گئورگی واسيليويچ سويريدوف در 1915 در شهر فاتژ از امپراطوری روسيه‏ی آن زمان به دنيا آمد. استعدادش در موسيقی خيلی زود و با يادگيری نواختن ساز بالالايکا تنها از طريق شنيدن آشکار شد. به همين واسطه به ارکستر محلی موسيقی فولکلور روس راه يافت. با توصيه‌ی آموزگارش در 1932 به لنين‌گراد رفت و در کالج مرکزی موسيقی لنين‌گراد، پيانو آموخت. و از 1936 تا 1941 در کنسرواتوار لنين‌گراد زير نظر ريازانوف و شوستاکويچ آموزش ديد.
موسيقی سويريدوف نئورومانتيک محسوب می‌شود. آثار سال‌های آغازين کارش پيرو موسيقی رومانتيک‌اند که پاره‌ای از آن‌ها بر پايه‌ی اشعاری از نويسنده‌گان انگليسی چون شکسپير و رابرت برنز ساخته شده‌اند. در سال‌های بعد اما، آگاهانه شخصيت موسيقی‌اش روسی شد.
با اين که او در غرب چندان شناخته شده نيست، اما در روسيه چه از طرف مردم و چه منتقدان، استقبال فراوان‌ای از کارهای‌اش صورت گرفت و از محبوبيت بالايی سود می‌برد. چنان‌چه حتی موسيقی آوانت-گاردش برای فيلم “زمان، به جلو” به عنوان موسيقی بخش خبری اصلی اتحاد جماهير شوروی انتخاب شد.
سويريدوف در پنج ژانويه‌ی 1998 در مسکو بر اثر سکته‌ی قلبی درگذشت.
در اين‌جا يکی از قطعات بسيار محبوب‌اش، عاشقانه (Romance) را که از مجموعه‌ای از کارهای ارکستری‌اش به نام طوفان برف (Snow-storm) بر اساس داستان‌ای از پوشکين به همين نام ساخته شده برای‌تان انتخاب کرده‌ام.
عاشقانه از گئورگی سويريدوف، ارکستر سمفونيک بزرگ راديو و تلويزيون اتحاد جماهير شوروی به رهبری ولاديمير فدوسيئف (Vladimir Fedoseev) اندازه‌ی فايل: 5413255 بايت
دو ويدئوی زير در يوتيوب را هم توصيه می‌کنم.
زوج النا والووا و اولگ واسيليف، قهرمانان اسکيت روی يخ جهان در سال 1988 که همراه با اين قطعه (در ترکيب با Final Count Down) برنامه‌ای فوق‌العاده اجرا می‌کنند. کيفيت صدا البته ايراد دارد.

هجده سال بعد، زوج تاتيانا توتميانينا و ماکسيم مارينين با اين قطعه (و همين تنظيم که برای‌تان انتخاب کرده‌ام) در مسابقات قهرمانی اروپا در ليون. جالب اين که مربی‌شان، اولگ واسيليف است.

آروو پرت (Arvo Pärt)، يازده سپتامبر 1935 در شهر پايد استونی زاده شد. از هفت ساله‌گی به تحصيل موسيقی پرداخت و در چهارده يا پانزده ساله‌گی اولين قطعات خود را به وجود آورد. با اين که در زمان تولد او، استونی کشوری مستقل بود، اما برای بيش از نيم قرن بعد، جزو شوروی به حساب می‌آمد و به همين دليل، در اين مقطع تأثير بسيار کمی از موسيقی خارج از اتحاد جماهير شوروی پذيرفت.

تصنيفات پرت به دو دوره تقسيم می‌شوند.

خوب، من از يک حالت کلافه و خسته، به يک مد شاد و شنگول تغيير وضعيت داده‌ام و واقعن حيف‌ام آمد که يک شب موسيقی بر پا نکنم. مخصوصن که يک قطعه‌ی حسابی خوش‌حال هم انتخاب کرده‌ام.
گريگوراش دينيکو (سه آوريل 1889- 28 مارس 1949)، نوازنده‌ی ويولن و آهنگ‌ساز رومانيای بود که اصليت‌اش به کولی‌ها بر می‌گردد. او بيش‌تر به خاطر قطعه‌ی نمايش‌اش، “هورا استکاتو” مشهور است که من هم همين قطعه را برای‌تان انتخاب کرده‌ام. البته دينيکو اين قطعه را برای ويولن نوشته، ولی اجرايی که من انتخاب کرده‌ام، برای دو پيانو است!
نوازنده‌گان، ولی استويانووا و ايليا توشف هستند. اين دو پيانيست که رابطه‌ی همسری‌شان هم در درک متقابل‌شان از هم بی‌تأثير نيست، قطعات بسياری را به صورت دو پيانو و پيانو چهاردستی به زيبايی اجرا کرده‌اند.
داونلود کنيد، هورا استکاتو از دينيکو را با اجرای زوج پيانوی توشف، با حجم 1783017 بايت.

