02.24.06

برامس- ويولن کنسرتو
Brahms- Violin Concerto

Posted in Concertos, Romanticism at 7:29 pm by لرد شارلون

چهار ويولن كنسرتو هستند كه مقبوليت بيش‌تری از بقيه كسب كرده‌اند و از زمان تصنيف‌شان بارها اجرا شده‌اند. اين چهار كنسرتو، كنسرتوهای بتهوون، مندلسون، برامس و چايكوفسكی هستند.
در گذرمان بر فرم كنسرتو، از آن جا كه تصميم گرفتم از پيانو كنسرتوی ليست به خاطر اندازه‌ی فايل و محدوديت‌های آپلود بگذرم، به ويولن كنسرتوی برامس در ر ماژور، اپوس هفتاد و هفت می‌رسيم.
برامس، به همراه باخ و بتهوون به سه ب‌ی بزرگ در تاريخ موسيقی آلمان مشهور است.
همان طور كه در نوشته‌ی كنسرتو ويولن مندلسون خوانديد،‌ آن كنسرتو باعث معرفی يكی از شاهان ويولنيست قرن نوزده شد، يوزف يواخيم. جالب است كه كنسرتوی برامس نيز با يواخيم ارتباط دارد. در هزار و هشتصد و چهل و هشت، يوهانس پانزده ساله در توری كه ويولينيست مجار، ادوارد رمنيی،‌ را همراهی می‌كرد، با يواخيم كه در آن زمان هفده سال داشت، آشنا شد. دو موسيقی‌دان جوان به سرعت به هم علاقه‌مند شدند و دوستی‌ای برای يك عمر، آغاز شد.

طبيعی بود كه برامس علاقه‌مند باشد برای دوست‌اش كنسرتويی بنويسد؛ با اين وجود سی سال زمان لازم بود تا اعتماد به نفس و تجربه‌ی لازم برای نوشتن كنسرتو برای سازی كه با آن آشنايی نداشت لازم بود. در تابستان هزار و هشت‌صد و هفتاد و هشت، هنگام تعطيلات در روستای پورتشاخ در اتريش، برامس نوشتن كنسرتو ويلن‌ای برای يواخيم را آغاز كرد. از آن جا كه يواخيم دوست تمام عمرش بود، به استعداد بی‌كران او واقف بود، ولی چون خود ويولنيست نبود،‌ در مورد قابل اجرا بودن آن چه می‌آفريد دل‌نگرانی داشت. با گوشه چشمی به حل مشكلات پيش از اين كه خيلی دير شود، نسخه‌ای از نت را برای يواخيم فرستاد، با درخواستِ “… بايد تصحيح‌اش كنی،‌ بدون غفلت از كيفيت قطعه… موجب خرسندی است اگر قسمت‌هايی كه سخت، ناجور، يا غيرقابل اجرا است را مشخص كنی.” اما ويولنيست پاسخ داد كه “اكثر قطعه قابل اجرا است—قسمت‌هايی، در واقع، بسيار هم ويولنی است،” هر چند بر ترديدهايی در باره‌ی نيروی لازم برای اجرا “در سالن‌ای بسيار گرم” تأكيد كرد.
با وجود اين، برامس به شك‌های‌اش در مورد قطعه ادامه داد و به زودی دو قسمت ميانی از چهار موومان اصلی را با يك موومان آداجيو جايگزين كرد. سرانجام يواخيم سرزنش‌ها و كلنجارهای برامس با خودش را پايان داد و قطعه را به عموم معرفی كرد. اولين اجرای كنسرتو در روز آغاز سال نوی هزار و هشت‌صد و هفتاد و نه در لايپزيگ بود. اما با وجود اجراهای متعدد،‌ در آغاز چندان مورد توجه قرار نگرفت. حتی منتقد، رهبر و پيانيست، هانس وان بولاو از آن به “كنسرتو در برابر ويولن” در تضاد با “كنسرتو برای ويولن” نام برد. برامس و يواخيم شش ماه ديگر روی قطعه كار كردند. حتی در آن زمان، همه راضی نشدند. ويولنيست اسپانيايی، پابلو دی ساراساته آشكارا اجرای قطعه را رد كرد، هر چند نه به خاطر سختی آن. او در اظهار نظری لفاظانه اظهار داشت ” فكر می‌كنيد كه من آن جا، ويولن در دست‌، هنگام‌ای كه ابوآ تنها ملودی كل قطعه را می‌نوازد، می‌ايستم و گوش می‌كنم؟” البته تك‌نوازی موومان دوم ابوآ زيبا و لطيف است، اما ويلنيست موسيقی دوست‌داشتنی خود را به وفور دارد؛ و با وجود بحث و اختلاف نظر بين اهل فن، شنونده‌گان همواره از قطعه احساس شادمانی كرده‌اند كه اين ملودی‌های شعرگونه و اركستراسيون غنی آن را آشكار می‌كند.
با تمام آن چه رفت،‌ فريتس سيمراك، ناشر آثار برامس، هنگام‌ای كه قصد داشت اين قطعه را منتشر كند، با اين اظهار نظرِ هر چند تا حدی شوخ‌طبعانه‌ی آهنگ‌ساز مواجه شد كه در نامه‌ای عنوان كرد اثر ارزش چندانی ندارد، اما قول می‌دهد كه از سوزاندن آن صرف‌نظر كند!
مشخصاً اما، نسل‌های آينده اين قطعه را به عنوان يكی از نمونه‌های شاخص سنت‌های نوازنده‌گی پيشرفته‌ی عصر رومانتيك انتخاب كردند. با گذشت زمان و آشنايی هر چه بيش‌تر با زبان هارمونی، ويلونيست‌های بيش‌تری اين قطعه را به برنامه‌ی اجراهای‌شان اضافه كردند و در هزار و نه‌صد،‌ يكی از محبوب‌ترين ويولن كنسرتوها و با اجراهای متعدد شد. جايگاه‌ای كه تا بيش از يك قرن بعد هم حفظ كرده است.

