerto, especially in the last movement is classic. Virtue and strong, variations in the main sketch both by the cello and orchestra and finally a long, rather enhanced cadence which ends to a ceremonial stop accompanied shortly by the orchestra.

Despite not being technically familiar with the cello, the last movement seems hard to play for the cellist. It includes many double stops and high tempo which require a perfect influence over the instrument to create a vivid, acceptable sound, keeping up with the sense in the piece.

Schuman had affairs with young Brahms and even worked as a teacher in the conservator Mendelssohn used to direct. This concerto is written in 1850 when Shuman was elected as Düsseldorf’s town musical director, which made him happy and prolific which probably encouraged him to write this piece and others like Symphony No 3. May be the sense of peace and happiness in the piece is because of that happiness.

Later Schuman encountered problems in the new job and these problems along with his disrupted health condition made him resign from the job. He had several periods of silence in his artistic carrier, mostly due to sentimental matters; this was only one of them. He even threw himself in the Rhine but not succeeded to commit a suicide. He finally passed away in 1856 in an asylum, suffering much of the symptoms of syphilis.

His cello concerto is composed of three movements:

1. Nicht zu schnell : At Ease.

2. Langsam : Slow and tender.

3. Sehr lebhaft : Very lively.

Here, you can listen to the lively movement of the Cello Concerto.

,/div>

لينک دايم      يک نظر