As I’ve moved from a bad mood to a good one, I just couldn’t resist sharing this happiness with others! And so I’ve chosen a very happy! piece for you.
Grigoraş Dinicu (April 3, 1889 – March 28, 1949), was a Romanian violinist and composer, with gypsy ethnicity. He’s mostly famous for his violin showpiece, “Hora Staccato” and I’ve chosen exactly this piece, but with this difference with the original version that my record is arranged for two pianos!!
Pianists, Vely Stoyanova and Ilia Tosheff, play pieces for two pianos and 4-hands piano brilliantly.
Download Hora Staccato from Dinicu, for two pianos, played by Tosheff piano duo, with a file size of 1783017 bytes.

اين فرانسوی جماعت، با اين که بعضی‌هاشون کارشان درست است، اما می‌شود گفت که يک جوری هستند. مثلن يک بابايی بوده به اسم دبوسی که موسيقی مدرن را خود ايشان آغاز می‌کنند. بعد در آثار پيانويی‌شان سعی می‌کنند از پيانو، صدايی مواج در بياورند. به قول ادوارد لاکسپيزز که يک بابای ديگری بوده، هم عصر جناب دبوسی، “با اين صداها پيانو نه تنها از اتاق تمرين يا اتاق پذيرايی بلکه از سالن کنسرت هم خارج می‌شود. به يک ساز شاعرانه تبديل می‌گردد؛ مثل يک روح يا خيال سرگردان، که همه جا می‌رود…”
به طور خلاصه می‌توان گفت که دبوسی، پيانوی بدون چکش را پيشنهاد می‌کردند. اما يک عده بچه باحال، روسی، خوش تيپ… خلاصه توپ، گفتند “اين نظريه بی معناست، پيانو يک ساز ضربه‌ای است و هيچ نظريه‌ای نمی‌تواند اين واقعيت را فراموش کند. بنابراين بياييد با پيانو چون يک ساز ضربه‌ای رفتار کنيم.”
اين جمع، کسانی بودند نظير پروکفيف، استراوينسکی، بارتوک و هينده‌ميت.
سرژ پروکفيف، به نوازنده‌ی فولاد معروف بود. با خشم و شور روسی‌اش، جهان غرب را با آثار فراوان‌اش، ريتم‌های فوق‌العاده و نيروی سهم‌گين‌اش به حيرت فرو برد. چون قرار ندارم که فعلن در مورد اين دوست عزيزمان خيلی توضيح دهم، کمی از جوانی ايشان را نقل می‌کنم که متوجه شويد با چه نابغه‌ی عصيان‌گری مواجه هستيد. استاد سرژ، آنت اسيپف نوازنده و مفسر بزرگ سبک لشتيزکی بوده؛ يعنی آدم‌ای که مشخصن از موسيقی دوره‌ی رمانتيک و کلاسيک خوش‌اش می‌آمده. سرژ هم نوابغ مورد علاقه‌ی استادش را مسخره می‌کرده “می‌گويند شما بدون شوپن نمی‌توانيد کنسرت بدهيد! من ثابت می‌کنم که می‌شود بدون شوپن کنسرت داد.” از آن به‌تر، به موزارت گير می‌داده “اين چه جور هارمونی است؟ I، IV، V، يعنی چه؟ اين موزارت احمق! چه کسی می‌گويد موسيقی‌دان بوده؟ به‌تر بود در طويله کار می‌کرد….”
خلاصه که پروکفيف يک انقلابی تمام عيار بود. به کل موسيقی رمانتيک را مسخره می‌کرد. در کنسرت‌های‌اش بيش‌تر آثاری از خودش می‌زد و مثلن به آمريکايی‌ها که آن زمان درک‌ای از هنر مدرن نداشته‌اند و دنبال موسيقی قديمی‌تر می‌رفته‌اند، تا توانسته بد و بی‌راه گفته.
اين جا هم برای‌تان موومان سوم از سونات شماره‌ی هفت ايشان را انتخاب کرده‌ام، با نوازنده‌گی شاه‌کار مائوريزيو پولينی.

Debussy wanted the piano to sound like an instrument without Hammers, but Prokofiev, Stravinsky, Bartok and Hindemitt, said that Piano is not such kind of instrument, so we’d better stop these ideas.
Prokofiev, ridiculed Romanticism and was a true revolutionary.
(I’m not in the mood of writing in English, so this is going very brief!)
Here you can download Prokofiev’s Sonata for the Piano number 7, movement 3, as played by Maurizio Pollini.

Dmitry Shostakovich started creation of his seventh symphony, Leningrad Symphony, in difficult conditions of the siege of Leningrad in WWII. First three movements were finished in a surprising speed, though because of problems which occurred after his compulsory departure from the city, made last movement to come later.
In this post you can download** First movement, War, and third, My Native Fields; conducted by Rudolf Barshai with WDA Symphony Orchestra.
Story behind this piece help it a lot to understand it, so I suggest you read this very good article about it.
File size: first mov.: 19,087,469 bytes
Third mov.: 17,640,145 Bytes