بسيار اتفاق می‌افتد كه دست‌نوشته‌ی شاهكارها در طول تاريخ گم شوند، اما كنسرتو ويولن برامس در جای امن‌ای قرار دارد. در هزار و نه‌صد و چهل و هشت، فريتس كرايسلر،‌ ويولنيست نامدار، اين دست‌نوشته را به دست آورد و به كتاب‌خانه‌ی كنگره‌ی آمريكا تقديم كرد، جايی كه هنوز اين شاهكار هنری را در خود نگاه داشته است.
كنسرتو از سه موومان تشكيل شده است.

از آن جا كه اصطلاحات بالا، جدای از معنی ايتاليايی‌شان، به محدوده‌ی خاص‌ای از سرعت نواختن در موسيقی مربوط می‌شوند، پيشنهاد می‌كنم در صورت تمايل به يك فرهنگ موسيقی (مثلاً اين) مراجعه كنيد.
من موومان آخر را برای‌تان انتخاب كرده‌ام، كه می‌توانيد از اين جا داونلود كنيد. اين قطعه توسط هنريك شرينگ، يكی از ويولنيست‌های بزرگ قرن بيست‌ام به عنوان نوازنده و با رهبری ارکستر پل پاری اجرا شده است و از روی نسخه‌ی دی-وی-دی توسط بزرگ‌ترين لرد تمام اعصار، لرد شارلون، تبديل شده است!

There are four violin concertos, which have gained more popularity than the others and have been performed so many times since they were composed. These are Beethoven’s, Mendelssohn’s, Brahms’s and Tchaikovsky’s.

In our survey on the form, as I’ve decided to pass List’s piano concerto because of file size and upload limitations, we’ve reached Brahms’s Violin Concerto in D major, opus 77.
Brahms, together with Bach and Beethoven are known to be three great Bs in Germany music history.

As you read on post about Mendelssohn’s Violin Concerto, that concerto introduced a king of nineteenth century violinists, Joseph Joachim. It’s newsworthy that Brahms’ is joint with Joachim, too. In 1848 the fifteen-year-old Johannes, on tour as accompanist to the Hungarian violinist Eduard Reményi, was introduced to Joachim, seventeen at that moment. The two young musicians were instantly drawn to one another, and a lifelong friendship ensued.

It was natural for Brahms to wish to write a concerto for his friend; however, it took thirty years for him to attain enough confidence and experience to write a concerto for an instrument he wasn’t familiar with. In the summer of 1878, while vacationing in an Austrian village of Pörtschach, Brahms began a concerto for Joachim. Being his life-long friend, he knew the impressive extent of his colleague’s talents, but not being a violinist himself, the composer was concerned about practicality of what he was creating. With an eye on solving problems before it was too late, he sent a copy of the score to Joachim with a request that “… you should correct it, not sparing the quality of the composition… I shall be satisfied if you will mark those parts that are difficult, awkward, or impossible to play“. But the violinist replied that “most of the material is playable—some of it, in fact, quite originally violinistic,” although he expressed some reservations about the stamina required to play it “in an overheated concert hall!”

