06.08.05
Posted in Stravinsky, Twentieth Century at 1:24 am by لرد شارلون
ايگور استراوينسکی يک وجه مشخصه دارد که که او را بسيار متمايز میکند و به سختای در ديگر آهنگسازان و حتی ديگر هنرمندان يافت میشود. او در بسياری سبکها و انواع مختلف موسيقی، به آهنگسازی پرداخته است. با وجود اين که عمدهی شهرت او به خاطر قطعات اوليهی اوست که به صورت پلی فونی و موسيقی کلاسيک مدرن هستند، ولی کارهای او از باروک تا سرياليسم و حتی جاز و رگ گستردهاند!
اين جا میتوانيد به سوئيت ايتاليايی، شمارهی سه برای پيانو و چلو آن چنان که لافرانچينی و ريباودنگو اجرا کردهاند گوش کنيد. حتی در اين قطعه که سبک و سياق باروک دارد، میتوانيد نو آوریهای بسيار درخشاناش را بشنويد. من اين قطعه را خيلی دوست دارم، مخصوصاً آن قسمتهايی که موسيقی به طرز بسيار خاصی تغيير میکند، میکشدم!!
Igor Stravinsky has one very particular distinguishing characteristic which can hardly be found in any other not even composer, but artist. He has composed in many different styles and totally different kinds of music. Though he’s most famous for his early pieces which are categorized as polyphonic modern classical music, but his works expand from Baroque to serialism and even Jazz and rag music!
Here you can to his
Italian Suite, no. 3 for Cello and the Piano as played by Laffranchini and Rebaudengo. Even in this Baroque style piece you can hear his very brilliant innovations. I like this piece a lot, especially those parts the music changes in a very special way kill me!!
لينک دايم
05.13.05
Posted in Twentieth Century at 1:34 am by لرد شارلون
خوب، پس از مدتها که این صفحه را به روز نکرده بودم، اکنون با یکی قطعاتِ مورد علاقهام به روز میشود. دو قطعه از کارمینا بورانا، از کارل ارف. ارف شاید بزرگترین موسیقیدان آلمان، در دورهی رایش سوم باشد.
کارمینا بورانا نخستین کار بزرگاش است که بر اشعاری لاتین و آلمانی از پیش از قرن سیزدهم که در صومعهای یافت شدند ساخته شد.

این جا میتوانید به Ecce Gratum، قسمت پنجُم و Tanz و Floret silva nobilis قسمتهای ششُم و هفتُم از کارمینا بورانا گوش دهید.
اشعار نیز آمدهاند:
5 Ecce gratum (Chorus) (Behold, the pleasant spring)
Ecce gratum Behold, the pleasant
et optatum and longed-for
Ver reducit gaudia, spring brings back joyfulness,
purpuratum violet flowers
floret pratum, fill the meadows,
Sol serenat omnia. the sun brightens everything,
Iamiam cedant tristia! sadness is now at an end!
Estas redit, Summer returns,
nunc recedit now withdraw
Hyemis sevitia. the rigours of winter. Ah!
Iam liquescit Now melts
et decrescit and disappears
grando, nix et cetera; ice, snow and the rest,
bruma fugit, winter flees,
et iam sugit and now spring sucks at summer’s breast:
Ver Estatis ubera; a wretched soul is he
illi mens est misera, who does not live
qui nec vivit, or lust
nec lascivit under summer’s rule. Ah!
sub Estatis dextera.
Gloriantur They glory
et letantur and rejoice
in melle dulcedinis, in honeyed sweetness
qui conantur, who strive
ut utantur to make use of
premio Cupidinis: Cupid’s prize;
simus jussu Cypridis at Venus’ command
gloriantes let us glory
et letantes and rejoice
pares esse Paridis. in being Paris’ equals. Ah!
Uf dem anger
6. Tanz (Dance)
7. Floret silva nobilis (The woods are burgeoning)
(Chorus)
Floret silva nobilis The noble woods are burgeoning
floribus et foliis. with flowers and leaves.
(Small Chorus)
Ubi est antiquus Where is the lover
meus amicus? I knew? Ah!
Hinc equitavit, He has ridden off!
eia, quis me amabit? Oh! Who will love me? Ah!
(Chorus)
Floret silva undique, The woods are burgeoning all over,
nah min gesellen ist mir we. I am pining for my lover.
(Small Chorus)
Gruonet der walt allenthalben, The woods are turning green all over,
wa ist min geselle alse lange? why is my lover away so long? Ah!
Der ist geriten hinnen, He has ridden off,
o wi, wer sol mich minnen? Oh woe, who will love me? Ah!
Well, after a long period not updating here, this page is updated with one of my favorites. Two pieces from Carmina Burana by Carl Orff. Orff is probably the greatest German musician of third Reich era.
Carmina Burana was his first major work, based on Latin and German poems of before 13th century, found in a chapel.
Here you can listen to
Ecce gratum, it’s fifth part and
Tanz and Floret silva nobilis it’s sixth and seventh parts.
