راز کامیابی
این که راز کاميابی و موفقيت چيست، سوالای است که احتمالن ذهن بشر را از بسيار قديم با خود درگير کرده. اين نوشته البته قرار نيست در اين مورد باشد. انستيتو لگاتوم فهرستای تهيه و در آن کشورهای مختلف دنيا را با توجه به پارامترهای مختلف بررسی و رتبهبندی کرده. و در نهايت ده نکته که میتوانند راهگشای چگونهگی رسيدن به موفقيت يک کشور باشند را خلاصه کرده است. نوشتهی حاضر ترجمهی اين نکات است:
۱. کشورهای خوشبخت در همهی زمينههای قویاند.
کشورهايی که در رتبههای برتر فهرست قرار گرفتهاند، در همهی نه(۹) فاکتور عملکرد بالايی دارند. اين نشانگر آن است که زیربناهای مختلف موفقيت، همديگر را تقويت میکنند.
۲. کارآفرينان و فعالان اقتصادی در حد جز، به سياستهای خوب اقتصادی در حد کلان نيازمندند.
خلاقيت و رشد اقتصادی در يک جامعه، بيش از هر عامل ديگری به بنيانهای اقتصادی مربوط است. اگر بنيانهای اقتصادی کشوری پایهی قویای نداشته باشند، موفقيت شرکتهای پيشرو غالبن به سقفای محدود میشود.
۳. آزادی تقسيمناپذير است.
در حالی که بعضی از کشورها سعی میکنند جنبهای از آزادیها را مجاز و بقيه را محدود کنند، کشورهای موفق به آزادی در تمام جنبهها احترام میگذارند: اقتصادی، سياسی، مذهبی، و شخصی.
۴. کاميابی در آتلانتيک شمالی متمرکز شده- در حال حاضر.
شانزده تا از بيست کشور موفق دنيا در آمريکای شمالی و اروپا قرار دارند.
۵. تاريخ سرنوشت نيست.
کشورهای با رتبههای بالا، شامل آنهايی میشوند که تاريخ و سابقهای طولانی در اقتصادی توليدی، دولت محدود و مؤثر، و سرمايهی اجتماعی(+) داشتهاند. با اين وجود چندين کشور دیگر رتبههای بالايی را به خود اختصاص دادهاند که در زمانی نه چندان دور درگير فقر، ظلم و ستم، و نارضايتی و ناخشنودی بودند.
۶. حکومت خوب، نقش محوری در رضايت از زندهگی و پيشرفت اقتصادی دارد.
کشورهايی با حکومت مناسب که شهروندانای راضی به وجود میآورد، همچنین از بيشترين احتمال برای برخورداری از اقتصادی با اصول سالم و کارآفرين بهره میبرند.
۷. موفقيت به معنی امنيت است.
امنيت هم به عنوان عامل و هم معلول موفقيت عمل میکند. يک کشور امن به شهرونداناش اجازه میدهد که بدون ترس از حمله یا آزار به شکوفايی برسند؛ و شهروندان موفق منابع مالی لازم برای برقراری امنيت را تأمين میکنند.
۸. شادی…. داشتن فرصت، بهداشت خوب، روابط اجتماعی، و آزادی انتخاب اين که چه کسی میخواهی باشی است.
بالاترين سطح رضايت کلی از زندهگی در کشورهايی گزارش شده که بالاترين رتبهها را در زمینههای بهداشت، امنيت، آزادیهای فردی، و سرمایهی اجتماعی دارند.
۹. گروههای قدرتمند از حکومتهای ضعيف بهترند.
بعضی از کشورها با دولتهای ناکارآمد رتبههای مناسبای در سرمایهی اجتماعی به دست آوردهاند. اين به اين معنی است که شبکههای سالم خانوادهگی و دوستان نقش اساسی در کمک به کشور دارند.
۱۰. البته که پول خوشبختی نمیخرد…. مگر اين که فقير باشيد.
تنها در فقيرترين کشورها افزايش درآمد نقش فراوان در رضايت مردم از زندهگی دارد.
بر اساس ردهبندی اين موسسه، ایران با قرار گرفتن در رتبهی ۹۴ بين ۱۰۴ کشور بررسی شده، برگ زرين ديگری بر افتخارات نظام ولايی-سپاهی-اسلامی ميخ کرده است. در اين ميان با مقايسهی سرانگشتی رتبههای ۱۰۱ در آزادیهای فردی و ۱۰۲ در کيفيت حکومت با رتبههای نسبتن قابل قبول ۵۹ در آموزش و تحصيلات و ۶۹ در کارآفرينی و خلاقيت به مشکل اصلی حال حاضر کشورمان پی میبريم. در ضمن توجه داشته باشيم که تاريخ سرنوشت نيست و میتوان با تغييرات مناسب در قسمتهايی که رتبههای ضعيفای دارند، وضعيتمان را بسيار بهبود ببخشيم. در اين زمينه بايد در پستهای جداگانهای بنويسم.
رتبهبندی ۱۰۴ کشور جهان
و اين هم ابزاری جالب برای مقايسهی کشورها. مثلن ايران را با بنگلادش مقايسه کنيد تا تأسفتان بيشتر شود.
آخرین نظرات