In spite of this, Brahms continued to have doubts about the piece and soon he replaced the middle two of original four movements, into an Adagio movement. Joachim saw through his friend’s self-deprecation and wasted no time in presenting the new work to the public. The concerto’s premiere was in Leipzig on New Year’s Day, 1879. It was not well received at first, despite repeated performances. Even the critic, conductor and pianist, Hans von Bülow, referred to it as “a Concerto against violin” in contrast with Concerto for violin. Brahms and Joachim continued revisions on the work six months later. Even then, not all observers were pleased. The Spanish violinist Pablo de Sarasate flatly refused to play the work, though not because of its difficulty. “Do you think,” he queried rhetorically, “that I would stand there with my violin in my hand and listen while the oboe plays the only melody in the entire piece?” Indeed, the oboe’s second movement solo is exquisite, but the violinist has his own lovely music in abundance, and despite debate amongst the experts, audiences have always delighted in the piece, reveling in its lyrical melodies and rich orchestration.

In spite of all these, Fritz Simrock, Brahms’ publisher, wanted to release it, but had to contend with the composer’s prankish streak: in one letter he said that the work wasn’t worth much, but he nevertheless promised not to incinerate it!

Of course posterity has positioned it as one of the greatest representatives of the virtuoso Romantic traditions. As time progressed and the harmonic language began to become familiar, more and more violinists added it to their repertoire, and by 1900 it had become one of the most frequently played of all violin concerti, a position it continues to hold a century later.

All too often, manuscripts for masterpieces vanish into history, yet the manuscript for Brahms’ Violin Concerto is in safe hands. The virtuoso violinist Fritz Kreisler acquired it and in 1948 presented it to the U.S. Library of Congress where it remains today.

Concerto is comprised of three movements, Allegro non troppo , Adagio and Allegro giocoso, ma non troppo vivace. I’ve chosen the last movement for you, available for download from here. It’s performed by Henrik Szeryng, one of the great violinists of twentieth century as the soloist, and with

Société des Concerts du Conservatoire Orchestra conducted by Paul Paray. It’s ripped from a DVD version, by the greatest Lord of all times, Lord Sharlune!

لينک دايم      نظر شما     

01.25.06

شوپن- پيانو کنسرتو شماره دو
Chopin, Piano Concerto no.2

Posted in Chopin, Concertos, Romanticism at 3:17 am by لرد شارلون

شوپن دو کنسرتو پيانوی خود را هنگام‌ای نوشت که تنها حدود بيست سال سن داشت. کنسرتوی شماره‌ی دوی خود را در هزار و هشت‌صد و بيست و نه، هنگام‌ای که تنها نوزده سال داشت آغاز کرد و سال بعد به پايان برد. برخلاف شماره‌گذاری‌اش، اين کنسرتو را ابتدا تصنيف کرد و کنسرتوی شماره‌ی يک را تابستان بعد نگاشت.
در هزار و هشت‌صد و بيست و نه، هنگام‌ای که نوزده ساله بود، سفری به وين داشت و توجه بسياری را با کارهای‌اش که به شدت لحن لهستان‌ای داشتند برانگيخت. کنسرتو در فا مينور را در اين سفر آغاز کرد و هنگام‌ای که به لهستان بازگشت بر روی آن متمرکز شد تا تمام‌اش کند.
با وجود بی‌تجربه‌گی نسبی آهنگ‌ساز، کنسرتوهای‌اش بسيار خارق‌العاده هستند، از اين جهت که موسيقی‌اش را شخصی و منحصر به فرد نمايش می‌دهند و به راحتی قابل شناسايی است. کنسرتوهای شوپن کاملاً از آن چه از استادان پيش از او می‌شنويم متفاوت هستند. پرسش و پاسخ‌هايی که بين ارکستر و ساز سولو از موزارت شروع شدند و در بتهوون به درجه‌ی بالايی از زيبايی رسيند در اين جا يافت نمی‌شوند. موومان نخست با يک مقدمه‌ی ارکستری با صلابت و نمونه‌ی اين فرم آغاز می‌شود، اما به محض اين که پيانو وارد می‌شود، شخصيت شوپن به عنوان شاعر پیانو به يک‌باره ظاهر می‌شود.

در این جا موومان‌های دوم و سوم را برای‌تان قرار داده‌ام که داونلود کنید.
شوپن به یکی از دوستان‌اش نوشت که قسمت آداجیوی آن را تحت تأثیر احساسات شدید برای کنستانتینا گلادووسکا، یکی از شاگردان آواز در کنسرواتوار، نگاشته “که رویای‌اش را می‌بینم”. موومان پايان‌ای، به يکی از رقص‌های ملی لهستان‌ای، مازورکا، مربوط می‌شود. فرمِ رقص‌ای که شوپن به صورت‌ای شگفت‌انگيز به انحصار خودش درآورده است. مازورکای سنتی از سه ضرب تشکيل شده است که در ضرب دوم يا سوم با تأکيد هم‌راه می‌شود (هنگام رقص، تأکيد با ضربه‌ی پاشنه‌ی پا نشان داده می‌شود). اين موومان، روندو با چندين تم تند و تيزِ متقابل در فرم مازورکا است، که در پايان قطعه به صورت‌ای مهيج به پايان می‌رسد.
اين پست يک سورپرايز و يک سخاوت‌مندی از طرف لرد و علی، دوست‌ام و نويسنده‌ی ديگر اين وبلاگ، است چرا که سه اجرای مختلف از موومان سوم را آپلود کرده‌ايم! می‌توانستيم به جای آن، کل قطعه را آپلود کنيم، ولی آيا فکر نمی‌کنيد آن کار بر خلاف کپی رايت بود؟
پس، شما می‌توانيد موومان دوم و سوم را را با اجرای اسوياتوسلاو ريختر به هم‌راه ارکستر سمفونی شوروی به رهبری يوگنی سوتلانف و موومان سوم با اجرای ولادیمیر اشکنازی داونلود کنيد. این یکی هم که موومان سوم است، متأسفانه جزئيات‌اش را ندارم، حتی نوازنده‌اش را!