Poems are as follows:
5 Ecce gratum (Chorus) (Behold, the pleasant spring)
Ecce gratum Behold, the pleasant
et optatum and longed-for
Ver reducit gaudia, spring brings back joyfulness,
purpuratum violet flowers
floret pratum, fill the meadows,
Sol serenat omnia. the sun brightens everything,
Iamiam cedant tristia! sadness is now at an end!
Estas redit, Summer returns,
nunc recedit now withdraw
Hyemis sevitia. the rigours of winter. Ah!
Iam liquescit Now melts
et decrescit and disappears
grando, nix et cetera; ice, snow and the rest,
bruma fugit, winter flees,
et iam sugit and now spring sucks at summer’s breast:
Ver Estatis ubera; a wretched soul is he
illi mens est misera, who does not live
qui nec vivit, or lust
nec lascivit under summer’s rule. Ah!
sub Estatis dextera.
Gloriantur They glory
et letantur and rejoice
in melle dulcedinis, in honeyed sweetness
qui conantur, who strive
ut utantur to make use of
premio Cupidinis: Cupid’s prize;
simus jussu Cypridis at Venus’ command
gloriantes let us glory
et letantes and rejoice
pares esse Paridis. in being Paris’ equals. Ah!
Uf dem anger
6. Tanz (Dance)
7. Floret silva nobilis (The woods are burgeoning)
(Chorus)
Floret silva nobilis The noble woods are burgeoning
floribus et foliis. with flowers and leaves.
(Small Chorus)
Ubi est antiquus Where is the lover
meus amicus? I knew? Ah!
Hinc equitavit, He has ridden off!
eia, quis me amabit? Oh! Who will love me? Ah!
(Chorus)
Floret silva undique, The woods are burgeoning all over,
nah min gesellen ist mir we. I am pining for my lover.
(Small Chorus)
Gruonet der walt allenthalben, The woods are turning green all over,
wa ist min geselle alse lange? why is my lover away so long? Ah!
Der ist geriten hinnen, He has ridden off,
o wi, wer sol mich minnen? Oh woe, who will love me? Ah!
لينک دايم
04.13.05
Posted in Twentieth Century at 3:46 am by لرد شارلون
ایگور استراوینسکی! موسیقیدان مورد علاقهی من. نوعی احترام و علاقهی عجیب به او دارم که میخواستم مطلب مربوط به او بسیار کامل و تمام و کمال باشد.

ولی این وسواس خاص، باعث شده که هنوز وقت پیدا نکنم که در موردش بنویسم. اما بیش از این درنگ جایز نیست. با توجه به بهروز نشدن طولانی مدت اینجا (بیشتر به خاطر نداشتن خواننده/شنونده) ترجیح میدهم در این تلاش دوباره، فعلاً چند قطعه از او بگذارم. نوشتن مطلب در مورد این موسیقیدان بزرگ قرن بیستُم را برای قطعهی در پرستش بهار او میگذارم. قطعهای که سی و چهار دقیقه زمان اجرایش است پس به نوشتهای در خور هم نیاز خواهد داشت!
فعلاً به رقص روسی و پتروشکا از بالهی پتروشکا اثر ایگور فیودوریچ استراوینسکی گوش کنید.
لينک دايم
02.20.05
Posted in In Silence, Twentieth Century at 1:43 pm by لرد شارلون
موريس راول، به نظر بسياری، چيره دستترين تنظيم کنندهی ارکستر بوده است. وی که متولد هفتُم مارس 1875، در سيبور ِ باس پيرنه بود، سيزده سال از دبوسی، ديگر موسيقيدان ِ بزرگ ِ هم عصر خود کوچکتر بود و همين باعث شد بسياری او را رقيب و در عین حال مقلدِ دبوسی به حساب آورند. حال آن که هر دوی اين دو نفر به طور متقابل بر هم اثر گذاشتهاند.

راول از هفت سالهگی تعليم پيانو را آغاز کرد و در چهارده سالهگی وارد ِ کنسرواتوار پاريس شد و دو سال بعد در 1901 فارغالتحصيل شد. از هزار و نهصد و بيست دور از اجتماع در خانهای زيبا با چند گربهی سيامی، چند دوستِ واقعی و يک کلکسيون بازیهای مکانيکی زندهگی کرد. هر چند شهرتش باعث شد سفرهای زيادی به آمريکا و اطرافِ اروپا انجام دهد. در هزار و نهصد و سی و دو، در يک تصادف تاکسی آسيب ديد و کم کم دچار مشکلاتِ بيانی، عضلانی و روانی شد. روز به روز حافظهاش کمتر شد و نتوانست به کار کردن ادامه دهد. سرانجام پس از يک عمل جراحی، در حالتِ اغما درگذشت.
غير از پارهای نظراتِ اشتباه در موردِ رقابت و در عين حال تقليد او از دبوسی، نظر اشتباه ديگری در موردش وجود داشته که ” او يک دستگاه ِ مکانيکی به جای قلب دارد و حشرات را به زنان ترجيح میدهد!” ولی عشق او به کودکان را فراموش میکنند و نمیگويند که خود را متعلق به آنان میدانست.