منبع

Chopin wrote his two Concerto Pianos when he was just about twenty. He started writing his concerto piano no.2 in 1829 when he was just nineteen and finished it the following year. Despite the numbering this was his first concerto and Piano Concerto no. 1 was written the next summer.

In 1829, at the age of nineteen, Chopin went to Vienna and attracted a great deal of attention with his overtly Polish works. He began the F-minor concerto on this trip and when he returned to Poland, he concentrated on finishing the piece.

Despite the young composer’s relative inexperience, his concertos are extraordinary in that special way that makes his music personal and immediately identifiable. His concertos are completely different from what we hear from previous masters. Questions and answers between solo instrument and the orchestra started from Mozart and reached a high degree of beauty in Beethoven’s, aren’t found here. The opening movement begins with a series of typical concerto gambits, but when the Piano enters, Chopin’s personality at once takes over.

Here I’ve chosen second and third movements for you to download. Chopin wrote to a friend that his Adagio (second movement) had been inspired by tender feelings for one Constantia Gladkowska, a vocal student at the Warsaw Conservatory, “whom I dream of”. The finale, is related to that Polish country dance, the Mazurka, that Chopin made so wonderfully his own. The traditional mazurka was in triple time accompanied by strong accents on the second or third beat (when danced, the accents are reinforced by a strong tap of the heel). This movement is a rondo with several sharply contrasting themes in mazurka style, closing with a dramatic coda.

This post is a surprise and a generosity from Lord and my friend and co-author of this weblog, Ali as we have uploaded three different performances of the third movement! We could have uploaded the whole piece instead, but don’t you think that would be against copy right law?

So, here you can download second and third movements performed by Sviatoslav Richter as the pianist with USSR Symphony Orchestra conducted by Yevgeny Svetlanov, and the third movement by Vladimir Ashkenazy as the pianist. And this last one, third movement again, which I don’t have its details or even solo pianist, unfortunately!

Reference

لينک دايم      يک نظر     

01.14.06

شومان، كنسرتو ويولون سل
Schuman , Concerto for Cello

Posted in Concertos, Romanticism at 12:01 pm by علی

کنسرتو بعدی را باز هم زهی و از رابرت شومان (1810–1856) انتخاب كرده‌ايم . قسمت‌ای از دليل اين انتخاب به دليل زيبايی قطعه و قسمت ديگر به خاطر جديد بودن ساز سولو است : “ويولون سل” ؛ و موومان سوم آن كه زيباترين موومان به نظر می رسد.

شومان، بزرگ‌ترين آهنگساز رمانتيك آلمانی است. او از نخستين كسان‌ای بود كه در برابر محدوديت‌ها و سنت‌های كلاسيك ايستادند و رمانتيسيزم را بنيان گذاشتند. پرداخت اين كنسرتوی او، با اين حال به كلاسيك نزديك‎تر است . موومان سوم اين كنسرتو سنگين و عميق و در عين حال روان و با وارياسيون‌های كم در تم اصلی است كه در آخر با يك كادانس نسبتاً طولانی و همراهی نهايی وكوتاه اركستر به پايان می‎رسد.

با وجود آشنايی كم و كلی كه با ويولون سل دارم، به نظرم نواختن اين موومان به دليل وجود دوبل استاپ‌ها (معادل فارسی را نمي‎دانم!) ، فواصل زياد و تمپو بالا مخصوصاً در پاساژها و كادانس آخر برای نوازنده دشوار مي‎رسد و به تسلط قابل توجه‎ روی ساز نياز دارد .

شومان با برامس جوان رفت و آمد داشت و حتی زمانی در كنسرواتوار لايپزيك كه مندلسون رهبر آن بود معلم بود. اين كنسرتو را شومان در 1950 نوشت هنگامی كه به عنوان رهبر اركستر دوسلدورف برگزيده شد. اين مساله در ابتدا باعث خوشحالی و سرزنده‌گی او شد و او را به نوشتن قطعات‌ای از جمله اين كنسرتو و سمفونی شماره 3 تشويق كرد. با توجه به روحيه حساس‌اش شايد سرزنده‌گی و نشاط اين قطعه هم ناشی از همين موقعيت جديد باشد.

بعدها شومان در شغل جديد به مشكل برخورد و وضع رو به وخامت سلامت‌اش علاوه بر اين مسأله، او را وادار به ترك اين شغل كرد. او چند مرحله دوری از فعاليت هنری -عمدتاً به علت مسايل عاطفی- داشت كه اين يكی از آنها بود. او حتی خود را در رود راين انداخت اما موفق به خودكشی نشد. سر انجام در 1856 در حالی كه از عوارض سفليس رنج مي‎برد در آسايشگاه روانی درگذشت.

كنسرتو ويولون سل او سه موومان دارد :

‎می‌توانيد موومان آخر را بشنويد.

The next concerto would be a string concerto again, from Robert Schuman. A part of this selection has been for the sake of the beauty of the piece, the other for the new solo instrument: “Cello”, and the last movement which seems the most beautiful one.

Schuman is the greatest German romantic composer. He was one of the very first composers who protested the limitations and traditions of the Classics and invented Romanticism. However, the theme in this concerto, especially in the last movement is classic. Virtue and strong, variations in the main sketch both by the cello and orchestra and finally a long, rather enhanced cadence which ends to a ceremonial stop accompanied shortly by the orchestra.

Despite not being technically familiar with the cello, the last movement seems hard to play for the cellist. It includes many double stops and high tempo which require a perfect influence over the instrument to create a vivid, acceptable sound, keeping up with the sense in the piece.

Schuman had affairs with young Brahms and even worked as a teacher in the conservator Mendelssohn used to direct. This concerto is written in 1850 when Shuman was elected as Düsseldorf’s town musical director, which made him happy and prolific which probably encouraged him to write this piece and others like Symphony No 3. May be the sense of peace and happiness in the piece is because of that happiness.

Later Schuman encountered problems in the new job and these problems along with his disrupted health condition made him resign from the job. He had several periods of silence in his artistic carrier, mostly due to sentimental matters; this was only one of them. He even threw himself in the Rhine but not succeeded to commit a suicide. He finally passed away in 1856 in an asylum, suffering much of the symptoms of syphilis.

His cello concerto is composed of three movements:

1. Nicht zu schnell : At Ease.

2. Langsam : Slow and tender.

3. Sehr lebhaft : Very lively.

Here, you can listen to the lively movement of the Cello Concerto.

,/div>

لينک دايم      يک نظر     

01.06.06

مندلسون- کنسرتو ويولن
Mendelssohn- Violin Concerto

Posted in Concertos, Romanticism at 9:13 pm by لرد شارلون

اکثر موسيقی‌دانان در قرن هجده‌ام، فقير بودند و در تنگ‌دستی‌ی بدی جان سپردند. با ثروت‌مندتر شدنِ ملل اروپايی به طور کلی و با انقلاب فرانسه و به دنبال آن انقلاب صنعتی، دوره‌ی فئوداليسم به پايان رسيد. بنابراين، اين گونه بود که وضع اقتصادی مردم به‌تر شد و نيز با تلاش‌ها موزارت و به خصوص بتهوون، که موسيقی را به ميان مردم بردند، وضعيت در قرن نوزده به مراتب بهبود يافت.
موسيقی‌دانان ديگر در رده‌ی خدمت‌کاران نبودند و می‌توانستند زنده‌گی عادی‌ای داشته باشند. اما هنوز موسيقی‌دانانِ فقير در قرن نوزده مشاهده می‌شوند. ولی اين نوشته در مورد آنان نيست! اين نوشته‌ای است در مورد کسی است که ثروت زيادی هم داشت. در تضاد کامل با شرايط شوبرت، او در خانواده‌ای ثروت‌مند متولد شد و تحصيلات خوب‌ای هم داشت.
فليکس مندلسون بارتولدی، در خانواده‌ی يهودی روشن‌فکری، در آلمان، هامبورگ، سه فوريه‌ی 1809 متولد شد. پدربزرگ‌اش، موسی، شاعر، فيلسوف و يکی از سرشناس‌ترين افراد در زمان خود بود. پدرش کارش را در بانک‌ای آغاز کرد و سپس با نقل مکان به هامبورگ و بعدتر به برلين، ثروت فراوان‌ای اندوخت. بر خلاف ميل‌اش، دين خود را به مسيحيت تغيير داد، تنها برای اين که شرايط تحصيل پسرش را آسان کند. بارتولدی نام برادر زن‌اش بود که او برای ايجاد تمايز بين خودش و مندلسون‌های يهودی آن را به نام خود افزود.