اگر آزادی، اصالتِ دبوسی است، خشونت، اصالتِ راول است. *
اين جا Alborda del gracioso از آينهها را برایتان انتخاب کردهام.
*: متن فوق به طور کامل از فرهنگِ بزرگ موسیقی نوشتهی رولاند دو کانده، ترجمهی شهره شعشعانی نوشته شده است.
Maurice Ravel, as many say, was the most connoisseur orchestral arranger of history. Ravel, born on 7th of March, 1875, in Sibor Pirne, was thirteen years younger than Debussy, the other great musician of his age and this caused some consider him as Debussy’s impersonator and yet competitor! But this two has affected each other mutually.
Ravel started learning the Piano since he was seven. In his fourteen entered Paris Conservatory and finished his education two years later in 1901. From 1920 he lived in his beautiful house far from society with some Siam Cats, some true friends and a collection of mechanical toys. Yet his fame made him to have a lot of tours around the Europe and United States. In 1932 he debilitated in a taxi accident, and this caused lingual, muscular and mental problems in him. He lost his memory day after day, and couldn’t work anymore. At last he died after a surgery without coming out of unconsciousness.

Besides some wrong considerations about his imitation from Debussy, and yet competing him, there’s another erroneous consideration about him:” He has a mechanical device as his heart and prefers insects to women!” But they forget his love to children and they fail to remember that he considered himself to be belonged to children. *
Here I’ve chosen you ‘Alborda del gracioso’ from Mirrors.
لينک دايم
02.09.05
Posted in In Silence, Twentieth Century at 5:52 am by لرد شارلون
سرگئی پروکفيف يازده آوريل هزار و هشتصد و نود و يک در سونت سووکای اوکراين به دنيا آمد. مادرش خيلی زود استعداد ِ او را کشف کرد و سرگئی شش ساله، پيانو مینواخت و قطعاتی برای اين ساز میساخت. ده سال در کنسرواتوار ِ سنپترزبورگ، شاگرد کسانی چون ريمسکی کورساکف و ليادوف بود. در اين زمان شهرتِ فراوان در غالب ِ پيانيست کسب کرد. بعد از انقلاب ِ روسيه، تنها به دليل يافتن موقعيتِ کاری مناسب از روسيه خارج شد و پانزده سال ِ بعد را بيشتر در آمريکا و پاريس گذراند، با سفرهای فراوان به ژاپن، کوبا، کانادا و شهرهای مختلفِ اروپا و آمريکا. در نهايت در هزار و نهصد و سی و سه به کشورش بازگشت و تا پايان عمر (هزار و نهصد و پنجاه و سه) آنجا ماند.
موسيقی پروکفيف بسيار مخصوص به خودِ اوست. با اينکه موسيقی او بر ساختارهای رسمی بنا شده است، اما عناصر فولکلور و تکنيکهای آوانگاردِ اروپای غربی را هم در برمیگيرد. بنابراين مجموعهای از عناصر و تکنيکهايی از اکسپرسيونيسم تا آتوناليته در موسيقی او وجود دارد. ويژهگی اساسی آثار او ملودیهايی با ايدههايی اصيل، ساختار ِ بینظير و ديناميزم قوی است.
پروکفيف، بسياری از آثار ارکستری خود را برای پيانو تنظيم کرده است. اينجا Montagues and Capulets از بالهی رومئو و ژوليت را برایتان انتخاب کردهام که توسط ” لِو وينُکور” نوازندهی سی و چهار سالهی روسی اجرا شده است. وی از نوازندهگان ِ بسيار مستعدِ نسل خويش است که جوايز متعددی را کسب کرده است.
Sergei Prokofiev was born on 11th of April, 1891 in Ukraine. His mother, as an amateur pianist, found his musical talent very soon and six years old Sergei, played the piano and made experimental little pieces for the instrument. He studied in Saint Petersburg Conservatory with teachers including Nocolai Rimsky Korsakov and Liadov. Achieving a lot of fame in this time as a virtuoso, after 1917 revolution he left Russia, not for political reasons but just to find a good job opportunity. He spend next fifteen years mostly in United States and Paris, though he had many travels around the world, including Japan, Cuba, Canada and many European cities. At last, tired of a great fame as a virtuoso he came back to his country and lived there until his death in 1953.
Though his music is made on strict formal structures, yet folkloric and Western Europe avant-garde elements are involved. So there exist elements and techniques range from expressionism to Atonality in his music. The very especial characteristics of his music are lovely melodies, brilliant structure and strong dynamics.
Prokofiev has arranged many of his orchestral works for the Piano. Here I’ve chosen “Montagues and Capulet” for Romeo and Juliet ballet suit for you to hear, played by Lev Vinocour, thirty and four years old Russian virtuoso who’s one of the great talents among his generation.
لينک دايم