مادر فليکس دختر خانواده‌ی بسيار ثروت‌مند يهودی‌ای بود و بسيار باهوش و با فرهنگ.
بنابراين همه چيز برای اين که او به‌ترين معلمان را داشته باشد مهيا بود و اين دقيقاً اتفاق‌ای بود که رخ داد.
استعداد موسيقی‌اش بسيار زود کشف شد و بسيار هم خوب پرورش يافت. در نه ساله‌گی برای نخستين بار در يک کنسرت عمومی نواخت. پيش از آن که به چهارده ساله‌گی برسد، آهنگ‌سازی را شروع کرد و در شانزده ساله‌گی تنها موزارت و شوبرت می‌توانستند قطعه‌ای مانند اکتت، اپوس 20 تصنيف کنند.
شخصيت‌اش با کلاس‌های فلسفه‌ای که در دانشگاه برلين و با هگل گذراند و نيز با آشنايی‌اش با گوته کامل شد.
اين جا يکی از مشهورترين قطعات‌اش، کنسرتو برای ويولن و ارکستر در می، اپوس 64- موومان سه را برای‌تان انتخاب کرده‌ام.
اين کنسرتو داستان‌ای در پيوند با نوجوانان استثنايی دارد.
در شانزده ساله‌گی مندلسون با ويولنيستِ پانزده ساله، فرديناند داويد، آشنا شد که در همان سن، به عنوان تک نواز در گواندهاوس ِ لايپزيگ مشغول بود. گواندهاوس، به طور خاص برای رشد کنسرتو بنا نهاده شده بود. اين دو نفر به سرعت با هم دوستان صميمی شدند و هم‌چنان که رشد می‌يافتند، ارتباط خود را با نامه‌نگاری به طور پيوسته حفظ کردند.
در 1836، مندلسون به عنوان رهبر ارکستر گواندهاوسِ لايپزيگ برگزيده شد و از داويد خواست که سرپرست اول نوازنده‌گان شود. مندلسون به زودی به فکر ساختن کنسرتويی افتاد تا استعداد دوست‌اش را نشان دهد. در 1838 اين فکر را در نامه‌ای بيان داشت. حتی گام و ملودی آغازين را هم انتخاب کرده بود و از اين که ملودی از ذهن‌اش خارج نمی‌شود گلايه کرده بود. با اين وجود، مشکلات‌ای به وجود آمد و قطعه تا شش سال بعد تمام نشد. اجرای نخست کنسرتو که در بهار اتفاق افتاد، با موفقيت فراوان همراه بود و دوباره در پاييز همان سال اجرا شد. حدود يک ماه پس از اين اجرای دوم، کلارا شومان که طبق برنامه می‌خواست کنسرتو پيانوی همسرش رابرت را در درسدن اجرا کند، بيمار شد و توانايی اجرا را نداشت. فرديناند هيلر، رهبر ارکستر، کنسرتو ويولن مندلسون را جای‌گزين آن قطعه کرد. با اين وجود، داويد مشغوليت ديگری داشت و يکی از شاگردان‌اش را که قطعه را مطالعه کرده بود، به جای خودش فرستاد. اين نوجوان استثنايی سوم، که در آن زمان تنها چهارده سال سن داشت، يوزف يواخيم بود که قطعه را با استادی تمام اجرا کرد و اين آغاز دوره‌ای بود که او را به يکی از فرمان‌روايان نوازنده‌گی ويولن در قرن نوزده بدل ساخت.
از زمان يواخيم، اين قطعه برای معرفی بسياری ويولنيست‌های جوان به کار رفته است.
البته نبايد از اين موضوع نتيجه گرفت که کنسرتوی ويولن مندلسون قطعه‌ی آسان‌ای است. اتفاقاً و کاملاً برعکس پاساژهای دشوار اين قطعه، موقعيت‌های فراوان‌ای برای ستاره‌‌ی جوان مهيا می‌کنند که تکنيک خود را نشان دهد، نيز حس شاعرانه‌ی قطعه، استعداد تفسير نوازنده را آشکار می‌کند.
آخرين موومان که می‌توانيد از اين جا داونلود کنيد، پيروی از سنت نوازنده‌گی کنسرتو است که تم‌های شناور با آن چنان سرعت‌ای می‌آيند که به نظر می‌رسد تک‌نواز دو برابر نت‌هايی که ديگر سازها می‌زنند را می‌نوازد. اين موومان به فرم “سوال و جواب” تنظيم شده که ويولن و ارکستر، ايده‌های سرزنده‌ی خود را مطرح می‌کنند و با هيجان‌ای که هر لحظه اوج می‌گيرد، پس و پيش می‌شوند و در نهايت به توافق می‌رسند و نيروهای خود را يکی می‌کنند و به آن چنان پايان‌ای دست می‌يابند که شنونده برای بيش از آن انتظار بکشد.
احساس شاعرانه‌ی مندلسون به رمانتيک‌ها تعلق دارد ولی کارهای‌اش به فرم يک کلاسيک. او می‌تواند آخرين کلاسيک تلقی شود و کارهای‌اش دنباله‌ی طبيعی موزارت هستند. شرايط جامعه که عوض شد، اندک اندک موسيقی نيز به رمانتيسيزم تغيير کرد.
فليکس مندلسون بارتولدی در لايپزيگ، در چهار نوامبر 1847، پس از يک دوره افسرده‌گی به خاطر مرگ خواهرش درگذشت. مراسم تدفين‌اش به مراسم تدفين ملی شباهت داشت.
او در ادبيات، نقاشی، فلسفه، شنا و اسب‌سواری مهارت داشت و تأثير بسياری بر موسيقی اروپا گذاشت.
بسياری از موسيقی‌دانان مانند برليوز، شوپن، هيلر، بنت، گاد، شومان و واگنر بخشی از فعاليت هنری خود را مديون او هستند.

Most of musicians in eighteenth century were poor, and they died in an awful deprivation. As European nations got wealthier in general and with France revolution followed by industrial revolution, age of feudalism came to an end. So with people having better economical conditions and with attempts of Mozart and in particular Beethoven to take music between people, conditions got better in nineteenth century. Musicians weren’t of the rank of servants anymore, and they could have a normal life.

Yet, they’re nineteenth century musicians that were poor. But this won’t be a post about them! This one’s about one that had a lot of money. In total contrast with Schubert, he was born in a wealthy family and had good educations.

Felix Mendelssohn Bartholdy was born in an intellectual Jewish family in Germany, Hamburg, on 3 February 1809. His grandfather, Moses, was a poet, philosopher and one of his celebrities of his own time. His father started with a job in a bank, and then as they moved to Hamburg and latter to Berlin, earned a lot of money. In spite of his own desire, he changed his religious to Christianity, just to ease his son’s education conditions. Bartholdy was his wife’s brother’s name and he added this to his name to distinguish his family name with Jewish Mendelssohns.

Felix’s mother was daughter of a very rich Jewish family, and was smart and cultured.

So everything was ready for him to have best teachers and this was exactly the case. His musical talent was soon discovered and it was developed very well. In age of nine he performed for the first time in a public concert. He started music composition before fourteen and at the age of sixteen there was just Mozart and Schubert who could compose a piece such as Octet, opus 20.

His characteristics completed by his philosophic courses at Berlin university, with Hegel, and his acquaintance with Goethe.

Here I’ve chosen one of his most famous pieces, Violin concerto in E, opus 64.- and its third movement.

The Concerto has a history of association with child prodigies.

At the age of sixteen Mendelssohn met the rising fifteen years old violinist Ferdinand David, who had already appeared as a soloist in the famous Leipzig Gewandhaus, a hall which was to figure prominently in the development of the concerto. The two quickly became close friends, and maintained contact via a steady stream of letters as their careers developed.

In 1836, Mendelssohn was appointed conductor of the Leipzig Gewandhaus Orchestra, and asked that David be chosen as leader, or concertmaster. Mendelssohn soon began thinking of writing a concerto to showcase the talents of his friend. In 1838 he proposed this in a letter, having selected a key and already thought of the opening melody, even complaining that he could not get it out of his mind. Other commitments intervened, though, and the work was not completed for another six years. The concerto was a great success at its spring premiere, and was mounted again the following autumn. About a month after this second performance, Clara Schumann was scheduled to play her husband Robert’s piano concerto in Dresden, but fell ill and was unable to take the stage. Ferdinand Hiller, the conductor, substituted the Mendelssohn violin concerto. David had a prior engagement, however, and sent a pupil who had been studying the work in his stead. The third prodigy, fourteen years old Joseph Joachim, performed masterfully in this outing, beginning a career that was to make him the undisputed king of nineteenth century violinists.

Since Joachim, this work has been used to introduce many a talented young fiddler. However, this fact should not lead one to conclude that the concerto is easy to perform. Quite the contrary: the frequent virtuoso passages provide ample opportunity for a young star to show off his or her technique, while the lyricism of the piece will quickly reveal the performer’s interpretive talents.

The final movement, you can download here, pays proper homage to the virtuoso tradition of the concerto, displaying buoyant themes at such breakneck speed that the soloist seems to play twice as many notes as any pair of other instruments combined. This movement is structured in a “question and answer” form, with the violin and orchestra trading lively ideas and challenges back and forth with ever- mounting glee until they finally marshal their forces to agree on an ending statement that leaves the audience clamoring for more.

Mendelssohn’s poetic sensation is as of a Romanticist, but his works are of the form of a Classicist. He can be supposed of the last of Classicists, and his works are natural consequences of Mozart’s. With the ever changing society, little by little music changed to Romanticism era. Felix Mendelssohn Bartholdy died in Leipzig, on 4th of November 1847, after a period of depression for the reason of death of his sister. His burial ceremony was like national burial ceremonies.

He was skilled in literature, painting, philosophy, swimming and riding, and influenced European music a lot. Many of musicians such as Berlioz, Chopin, Hiller, Bennett, Gade, Schumann and Wagner are in his debt for some of their career.

لينک دايم      يک نظر     

12.28.05

شوبرت- کنسرتو ويولن D345
Schubert- Violin Concerto D345

Posted in Concertos, Romanticism at 2:36 am by لرد شارلون

راست‌اش از علی به خاطر اين تأخير طولانی مدت در به‌روزرسانی خجالت می‌کشم.
خوب، اگر صادق باشم، شوبرت چندان مورد علاقه‌ام نيست، و تا حدودی هم اين باعث اين وقفه‌ی طولانی‌تر شد، چرا که از اين وقفه‌ها پيش از اين هم داشته‌ام!
به هر صورت، فرانتس شوبرت آهنگ‌ساز بعدی است که در مرورمان بر کنسرتوها مورد توجه قرار می‌گيرد.
فکر می‌کنم شوبرت يک نابغه‌ی نمونه بوده باشد! چندان به زنده‌گی‌اش اهميت‌ای نمی‌داد، اصلاً وقت‌شناس نبود، و به استقلال‌اش بهای فراوان‌ای می‌داد به صورت‌ای که بسيار خجالتی به نظر می‌رسيد. از منتقدانِ خارج از حلقه‌ی دوستان‌اش، موافق و مخالف، بيزار بود.
اکثر کارهای‌اش در زمان حيات‌اش اجرا نشدند: سمفونی بزرگ‌اش در 1839 توسط مندلسون، اپرای آلفونسو و استرالا در 1854 توسط ليست و سمفونی ناتمام، شماره‌ی هشت، در 1865. بسياری از کارهای‌اش در 1867 زير لايه‌ی قطوری از گرد و خاک پيدا شدند!
در عمر بسيار کوتاه‌اش که تنها 31 سال به طول انجاميد، قطعات بسياری نوشت، بسياری برای پيانو، با وجود اين مدت‌ها پيانو نداشت. با سرعتِ تمام، تا جايی که قلم‌اش اجازه می‌داد می‌نوشت، بدون کوچک‌ترين خط خورده‌گی. می‌گويند در مقايسه با نبوغ‌اش تعليمات خوب‌ای نديد، اما چه کسی می‌توانست به او آموزش دهد؟ شايد تنها موزارت، چرا که نوابغ‌ای از يک جنس‌اند.

در نوزده نوامبر 1828 در وين مرد و نه چندان دور از قبر بتهوون به خاک سپرده شد، همان طور که خواسته بود.
و اينک اين شما و اين کنسرتو ويولن D345 از فرانتس شوبرت! يک چند نفری هم آن را اجرا کرده‌اند. مثلاً تک‌نوازِ ويولن‌اش کريستين ادينگر بوده است، اگر خوش‌حال می‌شويد.
موومان اول… موومان دوم

Truthfully I’m ashamed of Ali, for this long period I haven’t updated!
Well, to be honest, Schubert is not one of my favorites, so somehow this caused a longer break, as I had these breaks before, too!
Anyhow, Frantz Schubert is the next composer on our survey on concertos.
I think Schubert was a typical genius. He wasn’t in much care about his life, wasn’t punctual at all, and used to give a high value to his independency in a way that he seemed to be very shy. He hated his critics, friendly or hostiles, not among his friends.
Most of his works wasn’t performed in his lifetime: his great symphony in 1839 by Mendelssohn, his Alfonso and Stralla opera in 1854 by Liszt, and his “Unfinished Symphony”, no. 8, in 1865. Many of his works was found in 1867 under a tick layer of dust!
In his very short life of 31, he wrote a lot of pieces, many for the piano, yet he hadn’t a piano for quite a long time. He wrote as quickly as his pen could allow him, with no scribbles or wrong note. It’s said that he hadn’t good educations compared to his talent, but who could teach him? Maybe just Mozart as they’re geniuses of the same kind.

He died on November 19th of 1828 in Vienna and was buried not too far from Beethoven’s sarcophagus as he had demanded for.
Here is Frantz Schubert violin concerto. Vaclav Neumann as the conductor of SWF Symphony Orchestra and Christian Edinger to perform the solo violin:
First Movement… Second Movement.

لينک دايم      نظر شما